Niko's Area

Η φράση "πέσατε από τα σύννεφα" χρησιμοποιείται περιπαικτικά τις τελευταίες ημέρες και με αφορμή τα όσα απαράδεκτα, δυσάρεστα, θλιβερά αποκαλύφθηκαν στον χώρο του μπάσκετ, του αθλήματος δηλαδή που τόσο αγαπάμε. Σε τέτοιες περιπτώσεις το εύκολο είναι να βγεις, να καταδικάσεις, να φωνάξεις, να ουρλιάξεις, να βγάλεις ό,τι έχεις μέσα σου τέλος πάντων. Ο καθένας, βέβαια, το κάνει για διαφορετικό σκοπό. Δεν... πέφτω από τα σύννεφα όταν διαπιστώνω ότι υπάρχουν και ορισμένοι "γνωστοί και με εξαιρετέοι" που είναι ιδιοτελείς. Περίμεναν, λοιπόν, την ώρα και τη στιγμή που θα έβγαιναν τα σκάνδαλα στην επιφάνεια ώστε να πάρουν το λάβαρο της ηθικής (έτσι κι αλλιώς με σημαία ευκαιρίας πλέουν επί σειρά ετών). Σε αυτούς, τους ιδιοτελείς, αναφέρομαι φυσικά και δεν βάζω τους πάντες στο ίδιο τσουβάλι. Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα παρελθόν, έχει γράψει μια διαδρομή, η οποία δεν σβήνει έτσι εύκολα με ένα video στα social media. Ή με μια βαρύγδουπη, συγκινητική, μακροσκελή και ενημερωτική δήλω...

  Μην πιστέψετε ότι είμαι απ'εκείνους της... κουλτούρας που δεν βλέπουν το πανηγυράκι του Μαϊου μόνο και μόνο για να πείσουν (δεν ξέρω ποιόν... Ίσως τον δίπλα) ότι το επίπεδό τους είναι υψηλό!  Για να είμαι ειλικρινής, οι προαναφερόμενοι μου προκαλούν την ίδια ακριβώς απέχθεια μ' εκείνους που μετατρέπουν τον διαγωνισμό της Eurovision σε εθνικό ζήτημα.  Τι είναι (για εμένα) η Eurovision; Κάτι χαλαρό, έτσι απλά! Ούτε που με ενδιαφέρει ποιο είναι το φαβορί καθώς, ειδικά τώρα με το κουμάντο των στοιχηματικών εταιρειών, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Ακόμα και οι αποδόσεις ύποπτες είναι με δεδομένο ότι οι στοιχηματικές δεν υπάρχουν για να πληρώνουν αλλά για να κερδίζουν! So simple , από έναν που ΠΟΤΕ στη ζωή του δεν έχει παίξει στοίχημα. Συνειδητά. Η βραδιά του διαγωνισμού, από παλιά, ήταν κάτι ξεχωριστό. Από τότε που είχαμε δύο κανάλια κρατικά (άντε τρία) με το που έμπαινε το σήμα, όλα... τελείωναν!  Χαλαρότητα, φαγητό, ποτό, παρέα, χαμός την ώρα της βαθμολο...

Η ελληνική κοινωνία μοιάζει, πολλές φορές, σαν να πορεύεται υπό το βάρος μιας δικαιολογημένης, σχεδόν αναπόφευκτης καχυποψίας. Αυτό το αίσθημα, που διαπερνά τις κοινωνικές σχέσεις, τις πολιτικές συζητήσεις και τις καθημερινές συνήθειες, έχει, ίσως, βάσεις τόσο βαθιές όσο και η ίδια η ιστορία της χώρας μας. Από την εποχή της τουρκοκρατίας μέχρι τις πολυάριθμες κοινωνικές αναταραχές του 20ού αιώνα, η αίσθηση της ανασφάλειας και της προδοσίας φαίνεται να διαμορφώνουν τον ελληνικό χαρακτήρα. Η αλήθεια για τον Έλληνα πολίτη, φαίνεται να είναι πάντα σε μια κατάσταση αμφισβήτησης. Ίσως αυτό να εξηγείται από την πολύχρονη ιστορία της χώρας μας, που χαρακτηρίζεται από ξένες παρεμβάσεις και καταπιέσεις. Όπως τα «παράθυρα» της κοινωνίας ανοίγουν για μια νέα εποχή, το φάντασμα του παρελθόντος συχνά παραμένει να σκιάζει τα βήματα του μέλλοντος. Η καχυποψία απέναντι στους πολιτικούς και τους θεσμούς εν γένει – ειδικά στους δημόσιους λειτουργούς και τους φορείς εξουσίας – είναι αναπόσπαστο κομμ...

  Πολλές φορές ακούω το εξής: «Δεν υπάρχει δημοσιογραφία σήμερα»! Και κυρίως από επαγγελματίες της δικής μου γενιάς κι εποχής που αισθάνονται εγκλωβισμένοι στα σύγχρονα Μέσα έχοντας χάσει το «λούστρο» από το παρελθόν. Για να είμαστε ειλικρινείς δε μπορούμε να καυχιόμαστε ως δημοσιογράφοι για το δρόμο που έχει πάρει αυτό που αποκαλούμε και πρέπει να είναι λειτούργημα. Παρότι δε γνωρίζω ποιος επαγγελματικός χώρος μπορεί να «καυχιέται» για την πρόοδο, την εξέλιξη και την κοινωνική του προσφορά σήμερα, σίγουρα δεν παρηγορούμαι απ’ αυτό! Θα έπρεπε να είμαστε καλύτεροι με δεδομένο ότι ο αντίκτυπος στη δική μας «προσφορά» είναι πολύ διαφορετικός. Όμως το «δεν υπάρχει δημοσιογραφία» είναι λίγο υπερβολικό . Διότι μπορεί ο τρόπος με τον οποίο αποτυπώνεται να είναι καθαρά «εξουσιολαγνικός» κι αντί να ελέγχεται η εξουσία να αναζητείται τρόπος στήριξής της, αλλά θα πρέπει να συνυπολογίσουμε κι άλλες παραμέτρους. 1. Ότι αυτό συνέβαινε και παλαιότερα μόνο που τα Μέσα ήταν αυστηρά η εφημε...

Ο Πλάτωνας έλεγε ότι για να έχουμε μια ιδανική Πολιτεία θα πρέπει οι φιλόσοφοι να γίνουν πολιτικοί ή οι πολιτικοί να γίνουν φιλόσοφοι. Σε κάθε περίπτωση, όμως, δε θα μπορούσε ένας «μη πεπαιδευμένος» να θεωρηθεί κατάλληλος για να κυβερνήσει. Και σ’ αυτό το σημείο υπάρχει κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση αποσυμβολίζοντας την αλληγορία του «Μύθου του Σπηλαίου». Και με προβλημάτισε ταυτόχρονα αφού αποτελεί τροφή για σκέψη. -Είναι ακατάλληλοι να κυβερνήσουν αυτοί που δεν έχουν γνώση και παιδεία, που δε διαθέτουν πνευματικό υπόβαθρο. Που δεν έχουν φτάσει στο «αγαθό», δεν έχουν κατακτήσει την ευδαιμονία και λειτουργούν ιδιοτελώς, με προτεραιότητα στα υλικά αγαθά -Όμως είναι ακατάλληλοι να κυβερνήσουν κι εκείνοι που είναι μεν πεπαιδευμένοι αλλά είναι προσκολλημένοι αποκλειστικά στην πνευματική τους ενασχόληση. Αδιαφορούν για τα κοινά, ζουν εις «μακαρίους νήσους», δεν έχουν καμία διάθεση να προσφέρουν.   Δεν ακολουθούν το σκληρό καθήκον και το ηθικό χρέος να μεταδώσουν αυτή την «παι...

Ο καλύτερος δρόμος ώστε να ανακαλύψεις τι πραγματικά ζητάς είναι ο εξής: Άρχισε να κάνεις ερωτήσεις στον εαυτό σου σχετικά με όσα σε απασχολούν για να πάρεις ειλικρινείς απαντήσεις. Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι στην Ελλάδα, αρχίζουμε τα αναθέματα, τις κατάρες και τους ξεσηκωμούς. Δεν είμαι εναντίον του να αναζητάς το δίκιο σου με πολιτισμένο και κόσμιο τρόπο, το βρίσκω αυτονόητο εκτός από εξόχως δημοκρατικό. Μετά την τραγωδία στα Τέμπη, απλώθηκε παντού μια οργή. Δικαίως. Το να χάνονται συνάνθρωποί μας κατ’ αυτόν τον τρόπο και παράλληλα να είσαι αναγκασμένος να ανέχεσαι και την προπαγάνδα των ξεδιάντροπων που αποτελούν όνειδος για το δημοσιογραφικό λειτούργημα (κι εφόσον επιμένουν να αποκαλούνται δημοσιογράφοι ) αποτελεί τεράστιο βάρος. Στη ψυχή, στο μυαλό ακόμα και στο σώμα. Δεν είναι μεγάλες οι αντοχές μας, το γνωρίζουμε καλά. Μόλις περάσουν λίγες ημέρες, ο πόνος θα παραμείνει στους συγγενείς των συνανθρώπων μας που χάθηκαν τόσο άδικα. Μόνο σε αυτούς. Για τους υπόλοιπους η ζωή...

Την τελευταία φορά που είδα το βίντεο του Luben TV σχετικά με την «ελληνική δημοσιογραφία μετά τα Τέμπη» είχε περίπου 300 χιλιάδες προβολές μέσα σε διάστημα 14 ωρών. Η αποδοχή σε αυτό το βίντεο του Luben TV από πλευράς του κόσμου ήταν τεράστια! Περισσότερα από 14 χιλιάδες likes κι αν διαβάσετε τα σχόλια, θα σας πιάσει απελπισία. Συγνώμη, πρώτο λάθος! «Θα μας πιάσει απελπισία». Πολύ κακώς βάζω τους αναγνώστες σε αυτή τη θέση. Οι πρώτοι που πρέπει να προβληματιστούμε είμαστε οι δημοσιογράφοι (ή όσοι δηλώνουμε δημοσιογράφοι) καθώς θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει η γνώμη που έχει ο κόσμος για εμάς. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ! Διότι πολλοί απ’ εκείνους που βρίσκονται σε θέση καθημερινής επαφής με τον κόσμο, μέσω της τηλεόρασης ή του ραδιοφώνου, έχουν τις δικές τους δουλειές να κάνουν. Αυτό τους απασχολεί. Το βίντεο του Luben TV λοιπόν έχει την αποδοχή ακριβώς επειδή οι δημοσιογράφοι- σταρ είναι αποκομμένοι πλήρως από την κοινωνία, δεν τους ενδιαφέρει το αν...

Όταν γίνεσαι πατέρας (ή μητέρα) τότε μπορείς και καταλαβαίνεις την αγωνία των γονιών σου για κάθε τι που έκανες όταν ήσουν μικρός ή νέος! Τότε που σου έλεγαν «όταν κάνεις παιδιά θα καταλάβεις»! Από χθες η σκέψη μου δε μπορεί να ξεκολλήσει όχι μόνο από τα παιδιά που χάθηκαν στα Τέμπη αλλά και από τους γονείς τους! Δε ξέρω πώς να το περιγράψω. Να είναι η χαρά σου να βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει και ξαφνικά να ετοιμάζεσαι να το «αποχαιρετήσεις»! Γιατί; Επειδή επέστρεφε στη βάση του, στα όνειρά του, στη ζωή του, στις σπουδές του. Και χάθηκε. Απότομα! Βίαια! Εγκληματικά! Βλέπεις τις φωτογραφίες των παιδιών που χάθηκαν! Χαμογελαστά και αισιόδοξα πρόσωπα, ξέγνοιαστα, διψασμένα για ζωή! Τα μάτια τους έλαμπαν από ευτυχία! Που να ήξεραν σε τι χώρα ζουν και δυστυχώς πλέον χρησιμοποιούμε άλλο χρόνο (έζησαν)! Ας είμαστε ρεαλιστές. Για εμάς αυτά τα συναισθήματα είναι μεν έντονα αλλά δε θα έχουν διάρκεια. Αυτή τη στιγμή συμπαραστεκόμαστε στους γονείς όπως μπορούμε, με τη σκέψη μας, με την ...

Έβλεπα τα βίντεο από την εκδήλωση που έκανε ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο γνωστός υπουργός που έχει αναλάβει το ιερό χρέος της ανάπτυξης της Ελλάδας (σε πιάνει μια ανατριχίλα μόνο στη σκέψη) και μέσα στο μυαλό μου κάμποσες περίεργες σκέψεις άρχισαν να «χορεύουν»! Κατά πρώτο λόγο, ο πρώην πολιτευτής και βουλευτής του ΛΑΟΣ, που άρχισε να γίνεται διάσημος χάρη στον ακραίο κι εθνικιστικό του λόγο, που βέβαια έφτανε σχεδόν πάντα στο όριο του παραληρήματος (ειδικά όταν προωθούσε κάτι βιβλία με περιεχόμενο αμφιβόλου ποιότητας, γνησιότητας και αλήθειας παρά μόνο με φανατισμένο «πύρινο πατριωτικό» λόγο) είναι ξεκάθαρο ότι έχει περάσει σε άλλη πίστα. Από το ύφος του ναρκισσισμού και της αυταρέσκειας, διαπιστώνεις ότι αισθάνεται πανέμορφα επειδή «μπήκε στα σαλόνια» και κατά κάποιο τρόπο χαμογελά σαρδόνια σε εκείνους που επί σειρά ετών τον αντιμετώπιζαν αφ’ υψηλού και τον είχαν στο περιθώριο. Στην Ελλάδα βέβαια, της Β’ και Γ’ Εθνικής της Ευρώπης, δεν ήταν και τόσο δύσκολη η ανέλιξη ενός ανθρώπου όπ...

Ο λόγος του καθηγητή Συνολάκη, όταν τοποθετείται σε κάτι, περιβάλλεται από το ύφος της αυθεντίας άρα ουσιαστικά δε σου «επιτρέπει» να αμφισβητήσεις τα λεγόμενά του. Όμως, αν θέλουμε να μιλήσουμε ειλικρινά, σου δίνει την εντύπωση ότι ξεφεύγει από την αυθεντία και προχωρά ολοταχώς να ταυτιστεί με την αλαζονεία: Θεωρεί δηλαδή τον εαυτό του ανώτερο όλων. Αυτό διαφέρει αρκετά από το χαρακτηρισμό της «αυθεντίας» δηλαδή του ατόμου που οι γνώσεις του σε ένα συγκεκριμένο τομέα εκτιμώνται εξαιρετικά άρα και δεν αμφισβητούνται. Σε δύο τραγωδίες, ο καθηγητής Συνολάκης συμπεριφέρθηκε με ένα τρόπο που προφανώς δικαιολογεί το χαρακτηρισμό του αλαζόνα. Στο Μάτι, βρήκε τη στιγμή να πει ότι «εγώ θα το είχα εκκενώσει σε μισή ώρα».   Άρα λοιπόν, με βάση τα λεγόμενά του, ήταν εγκληματική η αμέλεια όλων, από πολιτικούς μέχρι αστυνομία και πυροσβεστική γιατί δεν κατάφεραν να κάνουν κάτι που θα γινόταν- έτσι χαλαρά- σε μισή ώρα. Εκτός αν μπορούσε να το κάνει ΜΟΝΟ ο καθηγητής Συνολάκης αυτό. Δε ξέρω ...

  Ήταν Οκτώβριος του ’99 όταν είχα βρεθεί στην Προύσα για έναν αγώνα μπάσκετ, απεσταλμένος της εφημερίδας όπου εργαζόμουν και λίγες μέρες μετά τους καταστροφικούς σεισμούς σε Τουρκία κι Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι η καταστροφή στην Ελλάδα δε με είχε αγγίξει καθώς ζούσα το δικό μου δράμα. Τον Σεπτέμβριο του ’99, λίγα 24ωρα πριν το σεισμό, είχα χάσει τον πατέρα μου οπότε είναι λογικό να αναρωτιόμαστε οικογενειακώς «τι χειρότερο θα μπορούσε να μας τύχει»! Πέραν τούτων, στην Τουρκία ζήσαμε μια κατάσταση πρωτόγνωρη μεν, υπέροχη δε. Αν θυμάστε οι δύο χώρες είχαν προσφέρει (και τότε) βοήθεια η μία στην άλλη στις καταστροφές και το δράμα των σεισμών! Είχε αναπτυχθεί μια πολύ «θερμή» ατμόσφαιρα που είχε αφήσει στο περιθώριο τις προκλήσεις, τα Ίμια και όλα αυτά. Θυμάμαι την υποδοχή των Τούρκων, την υπέροχη φιλοξενία τους, μέχρι και το ότι μας προσέφεραν λουλούδια πριν από τον αγώνα. Δεν τα είχαμε ξαναζήσει αυτά στη χώρα. Κάθε φορά που πηγαίναμε εκεί η κατάσταση ήταν εχθρική σε σημείο π...

Μια αίσθηση που δε μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Η σκέψη που «σκοτεινιάζει» και η καρδιά που χτυπά δυνατά χωρίς λόγο. Κι όμως, γνώριζα ότι η βαριά καγκελόπορτα θα άνοιγε ξανά (για εμένα) ώστε να βγω έξω και να συνεχίσω τη ζωή μου. Επισκέπτης ήμουν. Αν υπάρχει κάτι που θα ξεχώριζα ως νούμερο ένα κέρδος στην επιλογή της δημοσιογραφίας, τότε σίγουρα θα ήταν ότι «σε αυτό το επάγγελμα δεν πλήττεις ποτέ». ‘Η- για να είμαι ακριβής- δεν έπληττες ποτέ. Κάθε μέρα θα ζούσες κάτι καινούργιο κι αυτή η συναρπαστική καθημερινότητα έκανε τη λέξη «ρουτίνα» να είναι άγνωστη. Αν είσαι ακόμα περισσότερο τυχερός- όπως αρκετοί από εμάς- θα ταξιδέψεις και συχνά. Είχα την ευκαιρία και την τύχη να επισκεφτώ χώρες που δε φανταζόμουν. Να γνωρίσω πολιτισμούς, να μάθω τους ανθρώπους και να «ανακατευτώ» στην καθημερινότητα διαφόρων χωρών. Όπως επίσης να βρεθώ σε χώρα που βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση (Κροατία, Ζάγκρεμπ αρχές ’90) ή σε εμπάργκο (Σερβία, Βελιγράδι) αλλά ακόμα και να ζήσω την ισοπεδωμένη Ρωσία ...