Niko's Area

Στο Σύνταγμα δε συγκεντρώθηκαν «μπαχαλάκηδες» ούτε και περίεργοι. Η πιο ηχηρή σιωπή που υπήρξε ποτέ απλώθηκε παντού σε όλη την Ελλάδα. Η σιωπή μας ακούστηκε εκκωφαντικά. Ήταν για τα παιδιά μας. Γι’ αυτό που θέλουν και πρέπει να ζήσουν σε μια χώρα κανονική, πολιτισμένη που θα ταιριάζει σε όλα με το υπέροχο κλίμα και την ιστορία της. Μια χώρα που τη λούζει ο ήλιος για δέκα μήνες το χρόνο, που έχει απαράμιλλη ομορφιά (έχουμε βαλθεί να την καταστρέψουμε βέβαια) αλλά μας πληγώνει όλο και περισσότερο. Για τα παιδιά μας που τους κουνούσαν το δάχτυλο ότι «παρτάρουν ανέμελα και μεταδίδουν τον κορονοϊό». Έτσι τους έλεγαν εκείνοι που δεν τους έχουν εξασφαλίσει ούτε μέλλον, ούτε παιδεία, ούτε υγεία, ούτε ασφάλεια. Εκείνοι που ψελλίζουν κάτι ασάφειες για το λόγο που ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ μπήκαν σε ένα τρένο και δε βγήκαν ποτέ ζωντανά. Για τα παιδιά μας που είναι καταδικασμένα- όσα δεν είναι πορφυρογέννητα, τα περισσότερα δηλαδή- να ζουν στο απόλυτο ρημαδιό, να μη ξέρουν τι θα κάνουν ακόμα κι αν εξα...

Όταν γίνεσαι πατέρας (ή μητέρα) τότε μπορείς και καταλαβαίνεις την αγωνία των γονιών σου για κάθε τι που έκανες όταν ήσουν μικρός ή νέος! Τότε που σου έλεγαν «όταν κάνεις παιδιά θα καταλάβεις»! Από χθες η σκέψη μου δε μπορεί να ξεκολλήσει όχι μόνο από τα παιδιά που χάθηκαν στα Τέμπη αλλά και από τους γονείς τους! Δε ξέρω πώς να το περιγράψω. Να είναι η χαρά σου να βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει και ξαφνικά να ετοιμάζεσαι να το «αποχαιρετήσεις»! Γιατί; Επειδή επέστρεφε στη βάση του, στα όνειρά του, στη ζωή του, στις σπουδές του. Και χάθηκε. Απότομα! Βίαια! Εγκληματικά! Βλέπεις τις φωτογραφίες των παιδιών που χάθηκαν! Χαμογελαστά και αισιόδοξα πρόσωπα, ξέγνοιαστα, διψασμένα για ζωή! Τα μάτια τους έλαμπαν από ευτυχία! Που να ήξεραν σε τι χώρα ζουν και δυστυχώς πλέον χρησιμοποιούμε άλλο χρόνο (έζησαν)! Ας είμαστε ρεαλιστές. Για εμάς αυτά τα συναισθήματα είναι μεν έντονα αλλά δε θα έχουν διάρκεια. Αυτή τη στιγμή συμπαραστεκόμαστε στους γονείς όπως μπορούμε, με τη σκέψη μας, με την ...

Τα φετινά μου γενέθλια είναι πολύ πιο διαφορετικά απ’ όλα τα προηγούμενα. Και ήταν και πολλά! Διότι αισθάνομαι ότι είναι τα πρώτα μου. Σα να ξαναγεννήθηκα μέσα από τις «εκπλήξεις» της ζωής, σα να γύρισε ο διακόπτης μέσα μου κι αποφάσισα όχι να ξεχάσω οτιδήποτε είχε να κάνει με το παρελθόν και να μετανιώσω, αλλά να ανακαλύψω την αλήθεια. Από που προκύπτει η αλήθεια; Το έμαθα πρόσφατα (χάρη στον Πλάτωνα) κι ενθουσιάστηκα. Γνωρίζω σημαίνει ξαναθυμάμαι. Και η γνώση έχει στόχο την αλήθεια, δηλαδή την άρση της λήθης. Από το στερητικό «α» και τη «λήθη»! Συστήθηκα εκ νέου με τον εαυτό μου. Δεν υπάρχει ηλικία στα όνειρα και στους στόχους, ο χρόνος δεν αποτελεί απαγορευτική συνθήκη ώστε να γίνεις αυτό που επιθυμείς. Ούτε και είναι σωστό να «περιπλανείσαι» ταλαιπωρημένος επειδή μετανιώνεις για πράγματα που έκανες λάθος ή δεν έκανες καθόλου. Όσο αναπνέεις και ζεις, θα πρέπει να βελτιώνεις το βίο σου, το χαρακτήρα σου, να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου. Να μην το βάζεις κάτω, να μη σε εν...

Τέτοιες ημέρες συνηθίζεται να γράφονται άρθρα, κατά τις επιταγές του νέου είδους «δημοσιογραφίας» που έχουν τίτλο «γιατί μισώ τις Απόκριες» και βέβαια με περιεχόμενο που αναλύει το «μίσος» του συντάκτη ή των συντακτών για όσα διαδραματίζονται αυτή την περίοδο. Αφού μου επιτρέψετε να τονίσω με θέρμη ότι «κανέναν δεν απασχολεί το αν εσύ μισείς το καρναβάλι» που πιστεύω ότι είναι και η πλέον ουσιώδης τοποθέτηση επί του ζητήματος, θα επιδιώξω ν’ αναζητήσω τα βαθύτερα αίτια αυτού του «μίσους». Διότι την ανάγκη να γραφτεί ένα τέτοιο «άρθρο» (διόλου τυχαία τα εισαγωγικά) τη γνωρίζουμε: Προβοκατόρικος τίτλος, «μάχη» στα σχόλια και τα λοιπά. Παρένθεση: Αντίστοιχα «μισούν» τα Χριστούγεννα, το καλοκαίρι, τον Δεκαπενταύγουστο και τα λοιπά και τα λοιπά. Δόξα τω Θεώ, έχουμε πράγματα να «μισούμε» όπως διαπιστώνετε. Πάμε πάλι από την αρχή λοιπόν. Το μίσος δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα πάθος της ανθρώπινης ψυχής, που έχει μεγάλη διάρκεια και κυρίως δεν ικανοποιείται ποτέ! Αντίθετα τρέφει π...

Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, είναι ελάχιστα εκείνα που δεν ήμουν πίσω από ένα μικρόφωνο σε ραδιοφωνικό στούντιο. Από τον υπέροχο ΑΘΗΝΑ 9,84 άρχισα τη συναρπαστική και μακροχρόνια επαγγελματική μου διαδρομή. Συνέχισα στον ΑΝΤ1 για λίγο, μετά στον ALPHA SPORTS , στον Champion , στον Sentra 103,3 όπου δεν υπήρχε απλώς ένας έρωτας μεγάλος αλλά κάτι παραπάνω και τώρα πάλι σε γνώριμο μέρος (studio δηλαδή) στο WebRadio της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Ακόμα και στο διάστημα που υπηρετούσα στον στρατό κατάφερα και έπεισα έναν καλό φίλο, συνάδελφο που υπηρετούσαμε μαζί και είχε βρει την άκρη στο ΡΑΔΙΟ ΑΛΗΘΕΙΑ της Χίου, να προσθέσει και μια μικρή δική μου ενότητα. Η σχέση που αναπτύχθηκε με το ραδιόφωνο ήταν και θα είναι πάντα έντονη και μοναδική. Η αλήθεια είναι ότι έχω κάνει τα πάντα. Από συντονισμό (που πλέον φτάνει τις 5-6 ώρες), μέχρι παρουσίαση καθημερινής εκπομπής, μεταδόσεις αγώνων (ακόμα και τελικών), εκπομπή Σαββατοκύριακου, δελτία ειδήσεων, ροή προγράμματος! Θα...

Μια αίσθηση που δε μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Η σκέψη που «σκοτεινιάζει» και η καρδιά που χτυπά δυνατά χωρίς λόγο. Κι όμως, γνώριζα ότι η βαριά καγκελόπορτα θα άνοιγε ξανά (για εμένα) ώστε να βγω έξω και να συνεχίσω τη ζωή μου. Επισκέπτης ήμουν. Αν υπάρχει κάτι που θα ξεχώριζα ως νούμερο ένα κέρδος στην επιλογή της δημοσιογραφίας, τότε σίγουρα θα ήταν ότι «σε αυτό το επάγγελμα δεν πλήττεις ποτέ». ‘Η- για να είμαι ακριβής- δεν έπληττες ποτέ. Κάθε μέρα θα ζούσες κάτι καινούργιο κι αυτή η συναρπαστική καθημερινότητα έκανε τη λέξη «ρουτίνα» να είναι άγνωστη. Αν είσαι ακόμα περισσότερο τυχερός- όπως αρκετοί από εμάς- θα ταξιδέψεις και συχνά. Είχα την ευκαιρία και την τύχη να επισκεφτώ χώρες που δε φανταζόμουν. Να γνωρίσω πολιτισμούς, να μάθω τους ανθρώπους και να «ανακατευτώ» στην καθημερινότητα διαφόρων χωρών. Όπως επίσης να βρεθώ σε χώρα που βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση (Κροατία, Ζάγκρεμπ αρχές ’90) ή σε εμπάργκο (Σερβία, Βελιγράδι) αλλά ακόμα και να ζήσω την ισοπεδωμένη Ρωσία ...