Niko's Area

Μέσα σε όλο αυτό το χαμό που γίνεται τις τελευταίες ημέρες, που έχει χάσει το νόημα η λέξη "αποκάλυψη" (χωρίς να αμφισβητώ τα στοιχεία της έρευνας αλλά χωρίς και να καταδικάζω ως άλλος εισαγγελέας) βρέθηκε μια φωνή καθαρά "μπασκετική" με την παλιά καλή έννοια, να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Πραγματικά είναι θαυμάσιο το να μπορείς μέσα σε λίγες λέξεις να αποδίδεις πλήρες νόημα σε αυτό που θέλεις να πεις και παράλληλα να περνάς ένα αισιόδοξο μήνυμα προς εκείνους που αγαπούν το μπάσκετ και μόνο αυτό. Που αγαπούν το παιχνίδι, που συναρπάζονται από το ίδιο το άθλημα. "Το μπάσκετ είναι η λύση δεν είναι το πρόβλημα" είπε ορθά- κοφτά ο Μάνος Μανουσέλης, ένας εξαιρετικός προπονητής και δημοσιογράφος και κατά την ταπεινή μου άποψη ένας από τους ελάχιστους που γνωρίζουν το άθλημα ΣΥΝΟΛΙΚΑ. Μέσα σε 9 λέξεις επισήμανε όλη την αλήθεια. Μα ακριβώς αυτό ισχύει! Θα πρέπει να επιστρέψουμε στο... κανονικό μπάσκετ, με τον τρόπο που μεγαλούργησε, που έφτασε ψηλά, που έγιν...

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Πετράλωνα, εκεί όπου παραμένει ακόμα η καρδιά μου μαζί με τις αναμνήσεις και τις εικόνες μιας εποχής ιδιαίτερα έντονης λόγω της ηλικίας μου. Για εμένα τα Πετράλωνα, ακόμα και τώρα, μισό αιώνα περίπου μετά τις πρώτες εικόνες, παραμένουν μια «ασπρόμαυρη» ταινία. Θα μου πείτε ότι δεν θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς, καθώς εκεί εξελίσσεται η υπόθεση της (κατ’ εμέ) κορυφαίας ελληνικής ταινίας όλων των εποχών: «Συνοικία το όνειρο». Κάθε φορά που βραδιάζει στην πλατεία Μερκούρη, με τα πολλά φώτα πλέον, αισθάνομαι ότι στην έρημη πρώην ταβέρνα του Δεδιώτη θα δω τη φιγούρα του Αλεξανδράκη να χορεύει έντονα, καθώς ο Μπιθικώτσης θα τραγουδάει αυτό το στιχουργικό αριστούργημα που λέει: «Βρέχει στη φτωχογειτονιά». Τα Πετράλωνα παραμένουν στο μυαλό μου η ασπρόμαυρη ελληνική ταινία, όπου ο γείτονας ήταν σημείο αναφοράς στην καθημερινότητά σου, με τα καλά και τα άσχημα.  Το θετικό ήταν ότι άκουγες τις «καλημέρες» κατά ριπάς κάθε πρωί από τα μπαλκόνια ή το δρόμο και ότι, ...

Η φράση "πέσατε από τα σύννεφα" χρησιμοποιείται περιπαικτικά τις τελευταίες ημέρες και με αφορμή τα όσα απαράδεκτα, δυσάρεστα, θλιβερά αποκαλύφθηκαν στον χώρο του μπάσκετ, του αθλήματος δηλαδή που τόσο αγαπάμε. Σε τέτοιες περιπτώσεις το εύκολο είναι να βγεις, να καταδικάσεις, να φωνάξεις, να ουρλιάξεις, να βγάλεις ό,τι έχεις μέσα σου τέλος πάντων. Ο καθένας, βέβαια, το κάνει για διαφορετικό σκοπό. Δεν... πέφτω από τα σύννεφα όταν διαπιστώνω ότι υπάρχουν και ορισμένοι "γνωστοί και με εξαιρετέοι" που είναι ιδιοτελείς. Περίμεναν, λοιπόν, την ώρα και τη στιγμή που θα έβγαιναν τα σκάνδαλα στην επιφάνεια ώστε να πάρουν το λάβαρο της ηθικής (έτσι κι αλλιώς με σημαία ευκαιρίας πλέουν επί σειρά ετών). Σε αυτούς, τους ιδιοτελείς, αναφέρομαι φυσικά και δεν βάζω τους πάντες στο ίδιο τσουβάλι. Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα παρελθόν, έχει γράψει μια διαδρομή, η οποία δεν σβήνει έτσι εύκολα με ένα video στα social media. Ή με μια βαρύγδουπη, συγκινητική, μακροσκελή και ενημερωτική δήλω...

Όταν δεν συμφωνείς μαζί μου, τότε ψηφίζεις αντίθετο κόμμα οπωσδήποτε, είσαι άλλη ομάδα, είσαι είτε βολεμένος είτε αναρχικός, γενικά αποκλείεται να ανήκουμε στον ίδιο χώρο (πολιτικά, αθλητικά, κοινωνικά, οτιδήποτε) να να διαφωνούμε!  Ο διχασμός μέσω της αντίστοιχης ρητορικής, είτε από πολιτικούς, είτε από προέδρους ομάδων, είτε από (κατευθυνόμενη) δημοσιογραφία- ο Θεός να την κάνει- έχει θριαμβεύσει απόλυτα! Κι αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα, διότι αποτελεί την απόλυτη έκφραση του φασισμού. Όταν δεν είμαι έτοιμος να σε ακούσω και να κάνουμε έναν υγιή διάλογο με επιχειρήματα και πολιτισμό, αλλά σπεύδω να κολλήσω ταμπέλα, τότε τα πράγματα γίνονται άσχημα. Δεν έχει καμία σημασία να συνεχίζεις έναν διάλογο που στερείται επιχειρηματολογίας και στεγνώνει με ρητορικές δεκαετίας '50, με "εμφυλιακά" συνθήματα, με διαχωρισμό των ανθρώπων! Ας αγγίξουμε την πολιτική... Με πρωτοστάτη τον υπουργό της Υγείας (πόσο ειρωνικό) όποιος διαφωνεί με την κυβέρνηση είναι... κομμουνιστής και αριστερ...

Το μπάσκετ δεν είναι απλώς το επάγγελμά μου! Είναι η αγάπη μου, η λατρεία μου, είναι τρόπος ζωής κατά μια έννοια μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης σε διάφορα πόστα. Βεβαίως δεν με ώθησε στην ανάπτυξη της σκέψης μου το... βιογραφικό μου, αλλά μια ειλικρινής απορία για τον τρόπο που λαμβάνονται αποφάσεις. Κατ' αρχήν, ας μην αναφερόμαστε στον ΕΣΑΚΕ, δεν είναι ένα κτίριο, δεν είναι ένας απρόσωπος Οργανισμός αλλά ένας συνεταιρισμός Ανώνυμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών.  Οπότε οφείλουμε να εξετάζουμε συνολικά κάθε απόφαση και όχι με ένα απρόσωπο "ο ΕΣΑΚΕ"!  Μετά από τρεις αγωνιστικές, ένα πρωτάθλημα στο οποίο λαμβάνουν μέρος μετά από πολλά χρόνια περισσότερες από δύο υπερδυνάμεις κι έχει απλωθεί σε τόσες πόλεις, έχει "κλειδωθεί" σε ένα... app για κινητά τηλέφωνα!  Δεν "παίζει" σε καμία τηλεόραση, δεν υπάρχει κάποια ειδική εκπομπή αλλά όλα γίνονται με τρόπο που θυμίζουν "ανεξάρτητο αλλά καλά οργανωμένο εργασιακό πρωτάθλημα"!  Αντιλαμβάνομαι ότι τα χρήμ...

Ένα από τα ερωτήματα που δεν μπορώ να απαντήσω ποτέ με σιγουριά είναι το εξής: Πως αντιμετωπίζεις έναν ηλίθιο; Πάντοτε με τον ίδιο τρόπο; Υπάρχουν περιπτώσεις που αντιμετωπίζονται ξεχωριστά; Λοιπόν, για να πούμε την αλήθεια από τη στιγμή κατά την οποία ασχολούμαι με έναν «ηλίθιο» αυτομάτως έχω σπαταλήσει άδικα το χρόνο μου! Ή μήπως όχι; Τελικά ποιος ορίζεται ως «ηλίθιος»; Πάμε στην επιστημονική ερμηνεία: Ηλίθιος είναι ο άνθρωπος που αδυνατεί ή αρνείται να αντιληφθεί, να αξιολογήσει και να συνδέσει σωστά τα δεδομένα μιας κατάστασης, με αποτέλεσμα να καταλήγει σε παράλογα συμπεράσματα ή να ενεργεί με τρόπο που αντιστρατεύεται ακόμη και το ίδιο του το συμφέρον. Η λέξη χρησιμοποιείται στην καθημερινή γλώσσα για να χαρακτηρίσει κάποιον που κρίνεται ότι στερείται στοιχειώδους κρίσης, αντίληψης ή λογικής σε συγκεκριμένες περιστάσεις. Ο ηλίθιος δεν είναι απαραίτητα κάποιος με χαμηλή νοημοσύνη. Μπορεί να διαθέτει γνώσεις, εξυπνάδα και ικανότητες, αλλά να αδυνατεί να τις αξιοποιήσει ...

Δεν μπορώ να διεισδύσω στον ψυχικό κόσμο του καθενός, ούτε έχει νόημα να προσπαθούμε να τον ερμηνεύσουμε. Άλλωστε, ο καθένας αντέχει μέχρι εκεί που φτάνει το μυαλό του. Ας είμαστε, λοιπόν, επιεικείς. Δεν θα το κρύψω: δεν ήθελα να δημοσιεύσω την παραπάνω φωτογραφία. Αναζητούσα κάτι πιο έξυπνο, πιο πνευματώδες, που να αποδίδει την κατάσταση όπως ακριβώς είναι. Σκέφτηκα όμως ότι η εικόνα οφείλει να απεικονίζει το κεντρικό πρόσωπο. Από τη στιγμή που ο ίδιος ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το One και τον τερματισμό της εκπομπής του, ξεκίνησε ένας κύκλος αντιδράσεων. Άλλοι έλεγαν «καλά να πάθει» , ενώ άλλοι στάθηκαν στο πλευρό του. Είναι φυσικό: είχε και υποστηρικτές. Το ζήτημα, όμως, είναι να γνωρίζει κανείς γιατί τον υποστηρίζει και γιατί διαφωνεί με την απομάκρυνσή του. Η αποπομπή Ζαχαρού παρουσιάζεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως νίκη της Αριστεράς και ως απόδειξη ότι το κυβερνών κόμμα δεν ελέγχει τα ΜΜΕ .  Δεν ξέρω με ποιο από τα δύο να γελάσω περισσότερο : με τη νίκη της Αριστ...

  Αρχικά, οφείλω να ομολογήσω ότι θεωρώ τον εαυτό μου ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΟ γιατί εργάστηκε σε τρία ΜΕΓΑΛΑ ΣΧΟΛΕΙΑ. Στο Φως των Σπορ και στην Αθλητική Ηχώ, που εξέφραζαν τα κορυφαία σχολεία αθλητικής δημοσιογραφίας επί σειρά ετών (και το Φως συνεχίζει ακόμα με την ίδια εντιμότητα και ηθική) και φυσικά στο Goal που κατά γενική ομολογία ήταν ο απόλυτος εκσυγχρονισμός των καθημερινών εντύπων αθλητικών Μέσων. Όμως το ΦΩΣ θα είναι πάντοτε κάτι… παραπάνω απ’ όλα! Άλλωστε… ο πρώτος έρωτας δεν ξεχνιέται. Μαζί με τις πρώτες εμπειρίες που «ρουφάς» σαν το σφουγγάρι. Και ταυτόχρονα με τη μυρωδιά από το μελάνι, τον ήχο της γραφομηχανής, τις φωνές «κλείνουμε- κλείνουμε», την αγωνία για το ρεπορτάζ, να κυνηγήσεις με επιμονή και να βγάλεις την είδηση. Έτσι ήταν οι εφημερίδες στη χρυσή τους εποχή. Ζωντανοί οργανισμοί, που «ανέπνεαν» μαζί με τους δημοσιογράφους και τους τεχνικούς. Το καλύτερο Πανεπιστήμιο που έβγαζε ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ και όχι… διπλωματούχους έτσι απλά κι αόριστα. Με την καθημερινή τριβή,...

  Πολλές φορές ακούω το εξής: «Δεν υπάρχει δημοσιογραφία σήμερα»! Και κυρίως από επαγγελματίες της δικής μου γενιάς κι εποχής που αισθάνονται εγκλωβισμένοι στα σύγχρονα Μέσα έχοντας χάσει το «λούστρο» από το παρελθόν. Για να είμαστε ειλικρινείς δε μπορούμε να καυχιόμαστε ως δημοσιογράφοι για το δρόμο που έχει πάρει αυτό που αποκαλούμε και πρέπει να είναι λειτούργημα. Παρότι δε γνωρίζω ποιος επαγγελματικός χώρος μπορεί να «καυχιέται» για την πρόοδο, την εξέλιξη και την κοινωνική του προσφορά σήμερα, σίγουρα δεν παρηγορούμαι απ’ αυτό! Θα έπρεπε να είμαστε καλύτεροι με δεδομένο ότι ο αντίκτυπος στη δική μας «προσφορά» είναι πολύ διαφορετικός. Όμως το «δεν υπάρχει δημοσιογραφία» είναι λίγο υπερβολικό . Διότι μπορεί ο τρόπος με τον οποίο αποτυπώνεται να είναι καθαρά «εξουσιολαγνικός» κι αντί να ελέγχεται η εξουσία να αναζητείται τρόπος στήριξής της, αλλά θα πρέπει να συνυπολογίσουμε κι άλλες παραμέτρους. 1. Ότι αυτό συνέβαινε και παλαιότερα μόνο που τα Μέσα ήταν αυστηρά η εφημε...

Σε αυτό το χωράφι που ζούμε, όπου δυστυχώς κυριαρχούν οι συνειδητά καθοδηγούμενοι (άρα διπλά «ένοχοι») έχουμε φτάσει στο σημείο να παίζουν τα ΜΜΕ το ρόλο των τηλεδικαστών και να «δολοφονούν χαρακτήρες» χωρίς όμως να κάνουν κάτι άλλο, δυστυχώς. Ούτε έρευνα υπάρχει, ούτε κανονικό ρεπορτάζ παρά μόνο εκτέλεση εντολής non paper. Όμως αυτό δεν ενοχλεί το «πόπολο» σε μεγάλο ποσοστό του, αρκεί να «ακούσει» αυτά που θέλει.  Κι εδώ είναι το πλέον ανατριχιαστικό με τους «συνειδητά καθοδηγούμενους» που περιμένουν να ακούσουν τι είναι αυτό που βολεύει την κομματική τους κατεύθυνση ώστε να πυροβολήσουν κατά ριπάς στα social media και να θεωρήσουν ότι «προσφέρουν υπηρεσία» αλλά κυρίως ξεγελούν τον εαυτό τους ότι «δεν κάνουν λάθος»! Όταν υπάρχει ένα κοινό ευεπίφορο στην πλάνη και στη δημαγωγία τότε θα ακούσεις απόψεις ότι «ο πιλότος δεν είναι για να σκοτώνει» ή «ο όμορφος δεν είναι για να βιάζει» ή επίσης ότι «το κορίτσι που βιάστηκε δεν είχε δουλειά να πηγαίνει σε πάρτι» ή ακόμα και ότι «δεν ...

Ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούν να βουτήξουν στην «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» τον πρωθυπουργό δεν είναι απλώς άκομψος, δεν είναι ούτε προσβλητικός αλλά θα τον χαρακτήριζα εντελώς ΑΝΟΗΤΟ! Δε ξέρω τι είδους επικοινωνιολόγοι είναι αυτοί και που- αλλά και πως- ακριβώς το σπούδασαν ή το εφάρμοσαν το αντικείμενο, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον (έστω κι αν δεν είναι τόσο σημαντικό) έχουν αποτύχει οικτρά. Η κατεύθυνση να βγάλουν «καρτούν» τον κ.Μητσοτάκη, έναν άνθρωπο που πίστεψαν εκατομμύρια ψηφοφόρων και γι’ αυτό τον εξέλεξαν, δεν του ρίχνει «μανδύα αθωότητας κι αφέλειας» αλλά παραδίδει στην κοινή γνώμη έναν πρωθυπουργό που ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ότι απέτυχε. Διότι όταν γίνονται παρακολουθήσεις αλλά «δεν ενημερώνεσαι ούτε και γνωρίζεις» όταν οι Ευρωπαίοι βγάζουν στα μανταλάκια την κ.Σπυράκη και παίρνεις πίσω την υποστηρικτική ανακοίνωση λέγοντας «είναι σοβαρή υπόθεση για την οποία δεν είχα ενημερωθεί», όταν σε περίοδο πανδημίας κάνεις ολόκληρη εκστρατεία για να μείνει ο κόσμος κλειδαμπαρωμένος κι εσύ παίρ...

Έχω μάθει να σέβομαι κάθε άνθρωπο γι’ αυτό που είναι. Για όσα πιστεύει, ανεξάρτητα από το αν συμφωνώ με αυτά ή όχι. Για να είμαι ειλικρινής ακόμα κι αν είμαι αντίθετος με κάποιον, τον σέβομαι εφόσον η άποψή του έχει να κάνει με ανιδιοτέλεια και με ελατήρια καθαρά ιδεολογικά και όχι με συμφέρον. Μπορεί να βρίσκομαι «απέναντι» αλλά σίγουρα θα αναγνωρίσω την καθαρότητα της ψυχής και της σκέψης του. Αυτό βεβαίως δεν ισχύει για τον ρατσιστή και τον φασίστα. Αυτή την «ιδεολογία» (καθόλου τυχαία τα εισαγωγικά) δεν τη σέβομαι, την απορρίπτω και με αηδιάζει. Με ανησυχεί όμως η παρουσία influencers στο λεγόμενο «προοδευτικό χώρο»! Όχι τίποτε άλλο, εκεί διατυμπανίζουν την ιδεολογική τους καθαρότητα, την άσπιλη νοοτροπία και βέβαια την απόλυτη συμπόρευση των λόγων με τις πράξεις. Αν κάποιος είναι προοδευτικός, τότε σίγουρα δεν αρκεί να το λέει αλλά και να το πράττει. Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με φιλανθρωπίες αλλά και με στάση ζωής. Με ενοχλεί ο «προοδευτικός influencer » που «δίνε...

Προσπαθώ εδώ και πολύ καιρό να καταλάβω πως το απόλυτο «ΤΙΠΟΤΑ» γίνεται θέμα συζήτησης και προβολής και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι «και το μηδενικό είναι νούμερο, άλλωστε» Πλέον τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Όποιος θέλει να διαφημίσει κάτι βρίσκει μια/έναν επονομαζόμενο Influencer / Instagramer κτλ και προχωρά στο παρασύνθημα. Τον ενδιαφέρουν τα views και οι καρδούλες ανεξάρτητα από το ποιοι είναι αυτοί που βλέπουν ή «αντιδρούν». Δεν ενδιαφέρονται για το αν πχ ο «δέκτης» βλέπει κι επικεντρώνεται στο προϊόν ή στα οπίσθια, το στήθος της Influencer (κι αντίστοιχα στους κοιλιακούς του αρσενικού). Δεν ενδιαφέρονται προφανώς για την ποιότητα της διαφήμισης αλλά για να «καρφωθεί» στο μυαλό όσο το δυνατό περισσοτέρων. Τι σημασία έχει αν ο «δέκτης» είναι ένας γίββωνας σε οίστρο, ουσιαστικά. Κάπως έτσι «εξαπλώνεται» το απόλυτο «τίποτα». Διάφοροι συμμετέχοντες σε ανόητα reality γίνονται Influencers (και τούμπαλιν) ή πανελίστες σε εκπομπές ώστε να συζητούν θέματα επικαιρότητας. Αναλύουν ακ...