Niko's Area

Πώς το Μεγαλύτερο Μέγεθος Σχολιασμού Μειώνει την Απόλαυση των Αθλητικών Γεγονότων Το αθλητικό γεγονός, όταν παρακολουθείται, συνήθως αποτελεί μια μοναδική εμπειρία για τον τηλεθεατή. Στη δεκαετία του '80 ή του ΄90, όταν οι τηλεοπτικές συνδέσεις για διεθνείς αθλητικούς αγώνες ήταν πιο σπάνιες, η μοναδική πληροφορία που είχαμε ήταν το σήμα της τηλεόρασης, με την υπόσχεση ότι «κάτι μεγάλο» πρόκειται να συμβεί. Στην πραγματικότητα, για εμάς, ήταν αρκετό να δούμε την εικόνα του αγώνα και να ακούσουμε τον σχολιαστή να μας καθοδηγεί.  Δεν υπήρχαν πολλές αναλύσεις, δεν υπήρχαν social media για να μεταφέρουν κάθε πληροφορία ή δήλωση από παίκτες και προπονητές. Όλοι είμασταν εκεί, στον ίδιο χώρο, με την ίδια πληροφορία. Όμως, σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Η πληροφόρηση που δεχόμαστε πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον αγώνα είναι απίστευτα υπερβολική.  Προ-αγωνιστικές αναλύσεις, συνεντεύξεις, τοποθετήσεις από ειδικούς, στατιστικά, προβλέψεις… Και φυσικά, μετά τον αγώνα, ...

Υπάρχει μια ύπουλη πανώλη που εξαπλώνεται με εκθετική ταχύτητα, διαπερνώντας τον κοινωνικό ιστό σαν ξέφρενος ιός. Δεν αφήνει σάρκα και αίμα στο διάβα της, αλλά καταστρέφει κάτι εξίσου πολύτιμο: την αλήθεια. Ο λόγος για την ανεξέλεγκτη διασπορά fake news, τη μαζική πλάνη που δηλητηριάζει συνειδήσεις, αποσαθρώνει την εμπιστοσύνη και σέρνει ανθρώπους στην άβυσσο της διαπόμπευσης. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης –και ιδιαίτερα το Χ (πρώην Twitter)– έχουν μετατραπεί σε αρένες, όπου η συκοφαντία χτίζεται με την ταχύτητα του φωτός και η «δολοφονία χαρακτήρων» γίνεται με την ίδια ευκολία που κάποιος πατάει ένα κουμπί. Λόγια ρυπαρά, αναληθείς κατηγορίες και μοχθηρές εικασίες διαχέονται με μία ανησυχητική φυσικότητα, σαν να είναι απλώς ένα ακόμα επεισόδιο σε ένα απρόσωπο θέαμα. Ο σεβασμός έχει πλέον γίνει έννοια εξωτική, μια ξεχασμένη αρετή. Οι πολέμιοι της λογικής, τυφλωμένοι από προκαταλήψεις και μικρόνοια, ακονίζουν τις λεπίδες των λέξεών τους και εκτελούν εν ψυχρώ όποιον διαφωνεί με την...

Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, είναι ελάχιστα εκείνα που δεν ήμουν πίσω από ένα μικρόφωνο σε ραδιοφωνικό στούντιο. Από τον υπέροχο ΑΘΗΝΑ 9,84 άρχισα τη συναρπαστική και μακροχρόνια επαγγελματική μου διαδρομή. Συνέχισα στον ΑΝΤ1 για λίγο, μετά στον ALPHA SPORTS , στον Champion , στον Sentra 103,3 όπου δεν υπήρχε απλώς ένας έρωτας μεγάλος αλλά κάτι παραπάνω και τώρα πάλι σε γνώριμο μέρος (studio δηλαδή) στο WebRadio της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Ακόμα και στο διάστημα που υπηρετούσα στον στρατό κατάφερα και έπεισα έναν καλό φίλο, συνάδελφο που υπηρετούσαμε μαζί και είχε βρει την άκρη στο ΡΑΔΙΟ ΑΛΗΘΕΙΑ της Χίου, να προσθέσει και μια μικρή δική μου ενότητα. Η σχέση που αναπτύχθηκε με το ραδιόφωνο ήταν και θα είναι πάντα έντονη και μοναδική. Η αλήθεια είναι ότι έχω κάνει τα πάντα. Από συντονισμό (που πλέον φτάνει τις 5-6 ώρες), μέχρι παρουσίαση καθημερινής εκπομπής, μεταδόσεις αγώνων (ακόμα και τελικών), εκπομπή Σαββατοκύριακου, δελτία ειδήσεων, ροή προγράμματος! Θα...

Άναρθρες κραυγές, τσιρίδες, έλλειψη πολιτισμού γλώσσας, ακαταλαβίστικες θεωρίες, χαρακτηρισμοί πεζοδρομίου, «εξυπνακισμοί» σε ένα περιβάλλον που θυμίζει «ποδοσφαιρική αρένα» και μάλιστα του χαμηλοτέρου επιπέδου. Ακόμα κι αν έχεις καλή διάθεση (που είχα) να παρακολουθήσεις τη συνεδρίαση της Βουλής, τελικά δεν αποφεύγεις την αηδία. Από τη μία λες «δε θα τους κάνω τη χάρη να μη συμμετέχω» κι από την άλλη πιάνεις το κεφάλι σου και φωνάζεις με απόγνωση «πως κατάντησε έτσι αυτή η χώρα»!!! Να εκπροσωπείται (εμείς τους ψηφίζουμε βέβαια) από ανθρώπους που υπό φυσιολογικές εποχές δε θα περνούσαν ούτε έξω από τη Βουλή, αλλά πλέον, με την πτώση κάθε αξίας, με την εξαφάνιση κάθε αρχής στη ζωή μας, όχι απλώς μπαίνουν μέσα αλλά δε βγαίνουν κιόλας. Αλήθεια, είστε ευχαριστημένοι απ’ αυτή την εικόνα; Είναι ήθος και μέγεθος πολιτικών αυτό που ζείτε τα τελευταία χρόνια; Είναι εκφράσεις αυτές που ακούγονται και σας τιμούν- ως δημοκρατικούς πολίτες- να γράφονται και στα πρακτικά; Το 2123 θα πάει ένα...

Για την ιεροτελεστία της στιγμής που άρχιζες να χτυπάς με μανία τα πλήκτρα στη γραφομηχανή και συγχρονιζόσουν με τους άλλους που έκαναν το ίδιο πράγμα στην αίθουσα σύνταξης, έχω γράψει πολλές φορές. Αυτό δεν αντικαθίσταται από τίποτα! Ο θόρυβος αυτός, η ενέργεια που έβγαζες, η ηδονή με την οποία πατούσες το τελευταίο πλήκτρο και τραβούσες το χαρτί από τη ροδέλα για να το πας στο συντάκτη ύλης, δεν μπορούν να υποκατασταθούν ούτε από το PC , ούτε από το laptop ή το δίκτυο και τον εκτυπωτή. Η γραφομηχανή ήταν κάτι παραπάνω από τη «ψυχή» του δημοσιογράφου. Ταυτίστηκε μαζί της. Όπως και με τη μυρωδιά της «φρέσκιας» εφημερίδας όταν έβγαινε από το πιεστήριο. Όπως με τα αξημέρωτα βράδια στην Ομόνοια όπου συναντιόμασταν όλοι για να πάρουμε τις εφημερίδες της ημέρας, να ρίξουμε μια πρώτη ματιά και το πρωί, αφού ξυπνούσαμε, να κάνουμε ακόμα πιο αναλυτική ανάγνωση ώστε να είμαστε πανέτοιμοι για την επόμενη μέρα. Το γραφείο, η γραφομηχανή και το τηλέφωνο! Αυτά ήταν τα εργαλεία. Με αυτά όφε...

Η Πόπη Τσαπανίδου έκανε το αυτονόητο από τη στιγμή που αποφάσισε να αλλάξει επίπεδο και να αφήσει τη δημοσιογραφία, την παρουσίαση και να περάσει το πόστο ευθύνης της επικοινωνίας στον ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο ακριβώς είχε κάνει παλαιότερα (μεταξύ άλλων) και ο Θοδωρής Ρουσόπουλος και σίγουρα υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις. Τα ίδια γίνονται και στις αθλητικές ομάδες όπου θα πρέπει να αφαιρέσεις την ταυτότητα του δημοσιογράφου εφόσον αναλάβεις υπεύθυνος επικοινωνίας. Το έχω ζήσει αυτό το «έργο» και δε μπορώ να πω ότι ήταν εύκολο. Από τη μία είναι μεγάλη τιμή να αναλαμβάνεις ένα τέτοιο φορτίο. Από την άλλη, θα πρέπει να το διαχειριστείς εσωτερικά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να μη μπλέξεις τη μια ιδιότητα με την άλλη, αλλιώς θα έχεις μεγάλο πρόβλημα. Ακόμα κι αν οι προθέσεις σου είναι οι καλύτερες. Κι αυτό θα συμβεί επειδή θα κρίνεσαι- πλέον- ως παράγοντας, ως πολιτικός και όχι ως δημοσιογράφος. Απλά και ξεκάθαρα. Κάπως έτσι θα κριθεί και η κ.Τσαπανίδου απ’ εδώ   και στο εξής. Με μια υ...

Τέτοιες ημέρες στις εφημερίδες- στις χρυσές εποχές- βάζαμε κάτω τις ιδέες μας για το «διπλό φύλλο» που θα κυκλοφορούσε στις γιορτινές ημέρες. Πρωτοσέλιδο Πρωτοχρονιάς 1923, εκατό χρόνια πριν.  Υπήρχαν βέβαια και τα «γνωστά» θέματα. Ένας χιουμοριστικός καζαμίας, η ανασκόπηση της σεζόν που πέρασε, τα πρόσωπα, τα γεγονότα κτλ. Όμως πάντοτε υπήρχαν και ξεχωριστά θέματα. Ειδικά στο μπάσκετ, θυμάμαι, είχαμε κάνει μια χρονιά ένα όμορφο θέμα με ξένους αθλητές να μας εξιστορούν τα Χριστούγεννα στον τόπο τους: Πως έχουν τα έθιμα, τι τρώνε, τη διαδικασία με τα δώρα κτλ. Και δε μιλάμε για Αμερικάνους ή Γάλλους ή Ισπανούς αλλά για Αφρικανούς (πχ) ή από χώρες που δε γνωρίζουμε πολλά (όπως πχ θυμάμαι όταν είχα αναλάβει τον Γιασικεβίτσιους και μου εξιστορούσε τα «λιθουανικά Χριστούγεννα»). Που θέλω να καταλήξω; Βάζαμε κάτω το κεφάλι και το μυαλό μας προκειμένου το «γιορτινό φύλλο» να μην βγει εντελώς διεκπεραιωτικά, αλλά   να είναι κάτι όμορφο κι ελκυστικό. Ακόμα κι αν αναζητήσετε πρωτοσέ...

Η φωνή που μας «ταξίδεψε» από μικρούς κι έγινε στίχος σε τραγούδι, ο δημοσιογράφος που τοποθετήσαμε στην κορυφή όλοι ΕΜΕΙΣ, εκείνος στον οποίο θέλαμε αλλά δε μπορούσαμε να μοιάσουμε. Αυτός ήταν ο Γιάννης Διακογιάννης. Είναι τόσο άτυχες οι γενιές που δεν τον πρόλαβαν μήπως και κατάφερναν να ανακαλύψουν την πραγματική δημοσιογραφία: Πολύ διάβασμα για απόκτηση γνώσεων στις οποίες, όμως, δε γινόταν επίδειξη. Τον άκουγες στη μετάδοσή του κι αισθανόσουν κατ’ αρχήν ότι το χαιρόταν, το απολάμβανε και το μετέφερε αυτό και σ’ εσένα. Στο ποδόσφαιρο τον συνηθίσαμε αλλά η λατρεία του ήταν ο στίβος. Θα μου επιτρέψετε να πω ότι σε κάθε μετάδοση στίβου, διέκρινες την ευτυχία του. Πιστέψτε μας, μπορούσε να μεταδώσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ διότι φρόντιζε να διαβάζει και να έχει ευρύτητα γνώσεων. Αν δεν κάνω λάθος είχε μεταδώσει και τον αγώνα της κατάκτησης του χρυσού μεταλλίου από την Εθνική ομάδα μπάσκετ στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1979 στο Σπλιτ. Αριστοκρατικός, αρχοντικός όχι μόνο στους τρόπους όπου σε κέρ...

Δε ξέρω ποια ομάδα θα αποδειχθεί πιο παραγωγική στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ και θα σκοράρει περισσότερο αλλά σίγουρα έχουμε μπροστά μας μια ομάδα με τα περισσότερα αυτογκόλ. Πριν καν αρχίσουμε, καταγράφηκε το πρώτο ρεκόρ. Ο ΑΝΤ1 συνεχίζει ασταμάτητος να σκοράρει στη δική του εστία και φυσικά να κάνει ο, τι μπορεί για να μας πείσει ότι πήρε ένα προϊόν μελετώντας ψυχρά τα νούμερα, τους αριθμούς και τίποτα περισσότερο. Για να κάνεις κάτι, πρωτίστως θέλει ψυχή. Πρέπει να το θέλεις αναγνωρίζοντας την αξία του και την αναγνώριση που έχει από τον κόσμο. Κι όταν το αντιληφθείς αυτό τότε και μόνο τότε θα σεβαστείς τον κόσμο και θα του προσφέρεις αυτό που θέλει. Αν δε σεβαστείς τον κόσμο τότε ούτε εκείνος θα σε σεβαστεί ενώ παράλληλα θα ρίξεις τον ίδιο σου τον εαυτό, τον Οργανισμό στην προκειμένη περίπτωση, σε παγίδες. Το επόμενο τέχνασμα- προφανώς των εμπορικών εγκεφάλων- ήταν η μη επιστροφή χρημάτων σε όσους είχαν ήδη πληρώσει συνδρομή για το Παγκόσμιο με ανταποδοτικότητα την επέκτα...

Η ιστορία που έγινε με τον ΑΝΤ1, τον ΑΝΤ1 plus και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου στο Κατάρ συζητήθηκε, αναλύθηκε, γελοιοποιήθηκε κι εξέθεσε πολύ κόσμο. Κατά πρώτον, αδυνατώ να πιστέψω το λόγο για τον οποίο ο ΑΝΤ1 δεν έβαλε στο ανοιχτό του κανάλι τη διοργάνωση αλλά προτίμησε να ορίσει ένα αντίτιμο για το συνδρομητικό, το οποίο τεχνολογικά δεν είχε το υπόβαθρο να χρησιμοποιήσει αλλά και να αντέξει! Κράσαρε ... Δεν πιστεύω ότι διαφημιστικά θα είχε πρόβλημα στο ελεύθερο κανάλι. Το αντίθετο. Πρόκειται για μια τεράστια διοργάνωση, την οποία ασφαλώς και θα μπορούσαν να έχουν εκμεταλλευτεί εμπορικά και διαφημιστικά. Όλη αυτή η ιστορία που εξελίχθηκε σε φιάσκο με τον ΑΝΤ1 plus οδήγησε το κανάλι να γίνει συνώνυμο του ανέκδοτου, της προχειροδουλειάς, της «αρπαχτής»! Δε μπορώ να υιοθετήσω τους παραπάνω χαρακτηρισμούς, αλλά αυτά θα ακούσετε από τον κόσμο. Είναι η εικόνα που πέρασε. Κρίμα! Ο ΑΝΤ1 έχει να ασχοληθεί σοβαρά με το κομμάτι των αθλητikών εδώ και κάτι δεκαετίες. Από τότε που εί...