Niko's Area

  Κατά τη δεκαετία του '90 ως νέοι δημοσιογράφοι, είχαμε τον μεγάλο στόχο να δουλέψουμε σε ένα φάιναλ φορ, σε μια μεγάλη διοργάνωση προκειμένου να παράξουμε ειδήσεις, θεματολογία και ιστορίες που θα προσέλκυαν τον αναγνώστη και θα μετατρέπονταν σε πλούσια ύλη για αφιερώματα στο μέλλον. Ξεκάθαρη φωτογραφία του σήμερα... Δεν έχει σημασία το πρόσωπο που θέλεις να πάρεις τη συνέντευξη όσο το να βγάλεις σέλφι με εκείνο το πρόσωπο που αποτελεί το επίκεντρο της είδησης "Εσύ μιλάς για τον περασμένο αιώνα" θα μου πείτε. Καλά τα λέτε, με την υποσημείωση ότι η έννοια "δημοσιογράφος" και η χρήση των λέξεων "ρεπορτάζ, είδηση" ακόμα υπάρχει.  Απλώς υπάρχει... Δεν εφαρμόζεται. Δεν αποτυπώνεται. Δεν φαίνεται!  Προ ημερών είχα εκθέσει κάποιες σκέψεις σχετικά με το απόλυτο μπέρδεμα που υπάρχει μεταξύ δημοσιογραφίας και marketing όπως και ρεπορτάζ- δημιουργίας περιεχομένου. Μπορείτε να το διαβάσετε, αν θέλετε, με ένα κλικ ΕΔΩ . Με αφορμή το Final 4 της Ευρωλίγκας που διε...

  Μην πιστέψετε ότι είμαι απ'εκείνους της... κουλτούρας που δεν βλέπουν το πανηγυράκι του Μαϊου μόνο και μόνο για να πείσουν (δεν ξέρω ποιόν... Ίσως τον δίπλα) ότι το επίπεδό τους είναι υψηλό!  Για να είμαι ειλικρινής, οι προαναφερόμενοι μου προκαλούν την ίδια ακριβώς απέχθεια μ' εκείνους που μετατρέπουν τον διαγωνισμό της Eurovision σε εθνικό ζήτημα.  Τι είναι (για εμένα) η Eurovision; Κάτι χαλαρό, έτσι απλά! Ούτε που με ενδιαφέρει ποιο είναι το φαβορί καθώς, ειδικά τώρα με το κουμάντο των στοιχηματικών εταιρειών, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Ακόμα και οι αποδόσεις ύποπτες είναι με δεδομένο ότι οι στοιχηματικές δεν υπάρχουν για να πληρώνουν αλλά για να κερδίζουν! So simple , από έναν που ΠΟΤΕ στη ζωή του δεν έχει παίξει στοίχημα. Συνειδητά. Η βραδιά του διαγωνισμού, από παλιά, ήταν κάτι ξεχωριστό. Από τότε που είχαμε δύο κανάλια κρατικά (άντε τρία) με το που έμπαινε το σήμα, όλα... τελείωναν!  Χαλαρότητα, φαγητό, ποτό, παρέα, χαμός την ώρα της βαθμολο...

  Αν υπάρχει κάτι για το οποίο προβληματίζομαι είναι το απόλυτο μπέρδεμα των ρόλων ανάμεσα σε δημοσιογραφία και marketing όπου κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή!  Για να εξηγούμαστε: Η εξέλιξη δεν είναι απλώς αναπόφευκτη (συμβαίνει ανά τους αιώνας) αλλά κυρίως είναι  επιθυμητή. Για τον λόγο ότι μπορεί να κάνει τη ζωή μας ακόμα καλύτερη αν     ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι δεν επιδείξουμε τάσεις αυτοκαταστροφής. Αυτό φυσικά είναι κάτι που... χωράει μεγάλη συζήτηση καθώς διαχρονικά ο άνθρωπος φανερώνει τέτοιες τάσεις.  Γυρίστε, λοιπόν (εσείς/εμείς οι μεγαλύτεροι) το χρόνο πίσω. Ας πούμε ότι είστε 55 ετών . Κι επιστρέφετε πίσω στα 12-13 σας έτη όπου ακόμα δεν είχατε βγει στην αγορά εργασίας, αλλά βλέπατε, μαθαίνατε, ακούγατε για το επάγγελμα των γονιών σας, των φίλων σας, των γνωστών σας. Πόσα επαγγέλματα που υπήρχαν τότε είτε δεν υπάρχουν σήμερα είτε κοντεύουν να εξαφανιστούν; Και παράλληλα πόσα επαγγέλματα που υπάρχουν σήμερα όχι απλώς δεν υπήρχαν ...

Σε μια «χαλαρή» γύρα σε παλιές εφημερίδες, το «μάτι» μου έπεσε σε ένα αναλυτικότατο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Αθλητισμός», με ημερομηνία 3 Ιανουαρίου 1938. Αναφερόταν σε μια «μυστηριώδη» υπερπρωταθλήτρια από την Γαλλία, με κάπως «αντρικό» παράστημα, ονόματι Γερτρούδη Μορίς. Έκανε λόγο για «περιπετειώδη αθλητική σταδιοδρομία» ενώ υπογράμμιζε τον κίνδυνο να καταδικαστεί σε ισόβια! Όπως επισημαίνεται επίσης ήταν πρωταθλήτρια σε ποδόσφαιρο, ποδήλατο και μποξ! Ο λόγος; Λίγες μέρες νωρίτερα είχε παλέψει με έναν άντρα κι ακολούθως τον είχε σκοτώσει πυροβολώντας τον με περίστροφο! Όλα αυτά με υποχρέωσαν να αναζητήσω περισσότερες πληροφορίες κι ευτυχώς, ο «πλούτος» του διαδικτύου με οδήγησε στα ίχνη της Βιολέτ (τελικά, και όχι Γερτρούδης) Μορίς! Πιθανότατα μιας από τις χειρότερες γυναίκες που πάτησαν ποτέ το πόδι τους στη Γη. Μια σκληροτράχηλη Γαλλίδα με κακή συμπεριφορά. Με μια άγρια, μοχθηρή πορεία και ένα δεξί κροσέ που χτυπούσε σαν θερμοπυρηνική κεφαλή. Η Βιολέτ Μορίς ήταν μια σκλη...