Niko's Area

Δεν μπορώ να διεισδύσω στον ψυχικό κόσμο του καθενός, ούτε έχει νόημα να προσπαθούμε να τον ερμηνεύσουμε. Άλλωστε, ο καθένας αντέχει μέχρι εκεί που φτάνει το μυαλό του. Ας είμαστε, λοιπόν, επιεικείς. Δεν θα το κρύψω: δεν ήθελα να δημοσιεύσω την παραπάνω φωτογραφία. Αναζητούσα κάτι πιο έξυπνο, πιο πνευματώδες, που να αποδίδει την κατάσταση όπως ακριβώς είναι. Σκέφτηκα όμως ότι η εικόνα οφείλει να απεικονίζει το κεντρικό πρόσωπο. Από τη στιγμή που ο ίδιος ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το One και τον τερματισμό της εκπομπής του, ξεκίνησε ένας κύκλος αντιδράσεων. Άλλοι έλεγαν «καλά να πάθει» , ενώ άλλοι στάθηκαν στο πλευρό του. Είναι φυσικό: είχε και υποστηρικτές. Το ζήτημα, όμως, είναι να γνωρίζει κανείς γιατί τον υποστηρίζει και γιατί διαφωνεί με την απομάκρυνσή του. Η αποπομπή Ζαχαρού παρουσιάζεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως νίκη της Αριστεράς και ως απόδειξη ότι το κυβερνών κόμμα δεν ελέγχει τα ΜΜΕ .  Δεν ξέρω με ποιο από τα δύο να γελάσω περισσότερο : με τη νίκη της Αριστ...

  Αν υπάρχει κάτι για το οποίο προβληματίζομαι είναι το απόλυτο μπέρδεμα των ρόλων ανάμεσα σε δημοσιογραφία και marketing όπου κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή!  Για να εξηγούμαστε: Η εξέλιξη δεν είναι απλώς αναπόφευκτη (συμβαίνει ανά τους αιώνας) αλλά κυρίως είναι  επιθυμητή. Για τον λόγο ότι μπορεί να κάνει τη ζωή μας ακόμα καλύτερη αν     ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι δεν επιδείξουμε τάσεις αυτοκαταστροφής. Αυτό φυσικά είναι κάτι που... χωράει μεγάλη συζήτηση καθώς διαχρονικά ο άνθρωπος φανερώνει τέτοιες τάσεις.  Γυρίστε, λοιπόν (εσείς/εμείς οι μεγαλύτεροι) το χρόνο πίσω. Ας πούμε ότι είστε 55 ετών . Κι επιστρέφετε πίσω στα 12-13 σας έτη όπου ακόμα δεν είχατε βγει στην αγορά εργασίας, αλλά βλέπατε, μαθαίνατε, ακούγατε για το επάγγελμα των γονιών σας, των φίλων σας, των γνωστών σας. Πόσα επαγγέλματα που υπήρχαν τότε είτε δεν υπάρχουν σήμερα είτε κοντεύουν να εξαφανιστούν; Και παράλληλα πόσα επαγγέλματα που υπάρχουν σήμερα όχι απλώς δεν υπήρχαν ...

  Πολλές φορές ακούω το εξής: «Δεν υπάρχει δημοσιογραφία σήμερα»! Και κυρίως από επαγγελματίες της δικής μου γενιάς κι εποχής που αισθάνονται εγκλωβισμένοι στα σύγχρονα Μέσα έχοντας χάσει το «λούστρο» από το παρελθόν. Για να είμαστε ειλικρινείς δε μπορούμε να καυχιόμαστε ως δημοσιογράφοι για το δρόμο που έχει πάρει αυτό που αποκαλούμε και πρέπει να είναι λειτούργημα. Παρότι δε γνωρίζω ποιος επαγγελματικός χώρος μπορεί να «καυχιέται» για την πρόοδο, την εξέλιξη και την κοινωνική του προσφορά σήμερα, σίγουρα δεν παρηγορούμαι απ’ αυτό! Θα έπρεπε να είμαστε καλύτεροι με δεδομένο ότι ο αντίκτυπος στη δική μας «προσφορά» είναι πολύ διαφορετικός. Όμως το «δεν υπάρχει δημοσιογραφία» είναι λίγο υπερβολικό . Διότι μπορεί ο τρόπος με τον οποίο αποτυπώνεται να είναι καθαρά «εξουσιολαγνικός» κι αντί να ελέγχεται η εξουσία να αναζητείται τρόπος στήριξής της, αλλά θα πρέπει να συνυπολογίσουμε κι άλλες παραμέτρους. 1. Ότι αυτό συνέβαινε και παλαιότερα μόνο που τα Μέσα ήταν αυστηρά η εφημε...

Σε αυτό το χωράφι που ζούμε, όπου δυστυχώς κυριαρχούν οι συνειδητά καθοδηγούμενοι (άρα διπλά «ένοχοι») έχουμε φτάσει στο σημείο να παίζουν τα ΜΜΕ το ρόλο των τηλεδικαστών και να «δολοφονούν χαρακτήρες» χωρίς όμως να κάνουν κάτι άλλο, δυστυχώς. Ούτε έρευνα υπάρχει, ούτε κανονικό ρεπορτάζ παρά μόνο εκτέλεση εντολής non paper. Όμως αυτό δεν ενοχλεί το «πόπολο» σε μεγάλο ποσοστό του, αρκεί να «ακούσει» αυτά που θέλει.  Κι εδώ είναι το πλέον ανατριχιαστικό με τους «συνειδητά καθοδηγούμενους» που περιμένουν να ακούσουν τι είναι αυτό που βολεύει την κομματική τους κατεύθυνση ώστε να πυροβολήσουν κατά ριπάς στα social media και να θεωρήσουν ότι «προσφέρουν υπηρεσία» αλλά κυρίως ξεγελούν τον εαυτό τους ότι «δεν κάνουν λάθος»! Όταν υπάρχει ένα κοινό ευεπίφορο στην πλάνη και στη δημαγωγία τότε θα ακούσεις απόψεις ότι «ο πιλότος δεν είναι για να σκοτώνει» ή «ο όμορφος δεν είναι για να βιάζει» ή επίσης ότι «το κορίτσι που βιάστηκε δεν είχε δουλειά να πηγαίνει σε πάρτι» ή ακόμα και ότι «δεν ...

Στο Σύνταγμα δε συγκεντρώθηκαν «μπαχαλάκηδες» ούτε και περίεργοι. Η πιο ηχηρή σιωπή που υπήρξε ποτέ απλώθηκε παντού σε όλη την Ελλάδα. Η σιωπή μας ακούστηκε εκκωφαντικά. Ήταν για τα παιδιά μας. Γι’ αυτό που θέλουν και πρέπει να ζήσουν σε μια χώρα κανονική, πολιτισμένη που θα ταιριάζει σε όλα με το υπέροχο κλίμα και την ιστορία της. Μια χώρα που τη λούζει ο ήλιος για δέκα μήνες το χρόνο, που έχει απαράμιλλη ομορφιά (έχουμε βαλθεί να την καταστρέψουμε βέβαια) αλλά μας πληγώνει όλο και περισσότερο. Για τα παιδιά μας που τους κουνούσαν το δάχτυλο ότι «παρτάρουν ανέμελα και μεταδίδουν τον κορονοϊό». Έτσι τους έλεγαν εκείνοι που δεν τους έχουν εξασφαλίσει ούτε μέλλον, ούτε παιδεία, ούτε υγεία, ούτε ασφάλεια. Εκείνοι που ψελλίζουν κάτι ασάφειες για το λόγο που ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ μπήκαν σε ένα τρένο και δε βγήκαν ποτέ ζωντανά. Για τα παιδιά μας που είναι καταδικασμένα- όσα δεν είναι πορφυρογέννητα, τα περισσότερα δηλαδή- να ζουν στο απόλυτο ρημαδιό, να μη ξέρουν τι θα κάνουν ακόμα κι αν εξα...

Την τελευταία φορά που είδα το βίντεο του Luben TV σχετικά με την «ελληνική δημοσιογραφία μετά τα Τέμπη» είχε περίπου 300 χιλιάδες προβολές μέσα σε διάστημα 14 ωρών. Η αποδοχή σε αυτό το βίντεο του Luben TV από πλευράς του κόσμου ήταν τεράστια! Περισσότερα από 14 χιλιάδες likes κι αν διαβάσετε τα σχόλια, θα σας πιάσει απελπισία. Συγνώμη, πρώτο λάθος! «Θα μας πιάσει απελπισία». Πολύ κακώς βάζω τους αναγνώστες σε αυτή τη θέση. Οι πρώτοι που πρέπει να προβληματιστούμε είμαστε οι δημοσιογράφοι (ή όσοι δηλώνουμε δημοσιογράφοι) καθώς θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει η γνώμη που έχει ο κόσμος για εμάς. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ! Διότι πολλοί απ’ εκείνους που βρίσκονται σε θέση καθημερινής επαφής με τον κόσμο, μέσω της τηλεόρασης ή του ραδιοφώνου, έχουν τις δικές τους δουλειές να κάνουν. Αυτό τους απασχολεί. Το βίντεο του Luben TV λοιπόν έχει την αποδοχή ακριβώς επειδή οι δημοσιογράφοι- σταρ είναι αποκομμένοι πλήρως από την κοινωνία, δεν τους ενδιαφέρει το αν...

Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, είναι ελάχιστα εκείνα που δεν ήμουν πίσω από ένα μικρόφωνο σε ραδιοφωνικό στούντιο. Από τον υπέροχο ΑΘΗΝΑ 9,84 άρχισα τη συναρπαστική και μακροχρόνια επαγγελματική μου διαδρομή. Συνέχισα στον ΑΝΤ1 για λίγο, μετά στον ALPHA SPORTS , στον Champion , στον Sentra 103,3 όπου δεν υπήρχε απλώς ένας έρωτας μεγάλος αλλά κάτι παραπάνω και τώρα πάλι σε γνώριμο μέρος (studio δηλαδή) στο WebRadio της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Ακόμα και στο διάστημα που υπηρετούσα στον στρατό κατάφερα και έπεισα έναν καλό φίλο, συνάδελφο που υπηρετούσαμε μαζί και είχε βρει την άκρη στο ΡΑΔΙΟ ΑΛΗΘΕΙΑ της Χίου, να προσθέσει και μια μικρή δική μου ενότητα. Η σχέση που αναπτύχθηκε με το ραδιόφωνο ήταν και θα είναι πάντα έντονη και μοναδική. Η αλήθεια είναι ότι έχω κάνει τα πάντα. Από συντονισμό (που πλέον φτάνει τις 5-6 ώρες), μέχρι παρουσίαση καθημερινής εκπομπής, μεταδόσεις αγώνων (ακόμα και τελικών), εκπομπή Σαββατοκύριακου, δελτία ειδήσεων, ροή προγράμματος! Θα...

Άναρθρες κραυγές, τσιρίδες, έλλειψη πολιτισμού γλώσσας, ακαταλαβίστικες θεωρίες, χαρακτηρισμοί πεζοδρομίου, «εξυπνακισμοί» σε ένα περιβάλλον που θυμίζει «ποδοσφαιρική αρένα» και μάλιστα του χαμηλοτέρου επιπέδου. Ακόμα κι αν έχεις καλή διάθεση (που είχα) να παρακολουθήσεις τη συνεδρίαση της Βουλής, τελικά δεν αποφεύγεις την αηδία. Από τη μία λες «δε θα τους κάνω τη χάρη να μη συμμετέχω» κι από την άλλη πιάνεις το κεφάλι σου και φωνάζεις με απόγνωση «πως κατάντησε έτσι αυτή η χώρα»!!! Να εκπροσωπείται (εμείς τους ψηφίζουμε βέβαια) από ανθρώπους που υπό φυσιολογικές εποχές δε θα περνούσαν ούτε έξω από τη Βουλή, αλλά πλέον, με την πτώση κάθε αξίας, με την εξαφάνιση κάθε αρχής στη ζωή μας, όχι απλώς μπαίνουν μέσα αλλά δε βγαίνουν κιόλας. Αλήθεια, είστε ευχαριστημένοι απ’ αυτή την εικόνα; Είναι ήθος και μέγεθος πολιτικών αυτό που ζείτε τα τελευταία χρόνια; Είναι εκφράσεις αυτές που ακούγονται και σας τιμούν- ως δημοκρατικούς πολίτες- να γράφονται και στα πρακτικά; Το 2123 θα πάει ένα...

Η Τζασίντα Άρντερν θα μπορούσε να αποτελέσει το καλύτερο παράδειγμα μήπως και φιλοτιμηθούν κάποιοι καρεκλοκένταυροι στην Ελλάδα, όμως δεν τρέφω αυταπάτες. Στα έξι χρόνια της πρωθυπουργίας της στην Νέα Ζηλανδία δεν είχε εύκολες καταστάσεις να διαχειριστεί, τόσο σε ό,τι αφορά στο εσωτερικό όσο και διεθνώς. Οι αποφάσεις που πήρε ήταν δύσκολες αλλά κέρδισε τον κόσμο για τους εξής λόγους: Πρώτον για την ευγένεια. Δεύτερον για την αποφασιστικότητα. Τρίτον γα την ηγετική προσωπικότητα. Η Τζασίντα Άρντερν έδωσε και τη ψυχή της για τη χώρα της υπενθυμίζοντας πάντα ότι θα πρέπει να είμαστε ευγενικοί, θετικοί και καλοσυνάτοι. Να σεβόμαστε τον εαυτό μας. Να λειτουργούμε ανθρωποκεντρικά και όχι ανάλογα με το τι μας προστάζουν οι χαρτογιακάδες φιγουρατζήδες aka επικοινωνιολόγοι. Στα 37 της χρόνια, ανέλαβε την πρωθυπουργία της χώρας ενώ προεκλογικά είχε αντιμετωπίσει παράξενες ερωτήσεις όπως: «Τι θα κάνετε σε περίπτωση που μείνετε έγκυος;». Η Άρντερν, τους είχε αποστομώσει με μια τοποθέτηση ...

Για την ιεροτελεστία της στιγμής που άρχιζες να χτυπάς με μανία τα πλήκτρα στη γραφομηχανή και συγχρονιζόσουν με τους άλλους που έκαναν το ίδιο πράγμα στην αίθουσα σύνταξης, έχω γράψει πολλές φορές. Αυτό δεν αντικαθίσταται από τίποτα! Ο θόρυβος αυτός, η ενέργεια που έβγαζες, η ηδονή με την οποία πατούσες το τελευταίο πλήκτρο και τραβούσες το χαρτί από τη ροδέλα για να το πας στο συντάκτη ύλης, δεν μπορούν να υποκατασταθούν ούτε από το PC , ούτε από το laptop ή το δίκτυο και τον εκτυπωτή. Η γραφομηχανή ήταν κάτι παραπάνω από τη «ψυχή» του δημοσιογράφου. Ταυτίστηκε μαζί της. Όπως και με τη μυρωδιά της «φρέσκιας» εφημερίδας όταν έβγαινε από το πιεστήριο. Όπως με τα αξημέρωτα βράδια στην Ομόνοια όπου συναντιόμασταν όλοι για να πάρουμε τις εφημερίδες της ημέρας, να ρίξουμε μια πρώτη ματιά και το πρωί, αφού ξυπνούσαμε, να κάνουμε ακόμα πιο αναλυτική ανάγνωση ώστε να είμαστε πανέτοιμοι για την επόμενη μέρα. Το γραφείο, η γραφομηχανή και το τηλέφωνο! Αυτά ήταν τα εργαλεία. Με αυτά όφε...

Η Πόπη Τσαπανίδου έκανε το αυτονόητο από τη στιγμή που αποφάσισε να αλλάξει επίπεδο και να αφήσει τη δημοσιογραφία, την παρουσίαση και να περάσει το πόστο ευθύνης της επικοινωνίας στον ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο ακριβώς είχε κάνει παλαιότερα (μεταξύ άλλων) και ο Θοδωρής Ρουσόπουλος και σίγουρα υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις. Τα ίδια γίνονται και στις αθλητικές ομάδες όπου θα πρέπει να αφαιρέσεις την ταυτότητα του δημοσιογράφου εφόσον αναλάβεις υπεύθυνος επικοινωνίας. Το έχω ζήσει αυτό το «έργο» και δε μπορώ να πω ότι ήταν εύκολο. Από τη μία είναι μεγάλη τιμή να αναλαμβάνεις ένα τέτοιο φορτίο. Από την άλλη, θα πρέπει να το διαχειριστείς εσωτερικά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να μη μπλέξεις τη μια ιδιότητα με την άλλη, αλλιώς θα έχεις μεγάλο πρόβλημα. Ακόμα κι αν οι προθέσεις σου είναι οι καλύτερες. Κι αυτό θα συμβεί επειδή θα κρίνεσαι- πλέον- ως παράγοντας, ως πολιτικός και όχι ως δημοσιογράφος. Απλά και ξεκάθαρα. Κάπως έτσι θα κριθεί και η κ.Τσαπανίδου απ’ εδώ   και στο εξής. Με μια υ...

Τέτοιες ημέρες στις εφημερίδες- στις χρυσές εποχές- βάζαμε κάτω τις ιδέες μας για το «διπλό φύλλο» που θα κυκλοφορούσε στις γιορτινές ημέρες. Πρωτοσέλιδο Πρωτοχρονιάς 1923, εκατό χρόνια πριν.  Υπήρχαν βέβαια και τα «γνωστά» θέματα. Ένας χιουμοριστικός καζαμίας, η ανασκόπηση της σεζόν που πέρασε, τα πρόσωπα, τα γεγονότα κτλ. Όμως πάντοτε υπήρχαν και ξεχωριστά θέματα. Ειδικά στο μπάσκετ, θυμάμαι, είχαμε κάνει μια χρονιά ένα όμορφο θέμα με ξένους αθλητές να μας εξιστορούν τα Χριστούγεννα στον τόπο τους: Πως έχουν τα έθιμα, τι τρώνε, τη διαδικασία με τα δώρα κτλ. Και δε μιλάμε για Αμερικάνους ή Γάλλους ή Ισπανούς αλλά για Αφρικανούς (πχ) ή από χώρες που δε γνωρίζουμε πολλά (όπως πχ θυμάμαι όταν είχα αναλάβει τον Γιασικεβίτσιους και μου εξιστορούσε τα «λιθουανικά Χριστούγεννα»). Που θέλω να καταλήξω; Βάζαμε κάτω το κεφάλι και το μυαλό μας προκειμένου το «γιορτινό φύλλο» να μην βγει εντελώς διεκπεραιωτικά, αλλά   να είναι κάτι όμορφο κι ελκυστικό. Ακόμα κι αν αναζητήσετε πρωτοσέ...