Niko's Area

Η ελληνική κοινωνία μοιάζει, πολλές φορές, σαν να πορεύεται υπό το βάρος μιας δικαιολογημένης, σχεδόν αναπόφευκτης καχυποψίας. Αυτό το αίσθημα, που διαπερνά τις κοινωνικές σχέσεις, τις πολιτικές συζητήσεις και τις καθημερινές συνήθειες, έχει, ίσως, βάσεις τόσο βαθιές όσο και η ίδια η ιστορία της χώρας μας. Από την εποχή της τουρκοκρατίας μέχρι τις πολυάριθμες κοινωνικές αναταραχές του 20ού αιώνα, η αίσθηση της ανασφάλειας και της προδοσίας φαίνεται να διαμορφώνουν τον ελληνικό χαρακτήρα. Η αλήθεια για τον Έλληνα πολίτη, φαίνεται να είναι πάντα σε μια κατάσταση αμφισβήτησης. Ίσως αυτό να εξηγείται από την πολύχρονη ιστορία της χώρας μας, που χαρακτηρίζεται από ξένες παρεμβάσεις και καταπιέσεις. Όπως τα «παράθυρα» της κοινωνίας ανοίγουν για μια νέα εποχή, το φάντασμα του παρελθόντος συχνά παραμένει να σκιάζει τα βήματα του μέλλοντος. Η καχυποψία απέναντι στους πολιτικούς και τους θεσμούς εν γένει – ειδικά στους δημόσιους λειτουργούς και τους φορείς εξουσίας – είναι αναπόσπαστο κομμ...

Το μωσαϊκό του πλανήτη μας έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και πολλές ιστορίες για να διηγηθείς!  Είναι διεθνώς αναγνωρισμένες όλες οι χώρες στον πλανήτη μας; Η απάντηση φυσικά είναι ένα μεγάλο OXI! . Για να είμαστε σαφείς θα πρέπει να χωρίσουμε τις χώρες που έχουν θέμα αναγνώρισης σε διάφορες κατηγορίες. Με τον τρόπο αυτό θα γίνουμε περισσότερο συγκεκριμένοι. Η πρώτη λίστα περιλαμβάνει τις χώρες που δεν αναγνωρίζονται από τουλάχιστον ένα μέλος του ΟΗΕ. Το Κράτος του Ισραήλ δεν αναγνωρίζεται από 28 χώρες- μέλη του ΟΗΕ από το 1948 όταν και ιδρύθηκε ως σήμερα.  Το 1993 η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης αναγνώρισε το Ισραήλ αλλά από το 2018 το θέμα επανήλθε στην παλαιστινιακή κοινότητα αφού το Κεντρικό Συμβούλιο ψήφισε να απορριφθεί η αναγνώριση. Από την πλευρά της η Παλαιστίνη είναι ένα από τα Κράτη-παρατηρητές στον ΟΗΕ που δεν αναγνωρίζεται φυσικά από το Ισραήλ καθώς θεωρεί ότι δεν πρόκειται για ανεξάρτητη χώρα αλλά για αμφισβητούμενη περιοχή. Αναγνωρίζεται ...

Ο Πλάτωνας έλεγε ότι για να έχουμε μια ιδανική Πολιτεία θα πρέπει οι φιλόσοφοι να γίνουν πολιτικοί ή οι πολιτικοί να γίνουν φιλόσοφοι. Σε κάθε περίπτωση, όμως, δε θα μπορούσε ένας «μη πεπαιδευμένος» να θεωρηθεί κατάλληλος για να κυβερνήσει. Και σ’ αυτό το σημείο υπάρχει κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση αποσυμβολίζοντας την αλληγορία του «Μύθου του Σπηλαίου». Και με προβλημάτισε ταυτόχρονα αφού αποτελεί τροφή για σκέψη. -Είναι ακατάλληλοι να κυβερνήσουν αυτοί που δεν έχουν γνώση και παιδεία, που δε διαθέτουν πνευματικό υπόβαθρο. Που δεν έχουν φτάσει στο «αγαθό», δεν έχουν κατακτήσει την ευδαιμονία και λειτουργούν ιδιοτελώς, με προτεραιότητα στα υλικά αγαθά -Όμως είναι ακατάλληλοι να κυβερνήσουν κι εκείνοι που είναι μεν πεπαιδευμένοι αλλά είναι προσκολλημένοι αποκλειστικά στην πνευματική τους ενασχόληση. Αδιαφορούν για τα κοινά, ζουν εις «μακαρίους νήσους», δεν έχουν καμία διάθεση να προσφέρουν.   Δεν ακολουθούν το σκληρό καθήκον και το ηθικό χρέος να μεταδώσουν αυτή την «παι...

Ο καλύτερος δρόμος ώστε να ανακαλύψεις τι πραγματικά ζητάς είναι ο εξής: Άρχισε να κάνεις ερωτήσεις στον εαυτό σου σχετικά με όσα σε απασχολούν για να πάρεις ειλικρινείς απαντήσεις. Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι στην Ελλάδα, αρχίζουμε τα αναθέματα, τις κατάρες και τους ξεσηκωμούς. Δεν είμαι εναντίον του να αναζητάς το δίκιο σου με πολιτισμένο και κόσμιο τρόπο, το βρίσκω αυτονόητο εκτός από εξόχως δημοκρατικό. Μετά την τραγωδία στα Τέμπη, απλώθηκε παντού μια οργή. Δικαίως. Το να χάνονται συνάνθρωποί μας κατ’ αυτόν τον τρόπο και παράλληλα να είσαι αναγκασμένος να ανέχεσαι και την προπαγάνδα των ξεδιάντροπων που αποτελούν όνειδος για το δημοσιογραφικό λειτούργημα (κι εφόσον επιμένουν να αποκαλούνται δημοσιογράφοι ) αποτελεί τεράστιο βάρος. Στη ψυχή, στο μυαλό ακόμα και στο σώμα. Δεν είναι μεγάλες οι αντοχές μας, το γνωρίζουμε καλά. Μόλις περάσουν λίγες ημέρες, ο πόνος θα παραμείνει στους συγγενείς των συνανθρώπων μας που χάθηκαν τόσο άδικα. Μόνο σε αυτούς. Για τους υπόλοιπους η ζωή...

Όταν γίνεσαι πατέρας (ή μητέρα) τότε μπορείς και καταλαβαίνεις την αγωνία των γονιών σου για κάθε τι που έκανες όταν ήσουν μικρός ή νέος! Τότε που σου έλεγαν «όταν κάνεις παιδιά θα καταλάβεις»! Από χθες η σκέψη μου δε μπορεί να ξεκολλήσει όχι μόνο από τα παιδιά που χάθηκαν στα Τέμπη αλλά και από τους γονείς τους! Δε ξέρω πώς να το περιγράψω. Να είναι η χαρά σου να βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει και ξαφνικά να ετοιμάζεσαι να το «αποχαιρετήσεις»! Γιατί; Επειδή επέστρεφε στη βάση του, στα όνειρά του, στη ζωή του, στις σπουδές του. Και χάθηκε. Απότομα! Βίαια! Εγκληματικά! Βλέπεις τις φωτογραφίες των παιδιών που χάθηκαν! Χαμογελαστά και αισιόδοξα πρόσωπα, ξέγνοιαστα, διψασμένα για ζωή! Τα μάτια τους έλαμπαν από ευτυχία! Που να ήξεραν σε τι χώρα ζουν και δυστυχώς πλέον χρησιμοποιούμε άλλο χρόνο (έζησαν)! Ας είμαστε ρεαλιστές. Για εμάς αυτά τα συναισθήματα είναι μεν έντονα αλλά δε θα έχουν διάρκεια. Αυτή τη στιγμή συμπαραστεκόμαστε στους γονείς όπως μπορούμε, με τη σκέψη μας, με την ...

Έβλεπα τα βίντεο από την εκδήλωση που έκανε ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο γνωστός υπουργός που έχει αναλάβει το ιερό χρέος της ανάπτυξης της Ελλάδας (σε πιάνει μια ανατριχίλα μόνο στη σκέψη) και μέσα στο μυαλό μου κάμποσες περίεργες σκέψεις άρχισαν να «χορεύουν»! Κατά πρώτο λόγο, ο πρώην πολιτευτής και βουλευτής του ΛΑΟΣ, που άρχισε να γίνεται διάσημος χάρη στον ακραίο κι εθνικιστικό του λόγο, που βέβαια έφτανε σχεδόν πάντα στο όριο του παραληρήματος (ειδικά όταν προωθούσε κάτι βιβλία με περιεχόμενο αμφιβόλου ποιότητας, γνησιότητας και αλήθειας παρά μόνο με φανατισμένο «πύρινο πατριωτικό» λόγο) είναι ξεκάθαρο ότι έχει περάσει σε άλλη πίστα. Από το ύφος του ναρκισσισμού και της αυταρέσκειας, διαπιστώνεις ότι αισθάνεται πανέμορφα επειδή «μπήκε στα σαλόνια» και κατά κάποιο τρόπο χαμογελά σαρδόνια σε εκείνους που επί σειρά ετών τον αντιμετώπιζαν αφ’ υψηλού και τον είχαν στο περιθώριο. Στην Ελλάδα βέβαια, της Β’ και Γ’ Εθνικής της Ευρώπης, δεν ήταν και τόσο δύσκολη η ανέλιξη ενός ανθρώπου όπ...

Η Τζασίντα Άρντερν θα μπορούσε να αποτελέσει το καλύτερο παράδειγμα μήπως και φιλοτιμηθούν κάποιοι καρεκλοκένταυροι στην Ελλάδα, όμως δεν τρέφω αυταπάτες. Στα έξι χρόνια της πρωθυπουργίας της στην Νέα Ζηλανδία δεν είχε εύκολες καταστάσεις να διαχειριστεί, τόσο σε ό,τι αφορά στο εσωτερικό όσο και διεθνώς. Οι αποφάσεις που πήρε ήταν δύσκολες αλλά κέρδισε τον κόσμο για τους εξής λόγους: Πρώτον για την ευγένεια. Δεύτερον για την αποφασιστικότητα. Τρίτον γα την ηγετική προσωπικότητα. Η Τζασίντα Άρντερν έδωσε και τη ψυχή της για τη χώρα της υπενθυμίζοντας πάντα ότι θα πρέπει να είμαστε ευγενικοί, θετικοί και καλοσυνάτοι. Να σεβόμαστε τον εαυτό μας. Να λειτουργούμε ανθρωποκεντρικά και όχι ανάλογα με το τι μας προστάζουν οι χαρτογιακάδες φιγουρατζήδες aka επικοινωνιολόγοι. Στα 37 της χρόνια, ανέλαβε την πρωθυπουργία της χώρας ενώ προεκλογικά είχε αντιμετωπίσει παράξενες ερωτήσεις όπως: «Τι θα κάνετε σε περίπτωση που μείνετε έγκυος;». Η Άρντερν, τους είχε αποστομώσει με μια τοποθέτηση ...

Για την ιεροτελεστία της στιγμής που άρχιζες να χτυπάς με μανία τα πλήκτρα στη γραφομηχανή και συγχρονιζόσουν με τους άλλους που έκαναν το ίδιο πράγμα στην αίθουσα σύνταξης, έχω γράψει πολλές φορές. Αυτό δεν αντικαθίσταται από τίποτα! Ο θόρυβος αυτός, η ενέργεια που έβγαζες, η ηδονή με την οποία πατούσες το τελευταίο πλήκτρο και τραβούσες το χαρτί από τη ροδέλα για να το πας στο συντάκτη ύλης, δεν μπορούν να υποκατασταθούν ούτε από το PC , ούτε από το laptop ή το δίκτυο και τον εκτυπωτή. Η γραφομηχανή ήταν κάτι παραπάνω από τη «ψυχή» του δημοσιογράφου. Ταυτίστηκε μαζί της. Όπως και με τη μυρωδιά της «φρέσκιας» εφημερίδας όταν έβγαινε από το πιεστήριο. Όπως με τα αξημέρωτα βράδια στην Ομόνοια όπου συναντιόμασταν όλοι για να πάρουμε τις εφημερίδες της ημέρας, να ρίξουμε μια πρώτη ματιά και το πρωί, αφού ξυπνούσαμε, να κάνουμε ακόμα πιο αναλυτική ανάγνωση ώστε να είμαστε πανέτοιμοι για την επόμενη μέρα. Το γραφείο, η γραφομηχανή και το τηλέφωνο! Αυτά ήταν τα εργαλεία. Με αυτά όφε...

Για εμένα δεν είναι διόλου ανατριχιαστικό αλλά σίγουρα είναι το θέμα της ημέρας σε ό,τι αφορά στο νεαρόκοσμο που βρέθηκε στην κηδεία του Κωνσταντίνου. Απ’ εκεί και πέρα, θα άρχιζα απ' αυτό μήπως και κάποια στιγμή δεήσουμε να καταλάβουμε ότι θα πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη βαρύτητα, όχι στο να χαϊδεύουμε αυτιά μέσω της Ελληνικής Ιστορίας αλλά να αντέξουμε ακόμα και τα άσχημα αυτής. Με λίγα λόγια να μάθουμε την ΑΛΗΘΕΙΑ . Η ιστορία γράφεται από τους νικητές, αλλά κατά το παρελθόν έχει διαμορφωθεί κι από προδότες και μειοδότες . Από ανθρώπους που πλήγωσαν τη χώρα, για ίδιον όφελος , που την πρόδωσαν , που υπηρέτησαν ξένα συμφέροντα. Και να αποδεχτούμε ότι ακόμα και οι προδότες είναι μέρος της ιστορίας μας το οποίο πρέπει να αποδεχτούμε και κυρίως να παραδειγματιστούμε . Όταν η ιστορία στο σχολείο «πουλάει» μόνο εθνική και θρησκευτική υπερηφάνεια , αγνοώντας βασικά ιστορικά γεγονότα που αν παραδειγματιζόμασταν απ’ αυτά θα ήμασταν περισσότερο έτοιμοι και δυνατοί να αντιμετωπίσουμε τη...

Ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούν να βουτήξουν στην «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» τον πρωθυπουργό δεν είναι απλώς άκομψος, δεν είναι ούτε προσβλητικός αλλά θα τον χαρακτήριζα εντελώς ΑΝΟΗΤΟ! Δε ξέρω τι είδους επικοινωνιολόγοι είναι αυτοί και που- αλλά και πως- ακριβώς το σπούδασαν ή το εφάρμοσαν το αντικείμενο, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον (έστω κι αν δεν είναι τόσο σημαντικό) έχουν αποτύχει οικτρά. Η κατεύθυνση να βγάλουν «καρτούν» τον κ.Μητσοτάκη, έναν άνθρωπο που πίστεψαν εκατομμύρια ψηφοφόρων και γι’ αυτό τον εξέλεξαν, δεν του ρίχνει «μανδύα αθωότητας κι αφέλειας» αλλά παραδίδει στην κοινή γνώμη έναν πρωθυπουργό που ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ότι απέτυχε. Διότι όταν γίνονται παρακολουθήσεις αλλά «δεν ενημερώνεσαι ούτε και γνωρίζεις» όταν οι Ευρωπαίοι βγάζουν στα μανταλάκια την κ.Σπυράκη και παίρνεις πίσω την υποστηρικτική ανακοίνωση λέγοντας «είναι σοβαρή υπόθεση για την οποία δεν είχα ενημερωθεί», όταν σε περίοδο πανδημίας κάνεις ολόκληρη εκστρατεία για να μείνει ο κόσμος κλειδαμπαρωμένος κι εσύ παίρ...

Όσοι μιλούν υπερβολικά πολύ για την πατρίδα και χρησιμοποιούν επί ματαίω τον όρο, ξεφεύγουν από το διακριτό όριο της αγάπης και της αφοσίωσης και περνούν στο «παζάρι» όπου απλώνονται οι πάγκοι των μικροπωλητών. Με την ίδια ευκολία που ένας μικροπωλητής πουλάει την πραμάτεια του στα παζάρια, ακριβώς με την ίδια γενναιοδωρία που διακρίνει τους δωρητές πνεύματος, ένας πολιτικός ή ένας φασίστας ή και τα δύο μαζί «πουλάει» την αγάπη για την πατρίδα. Με μια διαφορά που είναι ουσιώδης: Τον πρώτο θα τον σεβαστείς γιατί το κάνει για να ζήσει. Και στο κάτω- κάτω δε σου λέει ψέματα. Πουλάει. Είναι έμπορος. Τον άλλο δεν πρόκειται να τον σεβαστείς ποτέ, διότι πολύ απλά «εμπορεύεται» αξίες και ιδανικά που αφορούν στο κοινωνικό σύνολο. Δεν υπάρχει μετρητής ώστε να διαπιστώσουμε ποιος αγαπά περισσότερο την πατρίδα του. Αυτό φαίνεται από τις πράξεις και όχι από τα λόγια. Ο πρόλογος είναι απαραίτητος εμπρός σε αυτό που ζούμε στο τελευταίο διάστημα, όπου θα μου επιτρέψετε να πω ότι τόσο η ελληνική όσ...

Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις ελευθερίες για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια, είχε πει ο Βενιαμίν Φραγκλίνος και τελικά βλέπουμε ότι στη χώρα μας δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκφράζουν απόλυτα αυτή την τοποθέτηση. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η πολύ επικίνδυνη ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ που εξαπλώθηκε σε χρόνο- ρεκόρ στη χώρα μας μετά « της Καϊλή το πανηγύρι ». Θα μπορούσα να πω ότι αποτελεί την απόλυτη απόδειξη ότι «Καϊλή και όμοιοι μας αξίζουν» αλλά θα μου επιτρέψετε να μην είμαι- ακόμα τουλάχιστον- τόσο σκληρός με τους Έλληνες.   Υπάρχουν αποθέματα υπομονής. «Είδατε που σας ενοχλούσαν οι παρακολουθήσεις; Τις κάνουν και οι Βέλγοι» ήταν το «απόσταγμα σοφίας» που απλώθηκε και το οποίο υιοθετήθηκε ακόμα και από Μ.Μ.Ε. Κάπου εκεί σταματούν τα πάντα και σκέφτεσαι τα εξής: «Είναι πραγματικά τόσο ηλίθιοι ή μας περνούν για ηλίθιους;». Καταλήγω στο συμπέρασμα του Επίκτητου, ενός Στωικού φιλόσοφου: «Κανείς δε μπορεί να είναι ελεύθερος αν δεν είναι κύριος του εαυτού του». Δεν είμαι...

Δρυ ὸ ς πεσούσης π ᾶ ς ἀ ν ὴ ρ ξυλεύεται. Όπου «ανήρ» (που βέβαια δε σημαίνει απαραίτητα άνδρας, αλλά κι άνθρωπος) βάλτε «γυνή» και σκεφτείτε αμέσως την Εύα Καϊλή. Τώρα θα πέσουν επάνω της όλοι, ακόμα και οι χιλιάδες που (βρείτε μου εξήγηση) τη ψήφιζαν τόσα χρόνια. Τι είχαν δει και τη ψήφιζαν; Δεν ασχολήθηκα ποτέ μαζί της για τον απλούστατο λόγο ότι ουδέποτε με «κέντρισε» κάτι για να την παρακολουθήσω. Πέρα από το «μια όμορφη παρουσία» όταν έλεγε δελτίο ειδήσεων στο MEGA , δεν είδα κάτι παραπάνω ώστε να παρακολουθήσω τη διαδρομή της. Ακόμα και όταν την είδα σε «πολιτικό διάλογο» (όταν αποφάσισε μετά τη σύντομη, πολύ σύντομη δημοσιογραφική της διαδρομή ως παρουσιάστρια και όχι ως ρεπόρτερ) πραγματικά απόρησα για το λόγο που προσπαθούν να μας την «πασάρουν» ως μελλοντική σταρ των πολιτικών μας δρώμενων. Κι απόρησα ακόμα περισσότερο όταν διάβαζα ότι έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο (η Καϊλή;;;;) στην ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο Γ. Παπανδρέου για να τοποθετη...