Ο δικός μου GOAT δεν πρόκειται ποτέ να πάψει να είναι βασιλιάς
Μεγάλωσα με τις μονομαχίες του Μάτζικ Τζόνσον και του Λάρι Μπερντ, τα αεροπλανικά καρφώματα του Τζούλιους Έρβινγκ, τους «ανεμόμυλους» του Ντομινίκ, τους bad boys του Ντιτρόιτ και φυσικά με τη θρυλική ραβέρσα του Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ. Θα μπορούσα να απαριθμήσω πολλά ακόμα (όπως πχ τη θηριώδη δύναμη του Μόουζες Μαλόουν) αλλά δεν έχει νόημα. Για εμάς το ΝΒΑ ήταν ένας άλλος πλανήτης, κυριολεκτικά. Ούτε internet είχαμε, ούτε YouTube για να βλέπουμε video παρά διαβάζαμε στο «Τρίποντο» τον Κώστα Παπαδάκη, βρίσκαμε ξένα περιοδικά και φτιάχναμε με μεράκι και κόπο το δικό μας αρχείο. Κάποιες βιντεοκασέτες από το All Star Game και κάποιες μεταδόσεις σκόρπιες της ΕΡΤ συμπλήρωναν την τρέλα μας. Το να πάει τότε κάποιος Ευρωπαίος στο ΝΒΑ φάνταζε βουνό αδιάβατο! Πολύ δε περισσότερο Έλληνας. Ολόκληρος Ντράζεν πήγε και δεινοπάθησε στα πρώτα του χρόνια. Θα μου πείτε ότι μέσα στα παραπάνω ονόματα δεν έβαλα τον Τζόρνταν. Μα σας εξηγώ ότι μιλώ για την εποχή των 80ς που ο Τζόρνταν έκανε τα πρ...