Το πανηγύρι που γίνεται (γιατί όμως;) εθνικό ζήτημα βαρύνουσας σημασίας

 Μην πιστέψετε ότι είμαι απ'εκείνους της... κουλτούρας που δεν βλέπουν το πανηγυράκι του Μαϊου μόνο και μόνο για να πείσουν (δεν ξέρω ποιόν... Ίσως τον δίπλα) ότι το επίπεδό τους είναι υψηλό! 

Για να είμαι ειλικρινής, οι προαναφερόμενοι μου προκαλούν την ίδια ακριβώς απέχθεια μ' εκείνους που μετατρέπουν τον διαγωνισμό της Eurovision σε εθνικό ζήτημα. 

Τι είναι (για εμένα) η Eurovision; Κάτι χαλαρό, έτσι απλά! Ούτε που με ενδιαφέρει ποιο είναι το φαβορί καθώς, ειδικά τώρα με το κουμάντο των στοιχηματικών εταιρειών, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.

Ακόμα και οι αποδόσεις ύποπτες είναι με δεδομένο ότι οι στοιχηματικές δεν υπάρχουν για να πληρώνουν αλλά για να κερδίζουν! So simple, από έναν που ΠΟΤΕ στη ζωή του δεν έχει παίξει στοίχημα. Συνειδητά.

Η βραδιά του διαγωνισμού, από παλιά, ήταν κάτι ξεχωριστό. Από τότε που είχαμε δύο κανάλια κρατικά (άντε τρία) με το που έμπαινε το σήμα, όλα... τελείωναν! 

Χαλαρότητα, φαγητό, ποτό, παρέα, χαμός την ώρα της βαθμολογίας και σχόλια μαζί με προβλέψεις. 

Ως ΕΚΕΙ!

Και μέχρι εκεί είναι μια χαρά. Δεν είναι για παραπάνω ένα όμορφο πανηγυράκι που σε τελική ανάλυση πρέπει να μας κάνει να γελάμε! Και τίποτε παραπάνω.

Αυτό που γίνεται στις μέρες μας ξεπερνά κάθε όριο ηλιθιότητας.

Διότι πολύ απλά είναι ηλιθιότητα να μετατρέπεις σε θέμα ουσίας κάτι εντελώς ανούσιο! 

Δεν με ενδιαφέρει να κρίνω τι φορούν (ή δεν φορούν) γιατί στο κάτω- κάτω δεν με αφορά. 

Εκείνο που με αφορά είναι ότι οι αντοχές μου δεν είναι τόσο ισχυρές ώστε να αντέχω βλαμένους να χοροπηδάνε και να κλαίνε, έναν συρφετό να πηγαίνει στο αεροδρόμιο για υποδοχή (...), συζητήσεις επί συζητήσεων και τσακωμοί σε εκπομπές, ηλίθια post στα Μ.Κ.Δ., σχόλια στα πρωινάδικα και πανελίστριες και πανελίστες να παίρνουν περισπούδαστο ύφος για κάτι που υπάρχει απλώς για να γελάμε.

Είναι το λεγόμενο αδειανό πουκάμισο προκειμένου κάποιοι να πιστέψουν ότι ασκούν επάγγελμα αν και κανονικά χαζολογάνε επί τηλεοπτικής σκηνής με καφέ, αντί να το κάνουν σε καμία καφετέρια ή σε κανένα μπαλκόνι.

Αυτό που προηγείται κι αυτό που ακολουθεί του διαγωνισμού αποτελεί κλαυσίγελο. Και τελικά δεν εκθέτει τους διαγωνιζόμενους αλλά αυτούς που πιστεύουν ότι ασχολούνται με κάτι σοβαρό! 

Ειδικά όταν λένε "είμαστε φαβορί" και δεν μας εξηγούν από που το ξέρουν. Από τις αποδόσεις; Από τα views; 

Και δώσε τη λέξη "ρεπορτάζ" να τη λένε κάτι απεσταλμένοι λες και ξέρουν τι σημαίνει και πως γίνεται... Δηλαδή την δημοσιογραφική κάλυψη ενός γεγονότος μέσα από έρευνα, συλλογή πληροφοριών, μαρτυριών και παρουσίαση στοιχείων...

Τα λόγια δεν έχουν νόημα!

"Είμαστε αναγκασμένοι να ανεχόμαστε τις ανοησίες αυτών που έχουν την εξουσία" είχε πει ο Ευρυπίδης. "Την εξουσία της τηλεόρασης" θα προσθέσω...