Τα δικά μου Πετράλωνα δεν ήταν in περιοχή αλλά δε με ενοχλούσε
Διαβάζω στις ιστοσελίδες ή βλέπω στο YouTube διάφορα βίντεο για τα Πετράλωνα, την περιοχή που γεννήθηκα, μεγάλωσα κι αγάπησα και τελικά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι μου λείπουν ακόμα περισσότερο. Όσο βρισκόμουν εκεί δεν ήταν αυτό που έλεγες « IN γειτονιά», μάλλον το αντίθετο. Μας κοιτούσαν στραβά. Μια λαϊκή γειτονιά, με όχι ιδιαίτερα υψηλό βιοτικό επίπεδο, περιοχή εργατών (εκεί έμεναν για πολλά χρόνια όσοι εργάζονταν στην Palco ή τον Osram , άλλες «αμαρτωλές ιστορίες») που φυσικά δε σου προκαλούσε αίσθηση να έρθεις να μείνεις ή να περπατήσεις. Που να πήγαινες; Στα καφενεία; Ή στις δύο-τρεις παλιές γραφικές- κλασικές αθηναϊκές- ταβερνούλες που βρίσκονταν εκεί; Κάποια μπαράκια που σύχναζαν οι «μεγαλύτεροι» κατά τις δεκαετίες ’70-’80-’90 που απλώς «φυτοζωούσαν» αφού τα στήριζαν αποκλειστικά οι κάτοικοι. Τα κλασικά σουβλατζίδικα, δυο- τρεις πιτσαρίες, μερικά μικρά εμπορικά (που επίσης συντηρούνταν από τους Πετραλωνίτες) φούρνοι και τέλος. Δεν είχαν τίποτα να σου παρουσιάσουν ...