Niko's Area

Στους ατέλειωτους περίπατους που μου αρέσει να κάνω στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, εντελώς αυθόρμητα επιστρέφουν στο μυαλό μου οι αναμνήσεις μιας άλλης εποχής. Ξεκινώντας το περπάτημα από τα Πετράλωνα, συνεχίζοντας στο Θησείο, καταλήγοντας στην Πλάκα και στο Σύνταγμα και περνώντας μέσα από το Ζάππειο, τον Εθνικό Κήπο, το Κολωνάκι, αυτόματα ένα παζλ από αναμνήσεις αρχίζει και σχηματίζεται μέσα στο κεφάλι μου. Εκεί μεγάλωσα. Εκεί βρίσκονται οι πιο όμορφες εικόνες και οι πιο γλυκές αναμνήσεις. Και βέβαια όταν περπατάς, με χαλαρή διάθεση και είσαι μόνος, η καλύτερη συντροφιά είναι οι σκέψεις. Διότι περνάς από σημεία που κάτι σου θυμίζουν. Κι αμέσως «επιστρέφεις» 20-30 χρόνια πίσω και ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη σου. Δεν έχω άσχημες αναμνήσεις από παιδί ή έφηβος. Ποτέ δε μου έλειψαν οι φίλοι αν και ήμουν πάντοτε «μαζεμένος» και δεν «ανοιγόμουν» εύκολα. Επίσης πρόλαβα την εποχή που παίζαμε στους δρόμους. Και σαν παιδί ΕΠΑΙΞΑ κι ΕΤΡΕΞΑ πολύ. Μεγάλωσα στο δρόμο, πανέμορφη εμ...

Την ώρα που τα φώτα της πόλης άναβαν καθώς η νύχτα απλωνόταν στην Αθήνα, εσύ έμπαινες σε ένα διαφορετικό κόσμο. Δεν ήταν φανταχτερός αλλά ταπεινός! Όμως, ήταν τόσο όμορφος. Εσύ, τα βαρέλια με το κρασί, το καρό τραπεζομάντηλο, η λαϊκή ή ρεμπέτικη μουσική που συνόδευε τη νύχτα σου και ήθελες να τραγουδήσεις. Αισθανόσουν πλούσιος! Είχες τα πάντα. Παρέα, καλό κρασί και ωραίους μεζέδες. Χαρά, κέφι. Και ήταν σα να γίνεσαι ένα με τις άλλες παρέες. Επαναλαμβάνω ότι το τοπίο δεν ήταν φανταχτερό κι εντυπωσιακό! Όμως δε σε ενδιέφερε γιατί αισθανόσουν ότι γίνεσαι μέλος μιας μυσταγωγίας στην παλιά Αθήνα. Οι ελάχιστες παραδοσιακές ταβερνούλες που είχαν μείνει στις γειτονιές μας κατά τη δεκαετία του ’80 και λιγότερο τη δεκαετία του ’90 ήταν σα να μπαίνεις σε χρονομηχανή. Σα να γυρίζεις πίσω στη δεκαετία του ’50 και να ακούς τη βαριά φωνή του ρεμπέτη, τη ξύλινη φωνή του Μπιθικώτση. Να τραγουδάς συνεπαρμένος απολαμβάνοντας το κρασί και τα μεζεδάκια σε ένα περιβάλλον τόσο λιτό αλλά συνάμα νοσταλ...