Από το Ρεπορτάζ στα Views: Δημοσιογραφία ή Content Creation;
Αν υπάρχει κάτι για το οποίο προβληματίζομαι είναι το απόλυτο μπέρδεμα των ρόλων ανάμεσα σε δημοσιογραφία και marketing όπου κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή!
Για να εξηγούμαστε: Η εξέλιξη δεν είναι απλώς αναπόφευκτη (συμβαίνει ανά τους αιώνας) αλλά κυρίως είναι επιθυμητή. Για τον λόγο ότι μπορεί να κάνει τη ζωή μας ακόμα καλύτερη αν ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι δεν επιδείξουμε τάσεις αυτοκαταστροφής.
Απλά και ξεκάθαρα πράγματα: Σαράντα χρόνια πριν δεν μπορούσες να φανταστείς την τεχνολογική εξέλιξη και προφανώς ονειρευόσουν, χάρην αστεϊσμού, αγώνες με διαστημόπλοια στην Εθνική Οδό.
Το marketing μπήκε σε όλους τους τομείς, πολύ δε περισσότερο και στα Μ.Μ.Ε από τη στιγμή κατά την οποία αναφερόμαστε στην ψηφιακή εποχή.
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα βασικά ερωτήματα:
1.Πως αντιμετωπίσε η Δημοσιογραφία (γενικά) την επέλαση της digital εποχής;
2.Κατάφερε να βάλει όρια σε βασικές αρχές όπως η δεοντολογία (βασικότατο);
3.Ασχολήθηκε με το να τοποθετήσει μια σαφή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον δημοσιογράφο, τον influencer, τον παρουσιαστή, τον διασκεδαστή (...) τον υπεύθυνο marketing;
4.Μήπως τελικά υποτάχθηκε εξ ολοκλήρου στο marketing κι απορροφήθηκε από τη στιγμή κατά την οποία δεν θεωρείται και τόσο... απαραίτητο να είναι δημοσιογράφος αυτός που θα παρουσιάσει π.χ. μια ενημερωτική εκπομπή;
Το πρώτο μου ταρακούνημα το αισθάνθηκα περίπου δέκα χρόνια πριν όταν σε κάποιες συζητήσεις μου με ένα υπεύθυνο ραδιοφωνικού σταθμού και θέτοντάς του κάποιες ιδέες, πήρα την απάντηση ότι οι παραγωγοί επιλέγονται με βάση τους ακόλουθους που έχουν στις σελίδες τους στα social media.
Δεν μου έκανε συζήτηση ούτε για εμπειρία, ούτε για δεοντολογία/σεβασμό, ούτε για ορθοφωνία παρά μόνο γι αυτό που διαβάσατε παραπάνω.
Με λίγα λόγια, μπορεί να έχεις αντιαισθητική φωνή, να λες ΑΝΟΗΣΙΕΣ και να μην υπολογίζεις τίποτα, να μην έχεις μέτρο, αλλά από τη στιγμή που έχεις ακολούθους στα Μ.Κ.Δ. κάνεις γι' αυτή τη δουλειά.
Τα ίδια φυσικά ισχύουν και για τις "ενημερωτικές ιστοσελίδες" όπου βλέπετε να δίνεται περισσότερη βάση στις διαδικτυακές εκπομπές λόγου (άποψη δηλαδή) και τα κείμενα σπάνια ξεπερνούν την μια παράγραφο.
Σταδιακά λοιπόν προσεγγίζουμε την εποχή που κάποιος συστήνεται ως "δημοσιογράφος" αλλά δεν μπορεί να γράψει.
Μπορεί, όμως, να αραδιάσει καμιά δεκαριά μακαρονάδες μπροστά του και να τρώει την ώρα που μιλά καθώς η εκπομπή άποψης είναι χορηγούμενη.
Εγραψα ότι συστήνεται ως δημοσιογράφος; Λάθος...
Ανακαλύφθηκε νέος όρος: Content Creator δηλαδή Δημιουργός Περιεχομένου. Τις περισσότερες φορές χωρίς καμία δεοντολογία, χωρίς κανέναν περιορισμό και με μοναδικό απαράβατο κανόνα ότι τα πάντα επιτρέπονται από τη στιγμή που φέρνουν... κοινό!
Θα μου επιτρέψετε ακόμα ένα απλό παράδειγμα.
Από το 1989 που ασχολήθηκα με την δημοσιογραφία αλλά και εργάστηκα/εργάζομαι σε ομάδες, έμαθα έναν βασικό κανόνα: Ο χώρος των αποδυτηρίων είναι ιερός.
Θεωρώ τουλάχιστον ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟ κάποια περιστατικά που αφορούν τον "οικογενειακό χώρο" της ομάδας, να εκτίθενται πολλές φορές για χλεύη απέναντι σε συγκεκριμένα πρόσωπα και προπονητές ή αθλητές ή παράγοντες.
Το ρεπορτάζ είναι τελείως διαφορετικό από την κλειδαρότρυπα και το κουτσομπολιό.
Αλήθεια, όμως μήπως και τα περισσότερα κανάλια δεν έχουν εμπιστευτεί την ενημέρωση στα "νύχια" πρωινάδικων όπου θα πρέπει κάποιοι πανελίστες να έχουν άποψη για ολα; Νομικά, οικονομικά, πολιτικά, πολιτιστικά, κοινωνικά, αθλητικά, αστυνομικά, καθημερινά, ιστορικά.
Και κάπως έτσι απλώνεται η αμάθεια (στην καλύτερη η... ημιμάθεια) καθώς εκ των πραγμάτων δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε τα πάντα ή να έχουμε άποψη για όλα.
Επί της ουσίας το marketing και οι αριθμοί...κατάπιαν τη δημοσιογραφία. Και οι δημοσιογράφοι δεν κατάφεραν να αντιδράσουν και προσαρμόστηκαν σε ένα νέο περιβάλλον που κανονικά δεν εκπροσωπούν καθώς φάνηκαν... Διαλέξτε:
Ανέτοιμοι;
Απρόθυμοι;
Αδιάφοροι;
Ανίκανοι;
Ειλικρινά δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάτι πιο ανατριχιαστικό από το να λες εν γνώσει σου υπερβολές ή ψέματα μόνο και μόνο για το engagement καθώς ικανοποεί τον ναρκισσισμό σου!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου