Niko's Area

Εντάξει δεν πρόκειται για κανένα «αριστούργημα» που θα αντικαταστήσει το «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» στην κορυφή, αλλά για όσους μεγαλώσαμε κατά την δεκαετία του ’80 κι απολαύσαμε το πρώτο (και το δεύτερο) Karate Kid είτε στην άβολη καρέκλα ενός κινηματογράφου (σιγά μην είχαμε τις ανέσεις του Village ) ή σε βιντεοκασέτα από το γειτονικό Video Club (τι σας γράφω τώρα) το τέλος του Cobra Kai  ασφαλώς και μας συγκίνησε. Για αρκετούς λόγους. Ο πρώτος, ίσως ο πιο ασήμαντος αλλά σίγουρα νοσταλγικός και «ρομαντικός» επειδή μας γύρισε σαράντα χρόνια πίσω. Τότε που ονειρευόμασταν κι εμείς τη… δόξα ή έστω να κατακτήσουμε ένα κορίτσι σαν την Άλι! Η Ελίζαμπεθ Σου άλλωστε ήταν το κορίτσι που όλοι ερωτευτήκαμε τότε. Κι εδώ αρχίζουν τα επόμενα βήματα: Εφόσον τα κατάφερε (στο έργο) ο Ντάνιελ Λαρούσο γιατί να μην τα καταφέρουμε κι εμείς; Μείνετε σε αυτό που γράφω διότι εκεί κρύβεται όλη η ουσία που αφορά στην εξέλιξη και στο τέλος του Cobra Kai . Ενός τέλους που άξιζε! Συγγνώμη που το «...

Στους ατέλειωτους περίπατους που μου αρέσει να κάνω στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, εντελώς αυθόρμητα επιστρέφουν στο μυαλό μου οι αναμνήσεις μιας άλλης εποχής. Ξεκινώντας το περπάτημα από τα Πετράλωνα, συνεχίζοντας στο Θησείο, καταλήγοντας στην Πλάκα και στο Σύνταγμα και περνώντας μέσα από το Ζάππειο, τον Εθνικό Κήπο, το Κολωνάκι, αυτόματα ένα παζλ από αναμνήσεις αρχίζει και σχηματίζεται μέσα στο κεφάλι μου. Εκεί μεγάλωσα. Εκεί βρίσκονται οι πιο όμορφες εικόνες και οι πιο γλυκές αναμνήσεις. Και βέβαια όταν περπατάς, με χαλαρή διάθεση και είσαι μόνος, η καλύτερη συντροφιά είναι οι σκέψεις. Διότι περνάς από σημεία που κάτι σου θυμίζουν. Κι αμέσως «επιστρέφεις» 20-30 χρόνια πίσω και ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη σου. Δεν έχω άσχημες αναμνήσεις από παιδί ή έφηβος. Ποτέ δε μου έλειψαν οι φίλοι αν και ήμουν πάντοτε «μαζεμένος» και δεν «ανοιγόμουν» εύκολα. Επίσης πρόλαβα την εποχή που παίζαμε στους δρόμους. Και σαν παιδί ΕΠΑΙΞΑ κι ΕΤΡΕΞΑ πολύ. Μεγάλωσα στο δρόμο, πανέμορφη εμ...