Niko's Area

Το ποδόσφαιρο είχε αρχίσει να αναπτύσσεται στην Ελλάδα κατά τη δεκαετία του '30 και κάθε συνοικισμός είχε τις ομάδες του. Η Καλλιθέα, εκτός από τα επίσημα, αναγνωρισμένα από την ΕΠΟ, σωματεία είχε και πολλά ανεπίσημα. Βρισκόμαστε στο 1932 και μέσω της εφημερίδας ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ θα επιχειρήσουμε μια διείσδυση στην ποσοσφαιρική ιστορία της Καλλιθέας. Το ρεπορτάζ παρουσιάζει δύο ομάδες. Τον Καλλιθαϊκό και τους Αργοναύτες Καλλιθέας που ήταν ένα νέο σωματείο καθώς είχε ιδρυθεί το 1930. Ο Καλλιθαϊκός ιδρύθηκε το 1926 και όπως αναφέρεται μέσα σε έξι χρόνια είχε καταφέρει να διατηρεί τρεις ποδοσφαιρικές ομάδες με τις οποίες είχε δώσει περισσότερες από 150 αναμετρήσεις. Κι όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ είχε καταφέρει να εξασφαλίσει "ωραίες γηπεδικές εγκαταστάσεις" στους αθλητές του. Καθώς μάλιστα υπογραμμίζεται στο ρεπορτάζ ότι είχε πολλούς κι ενθουσιώδεις φιλάθλους. Παρακάτω μπορούμε να διαβάσουμε τη σύνθεση της α' ομάδας του Καλλιθαϊκού αλλά και τους στόχους για νέο και μεγα...

Ένα πολύ συγκινητικό ρεπορτάζ διαβάσαμε στην εφημερίδα «Τύπος» της 21 ης Δεκεμβρίου 1934. Συγκινητικό και ενδιαφέρον καθώς αφού πρώτα αναζήτησε, ακολούθως μετέφερε στους αναγνώστες την κατάληξη των αλόγων του Ιπποδρόμου του Φαλήρου, που κάποτε θριάμβευαν. Να φανταστείτε είχαν συμπληρωθεί 10 χρόνια από τα εγκαίνια του Φαληρικού Ιπποδρόμου και αναφερόμαστε στα πρώτα άλογα που θριάμβευσαν.   Αν μη τι άλλο οι περιγραφές είναι συγκλονιστικές: «Σήμερον, δέκα περίπου χρόνια από της ιδρύσεως του ιπποδρόμου, τα «περίφημα» αυτά άλογα αποτελούν μια ολόκληρον ίλην, μίαν τραγικήν ίλην θυμάτων του αμείλικτου πεπρωμένου» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται. Καλά, τα εξαιρετικά ελληνικά είναι μεγάλη κουβέντα και η σύγκριση με τα σημερινά δημοσιογραφικά κείμενα, καλύτερα να αποφευχθεί. Για ευνόητους λόγους. Εχουμε και λέμε λοιπόν Στους στάβλους του Ιπποδρόμου βρισκόταν ακόμα ο γερο- Σαμπλάκ. Το μεγαλύτερο άλογο σε ηλικία. Ήταν εκείνο που εγκαινίασε το στίβο του ιπποδρόμου και οι θρίαμβοί του έμ...

Η παρακάτω ιστορία αφορά τη δολοφονία του Γιώργου Σταυρινούλη από τη σύζυγό του, Ελένη, στην οδό Λασκαρίδου 157 στην Καλλιθέα, τον Νοέμβριο του 1930. Η αθηναϊκή κοινωνία σοκαρίστηκε από το έγκλημα και ασχολήθηκε με τις απιστίες της δολοφόνου. Καταπιασμένοι όλοι με τέτοιου είδους ζητήματα, δεν μπόρεσαν φυσικά να σκεφτούν τη θέση της γυναίκας που έμεινε μόνη, εγκαταλελειμμένη και χωρίς χρήματα για 13 χρόνια από το σύζυγό της που ήταν στις ΗΠΑ και αδιαφορούσε! Κι εκείνη είχε μείνει άφραγκη με ένα μωρό στην αγκαλιά.   Ποια είναι η ουσία; Ότι η Ελένη (που εικονίζεται στην παραπάνω φωτογραφία) πέρασε πολύ δύσκολα για  13 χρόνια. Τόσα απουσίασε ο σύζυγός της στην Αμερική και την είχε αφήσει με το νεογέννητο παιδί τους. Και μάλιστα δεν επικοινωνούσε καν μαζί της, δεν της έστελνε χρήματα κι επέστρεψε στην Ελλάδα όταν τυφλώθηκε στο ένα μάτι, συνεπεία ατυχήματος στη διάρκεια κυνηγιού στην Χίο (όπου είχε βρεθεί για ένα διάστημα όσο ζούσε στις ΗΠΑ) και ήταν ανήμπορος να εργαστεί! Η ιστορία...

Βρισκόμαστε στο 1930. Σημερινοί Δήμοι, όπως η Καλλιθέα, η Κηφισιά, το Μαρούσι, είναι προάστια και χωριουδάκια, αλλά έχουν περάσει σταδιακά στην ανάπτυξη, στην μεταμόρφωση. Κι αρχίζει να γίνεται φανερό ότι μέσα στα επόμενα χρόνια θα γίνονταν Δήμοι (όπως κι έγιναν). Πριν από 90 χρόνια, λοιπόν, η εφημερίδα "Βραδυνή" αποφάσισε να κάνει ένα αφιέρωμα σ' εκείνα τα χωριουδάκια και η αρχή έγινε με την Καλλιθέα. Που όπως αναφέρεται στο βασικό τίτλο της εφημερίδας, είχε γίνει πια κανονική πόλη. Όπως μπορούμε να διαβάσουμε από τις περιγραφές που ακολουθούν, η Καλλιθέα, ένας από τους μεγαλύτερους Δήμους σήμερα, το 1930 είχε 45 χιλιάδες κατοίκους. Και όταν περνούσες από τη γέφυρα των παλαιών Σφαγείων, σου δινόταν η εντύπωση ότι "έμπαινες σε μια επαρχιακή πρωτεύουσα" Η εικόνα άρχιζε να γίνεται καλύτερη για τον επισκέπτη όταν έφτανε στο ύψος της Χαροκόπου. Όπου περιγράφονται με ιδιαίτερο θαυμασμό τα κτίρια, αλλά με μεγάλη απογοήτευση οι δρόμοι. Το ρεπορτάζ ...