Niko's Area

Σε μια «χαλαρή» γύρα σε παλιές εφημερίδες, το «μάτι» μου έπεσε σε ένα αναλυτικότατο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Αθλητισμός», με ημερομηνία 3 Ιανουαρίου 1938. Αναφερόταν σε μια «μυστηριώδη» υπερπρωταθλήτρια από την Γαλλία, με κάπως «αντρικό» παράστημα, ονόματι Γερτρούδη Μορίς. Έκανε λόγο για «περιπετειώδη αθλητική σταδιοδρομία» ενώ υπογράμμιζε τον κίνδυνο να καταδικαστεί σε ισόβια! Όπως επισημαίνεται επίσης ήταν πρωταθλήτρια σε ποδόσφαιρο, ποδήλατο και μποξ! Ο λόγος; Λίγες μέρες νωρίτερα είχε παλέψει με έναν άντρα κι ακολούθως τον είχε σκοτώσει πυροβολώντας τον με περίστροφο! Όλα αυτά με υποχρέωσαν να αναζητήσω περισσότερες πληροφορίες κι ευτυχώς, ο «πλούτος» του διαδικτύου με οδήγησε στα ίχνη της Βιολέτ (τελικά, και όχι Γερτρούδης) Μορίς! Πιθανότατα μιας από τις χειρότερες γυναίκες που πάτησαν ποτέ το πόδι τους στη Γη. Μια σκληροτράχηλη Γαλλίδα με κακή συμπεριφορά. Με μια άγρια, μοχθηρή πορεία και ένα δεξί κροσέ που χτυπούσε σαν θερμοπυρηνική κεφαλή. Η Βιολέτ Μορίς ήταν μια σκλη...

Στην Ελλάδα, η λέξη Malakia (επίτηδες την γράφουμε στα αγγλικά) είναι η πλέον συνηθισμένη και σαφώς η πρώτη (και βασική) που μαθαίνει ένας ξένος όταν έρχεται στη χώρα μας. Κι όμως υπάρχει μια χώρα όπου δεν θεωρείται κακή λέξη και ίσως σε εμάς να φανεί παράξενο που στο Νότιο Σουδάν, το «νεότερο» Κράτος στον κόσμο, υπάρχει μια περιοχή που ονομάζεται Hai Malakia ! Βρίσκεται μέσα στην Juba , την πρωτεύουσα της χώρας. Και έχει, φυσικά, μια ξεχωριστή ιστορία. Το Hai Malakia κατασκευάστηκε από την Αγγλο-Αιγυπτιακή αποικιακή κυβέρνηση τη δεκαετία του 1930 για να στεγάσει εργάτες που είχαν έρθει να χτίσουν τη σύγχρονη πόλη. Αρχικά, αυτοί οι εργάτες είχαν εγκατασταθεί σε ένα μέρος που ονομαζόταν Burseki («στριμωχτείτε» στη γλώσσα των Μπάρι), στη γη όπου ξεκίνησε να κατασκευάζεται το αεροδρόμιο το 1925. Όταν το αεροδρόμιο ολοκληρώθηκε, το 1934, μεταφέρθηκαν στην περιοχή Malakia. Οι πρώτοι κάτοικοι του Malakia προέρχονταν από διάφορες κοινότητες του νότιου και βόρειου Σουδάν και ανέπτυ...

Πώς το Μεγαλύτερο Μέγεθος Σχολιασμού Μειώνει την Απόλαυση των Αθλητικών Γεγονότων Το αθλητικό γεγονός, όταν παρακολουθείται, συνήθως αποτελεί μια μοναδική εμπειρία για τον τηλεθεατή. Στη δεκαετία του '80 ή του ΄90, όταν οι τηλεοπτικές συνδέσεις για διεθνείς αθλητικούς αγώνες ήταν πιο σπάνιες, η μοναδική πληροφορία που είχαμε ήταν το σήμα της τηλεόρασης, με την υπόσχεση ότι «κάτι μεγάλο» πρόκειται να συμβεί. Στην πραγματικότητα, για εμάς, ήταν αρκετό να δούμε την εικόνα του αγώνα και να ακούσουμε τον σχολιαστή να μας καθοδηγεί.  Δεν υπήρχαν πολλές αναλύσεις, δεν υπήρχαν social media για να μεταφέρουν κάθε πληροφορία ή δήλωση από παίκτες και προπονητές. Όλοι είμασταν εκεί, στον ίδιο χώρο, με την ίδια πληροφορία. Όμως, σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Η πληροφόρηση που δεχόμαστε πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον αγώνα είναι απίστευτα υπερβολική.  Προ-αγωνιστικές αναλύσεις, συνεντεύξεις, τοποθετήσεις από ειδικούς, στατιστικά, προβλέψεις… Και φυσικά, μετά τον αγώνα, ...

Η κοινωνία μας, δυστυχώς, έχει επιλέξει να επιβραβεύει τον θόρυβο. Όχι τον θόρυβο της δημιουργικότητας ή της αυθεντικής έκφρασης, αλλά τον θόρυβο των "τενεκέδων" — εκείνους τους άδειους, φλύαρους, εξωτερικά εκρηκτικούς ήχους που επιδιώκουν να καλύψουν κάθε πιθανότητα σιωπής και στοχασμού. Στην εποχή μας, η φασαρία έχει αναδειχθεί σε το πιο πολύτιμο αγαθό, και η πραγματική επικοινωνία, η ουσιαστική συνεννόηση, έχει γίνει απλώς μια περιττή πολυτέλεια. Το τίποτα έχει κατορθώσει να επιβιώσει ακριβώς γιατί φωνάζει. Και όσο φωνάζει, η παρουσία του αναγνωρίζεται, η "ύπαρξή" του, σε εισαγωγικά, επικυρώνεται. Οι τενεκέδες, κενές κούρσες που δεν περιέχουν τίποτα πέρα από την επιθυμία να τραβήξουν την προσοχή, έχουν κυριαρχήσει στη σύγχρονη κοινωνία. Τα πάντα σήμερα είναι γεμάτα από αυτούς: τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι δημόσιες συζητήσεις, η πολιτική, ακόμη και οι προσωπικές σχέσεις. Η ησυχία της σκέψης, η βαθιά ανάλυση, είναι πλέον δυσδιάκριτες, καταπλακωμένες από την...

Η τραγωδία στα Τέμπη, με την ανείπωτη θλίψη που έφερε, έχει γίνει πεδίο μάχης. Μάχης όχι για την αλήθεια, αλλά για την κυριαρχία της εικόνας, της παράστασης που προβάλλεται από τα κανάλια και τις διαδικτυακές πλατφόρμες. Και ενώ οι συγγενείς των θυμάτων θρηνούν, οι πολίτες καλούνται να αναμετρηθούν με έναν αδυσώπητο θρόισμα, με άναρθρες κραυγές που κατακλύζουν την κοινή γνώμη. Σε αυτό το χάος, ο καθένας είναι υποχρεωμένος να "διαλέξει πλευρά". Αν αρνηθεί να το κάνει, κινδυνεύει να καταδικαστεί από το λαϊκό δικαστήριο των social media – μια αμείλικτη μηχανή που καταπίνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι σαν να μας αποκόβουν από την ίδια τη δυνατότητα να σκεφτούμε κριτικά, να επεξεργαστούμε και να απαιτήσουμε τη δικαιοσύνη με ψυχραιμία, χωρίς να παρασυρθούμε από τον εκκωφαντικό θόρυβο των εκμεταλλευτών του πόνου. Ο λόγος των τηλεπαρουσιαστών, των πολιτικών και των δημόσιων προσώπων δεν έχει τίποτα να κάνει με την αλήθεια. Ορισμένοι, χωρίς ίχνος σεβασμού, καπηλεύονται την τραγωδ...

Υπάρχει μια ύπουλη πανώλη που εξαπλώνεται με εκθετική ταχύτητα, διαπερνώντας τον κοινωνικό ιστό σαν ξέφρενος ιός. Δεν αφήνει σάρκα και αίμα στο διάβα της, αλλά καταστρέφει κάτι εξίσου πολύτιμο: την αλήθεια. Ο λόγος για την ανεξέλεγκτη διασπορά fake news, τη μαζική πλάνη που δηλητηριάζει συνειδήσεις, αποσαθρώνει την εμπιστοσύνη και σέρνει ανθρώπους στην άβυσσο της διαπόμπευσης. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης –και ιδιαίτερα το Χ (πρώην Twitter)– έχουν μετατραπεί σε αρένες, όπου η συκοφαντία χτίζεται με την ταχύτητα του φωτός και η «δολοφονία χαρακτήρων» γίνεται με την ίδια ευκολία που κάποιος πατάει ένα κουμπί. Λόγια ρυπαρά, αναληθείς κατηγορίες και μοχθηρές εικασίες διαχέονται με μία ανησυχητική φυσικότητα, σαν να είναι απλώς ένα ακόμα επεισόδιο σε ένα απρόσωπο θέαμα. Ο σεβασμός έχει πλέον γίνει έννοια εξωτική, μια ξεχασμένη αρετή. Οι πολέμιοι της λογικής, τυφλωμένοι από προκαταλήψεις και μικρόνοια, ακονίζουν τις λεπίδες των λέξεών τους και εκτελούν εν ψυχρώ όποιον διαφωνεί με την...