Αυτός ο φούρνος του χωριού στην Μάνη!!!
Τα παιδικά μου χρόνια είναι γεμάτα από αναμνήσεις, εικόνες, χρώματα και οσμές της Μάνης και κατά μια έννοια είμαι τυχερός που πρόλαβα την «πρωτόγονη» εποχή. Διότι μπορώ να συγκρίνω και να επιβεβαιώσω τις συνθήκες στις οποίες ζούσαν οι άνθρωποι σε χωριά της Ελλάδας, ακόμα και τη δεκαετία του ’70. Πρόλαβα έστω κι αμυδρά, την εποχή που ανεβαίναμε στο μουλάρι ή το γαϊδουράκι για να φέρουμε νερό από το πηγάδι! Αλήθεια, ΤΙ ΝΕΡΟ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟ;;;; Κρύσταλλο! Τρομερό. Επίσης πρόλαβα την εποχή που δεν υπήρχε ηλεκτρικό σε χωριάτικα σπίτια. Όταν βράδιαζε, ανάβαμε τις μεγάλες λάμπες και καθόμασταν έξω στην αυλή, όλοι μαζί. Η μοναδική εξοικείωση με τη φύση, γεμάτη ανεμελιά, παιχνίδι αλλά και ήχους από τα άγρια ζώα, τα τσακάλια κυρίως, που σου υπενθύμιζαν την παρουσία τους. Το βράδυ για να ανέβουμε στο δωμάτιο παίρναμε τις λάμπες πετρελαίου για να μη γκρεμοτσακιστούμε. Το πρωί μας ξυπνούσε η φωνή του κόκορα και μαζί η ζωηράδα από τις κοτούλες που φώναζαν. Η γιαγιά με έπαιρνε αγκαλιά- ακόμα το θ...