Niko's Area

Το μπάσκετ δεν είναι απλώς το επάγγελμά μου! Είναι η αγάπη μου, η λατρεία μου, είναι τρόπος ζωής κατά μια έννοια μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης σε διάφορα πόστα. Βεβαίως δεν με ώθησε στην ανάπτυξη της σκέψης μου το... βιογραφικό μου, αλλά μια ειλικρινής απορία για τον τρόπο που λαμβάνονται αποφάσεις. Κατ' αρχήν, ας μην αναφερόμαστε στον ΕΣΑΚΕ, δεν είναι ένα κτίριο, δεν είναι ένας απρόσωπος Οργανισμός αλλά ένας συνεταιρισμός Ανώνυμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών.  Οπότε οφείλουμε να εξετάζουμε συνολικά κάθε απόφαση και όχι με ένα απρόσωπο "ο ΕΣΑΚΕ"!  Μετά από τρεις αγωνιστικές, ένα πρωτάθλημα στο οποίο λαμβάνουν μέρος μετά από πολλά χρόνια περισσότερες από δύο υπερδυνάμεις κι έχει απλωθεί σε τόσες πόλεις, έχει "κλειδωθεί" σε ένα... app για κινητά τηλέφωνα!  Δεν "παίζει" σε καμία τηλεόραση, δεν υπάρχει κάποια ειδική εκπομπή αλλά όλα γίνονται με τρόπο που θυμίζουν "ανεξάρτητο αλλά καλά οργανωμένο εργασιακό πρωτάθλημα"!  Αντιλαμβάνομαι ότι τα χρήμ...

Ένα από τα ερωτήματα που δεν μπορώ να απαντήσω ποτέ με σιγουριά είναι το εξής: Πως αντιμετωπίζεις έναν ηλίθιο; Πάντοτε με τον ίδιο τρόπο; Υπάρχουν περιπτώσεις που αντιμετωπίζονται ξεχωριστά; Λοιπόν, για να πούμε την αλήθεια από τη στιγμή κατά την οποία ασχολούμαι με έναν «ηλίθιο» αυτομάτως έχω σπαταλήσει άδικα το χρόνο μου! Ή μήπως όχι; Τελικά ποιος ορίζεται ως «ηλίθιος»; Πάμε στην επιστημονική ερμηνεία: Ηλίθιος είναι ο άνθρωπος που αδυνατεί ή αρνείται να αντιληφθεί, να αξιολογήσει και να συνδέσει σωστά τα δεδομένα μιας κατάστασης, με αποτέλεσμα να καταλήγει σε παράλογα συμπεράσματα ή να ενεργεί με τρόπο που αντιστρατεύεται ακόμη και το ίδιο του το συμφέρον. Η λέξη χρησιμοποιείται στην καθημερινή γλώσσα για να χαρακτηρίσει κάποιον που κρίνεται ότι στερείται στοιχειώδους κρίσης, αντίληψης ή λογικής σε συγκεκριμένες περιστάσεις. Ο ηλίθιος δεν είναι απαραίτητα κάποιος με χαμηλή νοημοσύνη. Μπορεί να διαθέτει γνώσεις, εξυπνάδα και ικανότητες, αλλά να αδυνατεί να τις αξιοποιήσει ...

Όταν πληροφορήθηκα ότι ο «Πλανητάρχης» ζήτησε την παραίτηση της πρέσβειρας στην Ελλάδα, αναρωτήθηκα πώς είναι δυνατόν να ζητάς από κάποιον που βρίσκεται σε διακοπές να παραιτηθεί. Δεν το βρίσκω καθόλου αστείο, όπως δεν έβρισκα αστείο τίποτα από την πρώτη μέρα που η κ. Γκιλφόιλ πάτησε το πόδι της στη χώρα μας. Ανεξάρτητα από τις χαριτωμενιές και τα διάφορα ευτράπελα με τις (αλησμόνητες) εκπομπές της Χριστίνας Λαμπίρη και του Αλκίνοου Μπουνιά, ο ερχομός της Γκιλφόιλ ήταν ένα ξεκάθαρο μήνυμα ισχύος και περιφρόνησης εκ μέρους του Τραμπ: «Σας έχω τόσο πολύ γραμμένους, που σας στέλνω ένα σούργελο για να σας ξευτελίσω». Και η ίδια φρόντισε από την πρώτη στιγμή να στείλει το δικό της μήνυμα. Δεν κινήθηκε θεσμικά ούτε σύμφωνα με το πρωτόκολλο, δεν σεβάστηκε καν το αξίωμα της πρέσβειρας των ΗΠΑ και έσπευσε πρωτίστως στα μπουζούκια και δευτερευόντως στα γήπεδα του μπάσκετ, ντυμένη, στην καλύτερη περίπτωση, σαν τραγουδίστρια σε πίστα της παραλιακής. Δίπλα της, ένα μάτσο γελοίοι έσπευσαν...

Δεν μπορώ να διεισδύσω στον ψυχικό κόσμο του καθενός, ούτε έχει νόημα να προσπαθούμε να τον ερμηνεύσουμε. Άλλωστε, ο καθένας αντέχει μέχρι εκεί που φτάνει το μυαλό του. Ας είμαστε, λοιπόν, επιεικείς. Δεν θα το κρύψω: δεν ήθελα να δημοσιεύσω την παραπάνω φωτογραφία. Αναζητούσα κάτι πιο έξυπνο, πιο πνευματώδες, που να αποδίδει την κατάσταση όπως ακριβώς είναι. Σκέφτηκα όμως ότι η εικόνα οφείλει να απεικονίζει το κεντρικό πρόσωπο. Από τη στιγμή που ο ίδιος ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το One και τον τερματισμό της εκπομπής του, ξεκίνησε ένας κύκλος αντιδράσεων. Άλλοι έλεγαν «καλά να πάθει» , ενώ άλλοι στάθηκαν στο πλευρό του. Είναι φυσικό: είχε και υποστηρικτές. Το ζήτημα, όμως, είναι να γνωρίζει κανείς γιατί τον υποστηρίζει και γιατί διαφωνεί με την απομάκρυνσή του. Η αποπομπή Ζαχαρού παρουσιάζεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως νίκη της Αριστεράς και ως απόδειξη ότι το κυβερνών κόμμα δεν ελέγχει τα ΜΜΕ .  Δεν ξέρω με ποιο από τα δύο να γελάσω περισσότερο : με τη νίκη της Αριστ...

  Κατά τη δεκαετία του '90 ως νέοι δημοσιογράφοι, είχαμε τον μεγάλο στόχο να δουλέψουμε σε ένα φάιναλ φορ, σε μια μεγάλη διοργάνωση προκειμένου να παράξουμε ειδήσεις, θεματολογία και ιστορίες που θα προσέλκυαν τον αναγνώστη και θα μετατρέπονταν σε πλούσια ύλη για αφιερώματα στο μέλλον. Ξεκάθαρη φωτογραφία του σήμερα... Δεν έχει σημασία το πρόσωπο που θέλεις να πάρεις τη συνέντευξη όσο το να βγάλεις σέλφι με εκείνο το πρόσωπο που αποτελεί το επίκεντρο της είδησης "Εσύ μιλάς για τον περασμένο αιώνα" θα μου πείτε. Καλά τα λέτε, με την υποσημείωση ότι η έννοια "δημοσιογράφος" και η χρήση των λέξεων "ρεπορτάζ, είδηση" ακόμα υπάρχει.  Απλώς υπάρχει... Δεν εφαρμόζεται. Δεν αποτυπώνεται. Δεν φαίνεται!  Προ ημερών είχα εκθέσει κάποιες σκέψεις σχετικά με το απόλυτο μπέρδεμα που υπάρχει μεταξύ δημοσιογραφίας και marketing όπως και ρεπορτάζ- δημιουργίας περιεχομένου. Μπορείτε να το διαβάσετε, αν θέλετε, με ένα κλικ ΕΔΩ . Με αφορμή το Final 4 της Ευρωλίγκας που διε...

  Μην πιστέψετε ότι είμαι απ'εκείνους της... κουλτούρας που δεν βλέπουν το πανηγυράκι του Μαϊου μόνο και μόνο για να πείσουν (δεν ξέρω ποιόν... Ίσως τον δίπλα) ότι το επίπεδό τους είναι υψηλό!  Για να είμαι ειλικρινής, οι προαναφερόμενοι μου προκαλούν την ίδια ακριβώς απέχθεια μ' εκείνους που μετατρέπουν τον διαγωνισμό της Eurovision σε εθνικό ζήτημα.  Τι είναι (για εμένα) η Eurovision; Κάτι χαλαρό, έτσι απλά! Ούτε που με ενδιαφέρει ποιο είναι το φαβορί καθώς, ειδικά τώρα με το κουμάντο των στοιχηματικών εταιρειών, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Ακόμα και οι αποδόσεις ύποπτες είναι με δεδομένο ότι οι στοιχηματικές δεν υπάρχουν για να πληρώνουν αλλά για να κερδίζουν! So simple , από έναν που ΠΟΤΕ στη ζωή του δεν έχει παίξει στοίχημα. Συνειδητά. Η βραδιά του διαγωνισμού, από παλιά, ήταν κάτι ξεχωριστό. Από τότε που είχαμε δύο κανάλια κρατικά (άντε τρία) με το που έμπαινε το σήμα, όλα... τελείωναν!  Χαλαρότητα, φαγητό, ποτό, παρέα, χαμός την ώρα της βαθμολο...