Niko's Area

  Μην πιστέψετε ότι είμαι απ'εκείνους της... κουλτούρας που δεν βλέπουν το πανηγυράκι του Μαϊου μόνο και μόνο για να πείσουν (δεν ξέρω ποιόν... Ίσως τον δίπλα) ότι το επίπεδό τους είναι υψηλό!  Για να είμαι ειλικρινής, οι προαναφερόμενοι μου προκαλούν την ίδια ακριβώς απέχθεια μ' εκείνους που μετατρέπουν τον διαγωνισμό της Eurovision σε εθνικό ζήτημα.  Τι είναι (για εμένα) η Eurovision; Κάτι χαλαρό, έτσι απλά! Ούτε που με ενδιαφέρει ποιο είναι το φαβορί καθώς, ειδικά τώρα με το κουμάντο των στοιχηματικών εταιρειών, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Ακόμα και οι αποδόσεις ύποπτες είναι με δεδομένο ότι οι στοιχηματικές δεν υπάρχουν για να πληρώνουν αλλά για να κερδίζουν! So simple , από έναν που ΠΟΤΕ στη ζωή του δεν έχει παίξει στοίχημα. Συνειδητά. Η βραδιά του διαγωνισμού, από παλιά, ήταν κάτι ξεχωριστό. Από τότε που είχαμε δύο κανάλια κρατικά (άντε τρία) με το που έμπαινε το σήμα, όλα... τελείωναν!  Χαλαρότητα, φαγητό, ποτό, παρέα, χαμός την ώρα της βαθμολο...

  Αν υπάρχει κάτι για το οποίο προβληματίζομαι είναι το απόλυτο μπέρδεμα των ρόλων ανάμεσα σε δημοσιογραφία και marketing όπου κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή!  Για να εξηγούμαστε: Η εξέλιξη δεν είναι απλώς αναπόφευκτη (συμβαίνει ανά τους αιώνας) αλλά κυρίως είναι  επιθυμητή. Για τον λόγο ότι μπορεί να κάνει τη ζωή μας ακόμα καλύτερη αν     ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι δεν επιδείξουμε τάσεις αυτοκαταστροφής. Αυτό φυσικά είναι κάτι που... χωράει μεγάλη συζήτηση καθώς διαχρονικά ο άνθρωπος φανερώνει τέτοιες τάσεις.  Γυρίστε, λοιπόν (εσείς/εμείς οι μεγαλύτεροι) το χρόνο πίσω. Ας πούμε ότι είστε 55 ετών . Κι επιστρέφετε πίσω στα 12-13 σας έτη όπου ακόμα δεν είχατε βγει στην αγορά εργασίας, αλλά βλέπατε, μαθαίνατε, ακούγατε για το επάγγελμα των γονιών σας, των φίλων σας, των γνωστών σας. Πόσα επαγγέλματα που υπήρχαν τότε είτε δεν υπάρχουν σήμερα είτε κοντεύουν να εξαφανιστούν; Και παράλληλα πόσα επαγγέλματα που υπάρχουν σήμερα όχι απλώς δεν υπήρχαν ...

Σε μια «χαλαρή» γύρα σε παλιές εφημερίδες, το «μάτι» μου έπεσε σε ένα αναλυτικότατο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Αθλητισμός», με ημερομηνία 3 Ιανουαρίου 1938. Αναφερόταν σε μια «μυστηριώδη» υπερπρωταθλήτρια από την Γαλλία, με κάπως «αντρικό» παράστημα, ονόματι Γερτρούδη Μορίς. Έκανε λόγο για «περιπετειώδη αθλητική σταδιοδρομία» ενώ υπογράμμιζε τον κίνδυνο να καταδικαστεί σε ισόβια! Όπως επισημαίνεται επίσης ήταν πρωταθλήτρια σε ποδόσφαιρο, ποδήλατο και μποξ! Ο λόγος; Λίγες μέρες νωρίτερα είχε παλέψει με έναν άντρα κι ακολούθως τον είχε σκοτώσει πυροβολώντας τον με περίστροφο! Όλα αυτά με υποχρέωσαν να αναζητήσω περισσότερες πληροφορίες κι ευτυχώς, ο «πλούτος» του διαδικτύου με οδήγησε στα ίχνη της Βιολέτ (τελικά, και όχι Γερτρούδης) Μορίς! Πιθανότατα μιας από τις χειρότερες γυναίκες που πάτησαν ποτέ το πόδι τους στη Γη. Μια σκληροτράχηλη Γαλλίδα με κακή συμπεριφορά. Με μια άγρια, μοχθηρή πορεία και ένα δεξί κροσέ που χτυπούσε σαν θερμοπυρηνική κεφαλή. Η Βιολέτ Μορίς ήταν μια σκλη...

Στην Ελλάδα, η λέξη Malakia (επίτηδες την γράφουμε στα αγγλικά) είναι η πλέον συνηθισμένη και σαφώς η πρώτη (και βασική) που μαθαίνει ένας ξένος όταν έρχεται στη χώρα μας. Κι όμως υπάρχει μια χώρα όπου δεν θεωρείται κακή λέξη και ίσως σε εμάς να φανεί παράξενο που στο Νότιο Σουδάν, το «νεότερο» Κράτος στον κόσμο, υπάρχει μια περιοχή που ονομάζεται Hai Malakia ! Βρίσκεται μέσα στην Juba , την πρωτεύουσα της χώρας. Και έχει, φυσικά, μια ξεχωριστή ιστορία. Το Hai Malakia κατασκευάστηκε από την Αγγλο-Αιγυπτιακή αποικιακή κυβέρνηση τη δεκαετία του 1930 για να στεγάσει εργάτες που είχαν έρθει να χτίσουν τη σύγχρονη πόλη. Αρχικά, αυτοί οι εργάτες είχαν εγκατασταθεί σε ένα μέρος που ονομαζόταν Burseki («στριμωχτείτε» στη γλώσσα των Μπάρι), στη γη όπου ξεκίνησε να κατασκευάζεται το αεροδρόμιο το 1925. Όταν το αεροδρόμιο ολοκληρώθηκε, το 1934, μεταφέρθηκαν στην περιοχή Malakia. Οι πρώτοι κάτοικοι του Malakia προέρχονταν από διάφορες κοινότητες του νότιου και βόρειου Σουδάν και ανέπτυ...

Πώς το Μεγαλύτερο Μέγεθος Σχολιασμού Μειώνει την Απόλαυση των Αθλητικών Γεγονότων Το αθλητικό γεγονός, όταν παρακολουθείται, συνήθως αποτελεί μια μοναδική εμπειρία για τον τηλεθεατή. Στη δεκαετία του '80 ή του ΄90, όταν οι τηλεοπτικές συνδέσεις για διεθνείς αθλητικούς αγώνες ήταν πιο σπάνιες, η μοναδική πληροφορία που είχαμε ήταν το σήμα της τηλεόρασης, με την υπόσχεση ότι «κάτι μεγάλο» πρόκειται να συμβεί. Στην πραγματικότητα, για εμάς, ήταν αρκετό να δούμε την εικόνα του αγώνα και να ακούσουμε τον σχολιαστή να μας καθοδηγεί.  Δεν υπήρχαν πολλές αναλύσεις, δεν υπήρχαν social media για να μεταφέρουν κάθε πληροφορία ή δήλωση από παίκτες και προπονητές. Όλοι είμασταν εκεί, στον ίδιο χώρο, με την ίδια πληροφορία. Όμως, σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Η πληροφόρηση που δεχόμαστε πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον αγώνα είναι απίστευτα υπερβολική.  Προ-αγωνιστικές αναλύσεις, συνεντεύξεις, τοποθετήσεις από ειδικούς, στατιστικά, προβλέψεις… Και φυσικά, μετά τον αγώνα, ...

Η κοινωνία μας, δυστυχώς, έχει επιλέξει να επιβραβεύει τον θόρυβο. Όχι τον θόρυβο της δημιουργικότητας ή της αυθεντικής έκφρασης, αλλά τον θόρυβο των "τενεκέδων" — εκείνους τους άδειους, φλύαρους, εξωτερικά εκρηκτικούς ήχους που επιδιώκουν να καλύψουν κάθε πιθανότητα σιωπής και στοχασμού. Στην εποχή μας, η φασαρία έχει αναδειχθεί σε το πιο πολύτιμο αγαθό, και η πραγματική επικοινωνία, η ουσιαστική συνεννόηση, έχει γίνει απλώς μια περιττή πολυτέλεια. Το τίποτα έχει κατορθώσει να επιβιώσει ακριβώς γιατί φωνάζει. Και όσο φωνάζει, η παρουσία του αναγνωρίζεται, η "ύπαρξή" του, σε εισαγωγικά, επικυρώνεται. Οι τενεκέδες, κενές κούρσες που δεν περιέχουν τίποτα πέρα από την επιθυμία να τραβήξουν την προσοχή, έχουν κυριαρχήσει στη σύγχρονη κοινωνία. Τα πάντα σήμερα είναι γεμάτα από αυτούς: τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι δημόσιες συζητήσεις, η πολιτική, ακόμη και οι προσωπικές σχέσεις. Η ησυχία της σκέψης, η βαθιά ανάλυση, είναι πλέον δυσδιάκριτες, καταπλακωμένες από την...