Niko's Area

Στο Σύνταγμα δε συγκεντρώθηκαν «μπαχαλάκηδες» ούτε και περίεργοι. Η πιο ηχηρή σιωπή που υπήρξε ποτέ απλώθηκε παντού σε όλη την Ελλάδα. Η σιωπή μας ακούστηκε εκκωφαντικά. Ήταν για τα παιδιά μας. Γι’ αυτό που θέλουν και πρέπει να ζήσουν σε μια χώρα κανονική, πολιτισμένη που θα ταιριάζει σε όλα με το υπέροχο κλίμα και την ιστορία της. Μια χώρα που τη λούζει ο ήλιος για δέκα μήνες το χρόνο, που έχει απαράμιλλη ομορφιά (έχουμε βαλθεί να την καταστρέψουμε βέβαια) αλλά μας πληγώνει όλο και περισσότερο. Για τα παιδιά μας που τους κουνούσαν το δάχτυλο ότι «παρτάρουν ανέμελα και μεταδίδουν τον κορονοϊό». Έτσι τους έλεγαν εκείνοι που δεν τους έχουν εξασφαλίσει ούτε μέλλον, ούτε παιδεία, ούτε υγεία, ούτε ασφάλεια. Εκείνοι που ψελλίζουν κάτι ασάφειες για το λόγο που ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ μπήκαν σε ένα τρένο και δε βγήκαν ποτέ ζωντανά. Για τα παιδιά μας που είναι καταδικασμένα- όσα δεν είναι πορφυρογέννητα, τα περισσότερα δηλαδή- να ζουν στο απόλυτο ρημαδιό, να μη ξέρουν τι θα κάνουν ακόμα κι αν εξα...

Είναι γεγονός ότι όσοι κοντεύουμε το μισό αιώνα ζωής μας, το ξύλο στο σχολείο προλάβαμε να το γευτούμε. Προλάβαμε τον δάσκαλο ή την δασκάλα με τον χάρακα να μας ζητούν απειλητικά να πλησιάσουμε την έδρα. Ανοίγαμε το χέρι κι άρχιζε το μαρτύριο. Κάποιοι δάσκαλοι της εποχής είχαν και προχωρημένη παιδαγωγική κι εκτός από κάμποσες με τον χάρακα στις παλάμες μας, έριχναν και κάτι σφαλιάρες. Ή τραβούσαν τις κοτσίδες στα κορίτσια και τις φαβορίτες στα αγόρια.  Μη νομίζετε ότι γινόταν επειδή κάναμε κάτι πολύ κακό. Αξιόποινο... Οχι δα. Αν δεν είχαμε διαβάσει. Αν δεν μπορούσαμε να απαντήσουμε σε μια ερώτηση. Αν μιλούσαμε στον διπλανό μας ή αν δεν προσέχαμε στην παράδοση. Για τέτοια... εγκλήματα μιλάμε. Φανταστείτε πόσο χειρότερα ήταν τα πράγματα παλαιότερα. Και μας έκανε εντύπωση ένα άρθρο της εφημεριδας ΑΚΡΟΠΟΛΗ, το 1889, που καλούσε τους δασκάλους να σταματήσουν τις σφαλιάρες στους μαθητές. Αλλά και τους γονείς να πάψουν πια να επικροτούν όπως και να επιζητούν τέτοιου είδου...