Οι τενεκέδες (και όχι μόνο) πάντοτε κάνουν θόρυβο
Προσπαθώ να εξηγήσω, με βάση την ψυχολογία (ίσως και την ψυχιατρική), τον λόγο που πάντοτε κάνουν τον περισσότερο «θόρυβο» σε μια υπόθεση και κουνούν το δάχτυλο περί ηθικής εκείνοι που ουδέποτε συναντήθηκαν με οτιδήποτε αφορά στην ηθική! Υπάρχει στην κοινωνική ψυχολογία ένας όρος που περιγράφει μια τέτοια συμπεριφορά: ηθική επίδειξη (moral grandstanding) . Είναι η τάση κάποιου να προβάλλει δημόσια την ηθική του ευαισθησία, όχι απαραίτητα επειδή ενδιαφέρεται βαθιά για την ηθική διάσταση ενός ζητήματος, αλλά επειδή επιθυμεί να αναγνωριστεί ως ηθικά ανώτερος από τους άλλους. Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον: η ηθική υποκρισία (moral hypocrisy) . Πρόκειται για την τάση του ανθρώπου να επιδιώκει να φαίνεται ηθικός, χωρίς να είναι πρόθυμος να εφαρμόσει στον εαυτό του τα ίδια κριτήρια που επιβάλλει στους άλλους. Είναι ευκολότερο να εντοπίζεις την ηθική ανεπάρκεια του απέναντι από το να εξετάζεις τη δική σου. Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η ουσία του φαινομένου. Πολύ συχνά...