Niko's Area

  Μην πιστέψετε ότι είμαι απ'εκείνους της... κουλτούρας που δεν βλέπουν το πανηγυράκι του Μαϊου μόνο και μόνο για να πείσουν (δεν ξέρω ποιόν... Ίσως τον δίπλα) ότι το επίπεδό τους είναι υψηλό!  Για να είμαι ειλικρινής, οι προαναφερόμενοι μου προκαλούν την ίδια ακριβώς απέχθεια μ' εκείνους που μετατρέπουν τον διαγωνισμό της Eurovision σε εθνικό ζήτημα.  Τι είναι (για εμένα) η Eurovision; Κάτι χαλαρό, έτσι απλά! Ούτε που με ενδιαφέρει ποιο είναι το φαβορί καθώς, ειδικά τώρα με το κουμάντο των στοιχηματικών εταιρειών, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Ακόμα και οι αποδόσεις ύποπτες είναι με δεδομένο ότι οι στοιχηματικές δεν υπάρχουν για να πληρώνουν αλλά για να κερδίζουν! So simple , από έναν που ΠΟΤΕ στη ζωή του δεν έχει παίξει στοίχημα. Συνειδητά. Η βραδιά του διαγωνισμού, από παλιά, ήταν κάτι ξεχωριστό. Από τότε που είχαμε δύο κανάλια κρατικά (άντε τρία) με το που έμπαινε το σήμα, όλα... τελείωναν!  Χαλαρότητα, φαγητό, ποτό, παρέα, χαμός την ώρα της βαθμολο...

Πώς το Μεγαλύτερο Μέγεθος Σχολιασμού Μειώνει την Απόλαυση των Αθλητικών Γεγονότων Το αθλητικό γεγονός, όταν παρακολουθείται, συνήθως αποτελεί μια μοναδική εμπειρία για τον τηλεθεατή. Στη δεκαετία του '80 ή του ΄90, όταν οι τηλεοπτικές συνδέσεις για διεθνείς αθλητικούς αγώνες ήταν πιο σπάνιες, η μοναδική πληροφορία που είχαμε ήταν το σήμα της τηλεόρασης, με την υπόσχεση ότι «κάτι μεγάλο» πρόκειται να συμβεί. Στην πραγματικότητα, για εμάς, ήταν αρκετό να δούμε την εικόνα του αγώνα και να ακούσουμε τον σχολιαστή να μας καθοδηγεί.  Δεν υπήρχαν πολλές αναλύσεις, δεν υπήρχαν social media για να μεταφέρουν κάθε πληροφορία ή δήλωση από παίκτες και προπονητές. Όλοι είμασταν εκεί, στον ίδιο χώρο, με την ίδια πληροφορία. Όμως, σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Η πληροφόρηση που δεχόμαστε πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον αγώνα είναι απίστευτα υπερβολική.  Προ-αγωνιστικές αναλύσεις, συνεντεύξεις, τοποθετήσεις από ειδικούς, στατιστικά, προβλέψεις… Και φυσικά, μετά τον αγώνα, ...