Niko's Area

Η τραγωδία στα Τέμπη, με την ανείπωτη θλίψη που έφερε, έχει γίνει πεδίο μάχης. Μάχης όχι για την αλήθεια, αλλά για την κυριαρχία της εικόνας, της παράστασης που προβάλλεται από τα κανάλια και τις διαδικτυακές πλατφόρμες. Και ενώ οι συγγενείς των θυμάτων θρηνούν, οι πολίτες καλούνται να αναμετρηθούν με έναν αδυσώπητο θρόισμα, με άναρθρες κραυγές που κατακλύζουν την κοινή γνώμη. Σε αυτό το χάος, ο καθένας είναι υποχρεωμένος να "διαλέξει πλευρά". Αν αρνηθεί να το κάνει, κινδυνεύει να καταδικαστεί από το λαϊκό δικαστήριο των social media – μια αμείλικτη μηχανή που καταπίνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι σαν να μας αποκόβουν από την ίδια τη δυνατότητα να σκεφτούμε κριτικά, να επεξεργαστούμε και να απαιτήσουμε τη δικαιοσύνη με ψυχραιμία, χωρίς να παρασυρθούμε από τον εκκωφαντικό θόρυβο των εκμεταλλευτών του πόνου. Ο λόγος των τηλεπαρουσιαστών, των πολιτικών και των δημόσιων προσώπων δεν έχει τίποτα να κάνει με την αλήθεια. Ορισμένοι, χωρίς ίχνος σεβασμού, καπηλεύονται την τραγωδ...

Υπάρχει μια ύπουλη πανώλη που εξαπλώνεται με εκθετική ταχύτητα, διαπερνώντας τον κοινωνικό ιστό σαν ξέφρενος ιός. Δεν αφήνει σάρκα και αίμα στο διάβα της, αλλά καταστρέφει κάτι εξίσου πολύτιμο: την αλήθεια. Ο λόγος για την ανεξέλεγκτη διασπορά fake news, τη μαζική πλάνη που δηλητηριάζει συνειδήσεις, αποσαθρώνει την εμπιστοσύνη και σέρνει ανθρώπους στην άβυσσο της διαπόμπευσης. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης –και ιδιαίτερα το Χ (πρώην Twitter)– έχουν μετατραπεί σε αρένες, όπου η συκοφαντία χτίζεται με την ταχύτητα του φωτός και η «δολοφονία χαρακτήρων» γίνεται με την ίδια ευκολία που κάποιος πατάει ένα κουμπί. Λόγια ρυπαρά, αναληθείς κατηγορίες και μοχθηρές εικασίες διαχέονται με μία ανησυχητική φυσικότητα, σαν να είναι απλώς ένα ακόμα επεισόδιο σε ένα απρόσωπο θέαμα. Ο σεβασμός έχει πλέον γίνει έννοια εξωτική, μια ξεχασμένη αρετή. Οι πολέμιοι της λογικής, τυφλωμένοι από προκαταλήψεις και μικρόνοια, ακονίζουν τις λεπίδες των λέξεών τους και εκτελούν εν ψυχρώ όποιον διαφωνεί με την...

Η ελληνική κοινωνία μοιάζει, πολλές φορές, σαν να πορεύεται υπό το βάρος μιας δικαιολογημένης, σχεδόν αναπόφευκτης καχυποψίας. Αυτό το αίσθημα, που διαπερνά τις κοινωνικές σχέσεις, τις πολιτικές συζητήσεις και τις καθημερινές συνήθειες, έχει, ίσως, βάσεις τόσο βαθιές όσο και η ίδια η ιστορία της χώρας μας. Από την εποχή της τουρκοκρατίας μέχρι τις πολυάριθμες κοινωνικές αναταραχές του 20ού αιώνα, η αίσθηση της ανασφάλειας και της προδοσίας φαίνεται να διαμορφώνουν τον ελληνικό χαρακτήρα. Η αλήθεια για τον Έλληνα πολίτη, φαίνεται να είναι πάντα σε μια κατάσταση αμφισβήτησης. Ίσως αυτό να εξηγείται από την πολύχρονη ιστορία της χώρας μας, που χαρακτηρίζεται από ξένες παρεμβάσεις και καταπιέσεις. Όπως τα «παράθυρα» της κοινωνίας ανοίγουν για μια νέα εποχή, το φάντασμα του παρελθόντος συχνά παραμένει να σκιάζει τα βήματα του μέλλοντος. Η καχυποψία απέναντι στους πολιτικούς και τους θεσμούς εν γένει – ειδικά στους δημόσιους λειτουργούς και τους φορείς εξουσίας – είναι αναπόσπαστο κομμ...

Παρακολουθώ τόσες μέρες την ιστορία με την «Κιβωτό του Κόσμου» και προσπαθώ να βάλω όλα τα πράγματα σε μια σειρά, σε μια τάξη, πριν εκφράσω την οποιαδήποτε άποψη. Κατ’ αρχήν να υπογραμμίσω ότι έχω γνωρίσει προσωπικά τον Πατέρα Αντώνιο και μου έκανε εντύπωση κατά τη διάρκεια των συζητήσεών μας ο τρόπος με τον οποίο προσέγγιζε, κοινωνικά και ρεαλιστικά, τα πράγματα. Δεν κρύβω ότι τον συμπάθησα αλλά αυτό δε σημαίνει ότι με τη μικρή μου εμπειρία κατάφερα να εισέλθω στα άδυτα της ψυχής του αλλά και της «Κιβωτού». Η όποια καχυποψία είναι φυσιολογική. Στην κοινωνία- τέρας που ζούμε, πάντοτε σκέφτεσαι ότι «αυτός δεν τα κάνει αυτά για τη ψυχή της μάνας του, αλλά κάτι άλλο υπάρχει από πίσω»! Από ένα σημείο και μετά έβλεπα μια επιχείρηση και τίποτε άλλο, όμως δε μπορούσα να φανταστώ όλες αυτές τις κατηγορίες που ακούγονται τώρα. Το πρώτο θέμα είναι ότι θα πρέπει να πέσει άπλετο φως στην υπόθεση κι εφόσον αποδειχτούν αυτές οι κατηγορίες, τότε να υπάρξουν συνέπειες. Αλλά εδώ βάλτε και ένα υστ...