Niko's Area

Μπορεί να ακούγεται περίεργο, αλλά να ξέρετε ότι στην Αθήνα του 1930, υπήρξε σύλλογος... τυφλών πλανόδιων οργανοπαικτών!  Που, όπως αντιλαμβάνεστε, για να κάνουν σύλλογο είχαν κι αιτήματα. Και γιατί είχαν φτιάξει σύλλογο; Διότι ήθελαν να τους κατατάξουν στην κατηγορία των καλλιτεχνών και όχι των ζητιάνων. Διότι, όπως έλεγαν, εξασκούσαν το επάγγελμά τους και μάλιστα πλήρωναν φόρο γι' αυτό!!! Κανείς δεν τους ακούει όμως. Και μάλιστα τους έγινε πρόταση να...αλλάξουν επάγγελμα ώστε να τους χορηγείται επίδομα 150 δραχμών την εβδομάδα. Κι αυτά τα χρήματα βεβαίως δεν έφταναν για τίποτα. Όλοι ήταν οικογενειάρχες και είχαν παιδιά. Για το λόγο αυτό λοιπόν έτρεξαν στον πρόεδρο του σωματείου τους. Ο πρόεδρος του σωματείου τους, κ.Ζωνιόπουλος ήταν επίσης πρόεδρος και του σωματείου των μικροπολητών. Και δεν το είχε σε τίποτα να πάει στο Υπουργείο Εσωτερικών και να ξεκαθαρίσει την κατάσταση. Αλλά και να τσακωθεί με ένα θυμωμένο υπάλληλο. Μπορεί ο πρόεδρος να αποχώρησε θιγόμε...

Ένα απίστευτο ρεπορτάζ διαβάσαμε στην εφημερίδα "Ελεύθερος Άνθρωπος" και σε φύλλο του Δεκεμβρίου του 1931. Συγκεκριμένα αποκαλύφθηκε η έρευνα της "Φιλανθρωπικής Εταιρείας" με τους... πλούσιους ζητιάνους που περιφέρονταν στους δρόμους της Αθήνας. Αλλά και η περίπτωση δύο εξ αυτών που είχαν πολυτελέστατο σπίτι όπου δεν συντηρούσαν μόνο αγελάδες και άλλα ζώα (σ.σ στην οδό Ιπποκράτους μάλιστα), αλλά και... τρεις ερωμένες!!! Αυτά που λέτε, συνέβαιναν τότε, στην Αθήνα του 1931. Κι έχει σημασία να διαβάσουμε τις λεπτομέρειες του ρεπορτάζ που είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικές και περιλαμβάνουν και... μυστήριο, ειδικά με τους δύο προαναφερόμενους! Τους οποίους ενώ προσπαθούσε το Κράτος να βοηθήσει και να τους στείλει στην Τήνο (απ' όπου είχαν πει ότι κατάγονταν) εκείνοι επέστρεφαν καθώς αποκαλύφθηκε ότι ήταν... πάμπλουτοι!!! Για να μην υπάρξουν παρανοήσεις θα πρέπει να αναφέρουμε το αυτονόητο: Δεν ήταν πλούσιοι ΟΛΟΙ οι ζητιάνοι της Αθήνας το 1931. Η κατάσταση ήταν δ...

Γυρίζουμε το χρόνο πίσω και... σταματάμε κάπου στο 1928. Και μέσω δημοσιευμάτων της εποχής, φέρνουμε στο μυαλό μας εικόνες για την πλατεία Συντάγματος. Για το πως ήταν τότε. Για τους χαρακτήρες που την... περπατούσαν. Για τους περιπάτους του κόσμου. Προσέξτε: 92 χρόνια πίσω. Μιλάμε για άλλο κόσμο. Θα έβρισκες τα πάντα εκεί. Στου Ζαχαράτου, σύχναζαν οι πολιτικοί. Κι επίσης στου Ζαβορίτου, στου Αντωνιάδη, διάφοροι τύποι ανθρώπων της εποχής κάθονταν χαλαρά στο τραπεζάκι τους, χτυπούσαν ένα... παλαμάκι στο γκαρσόνι και έκαναν παραγγελία: Ούζο, λεμονάδα, καφέ... Όσα είχε το τιμολόγιο του καταστήματος. Αυτοί που περιγράψαμε ήταν επώνυμοι. Πρώην βουλευτές και υπουργοί. Δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, διανοούμενοι. Και φυσικά ανάμεσά τους μια μεγάλη μορφή, ένας γραφικός χαρακτήρας της εποχής. Ο θρυλικός Αρμάνδος Δελαπατρίδης. Ο ηγέτης του κόμματος των κυανόλευκων, εκείνος που είχε υποσχεθεί... υπουργείον έρωτος στους πιστούς οπαδούς του που μαζεύονταν στην πλατεία Συντάγματος για να ...

Ο Σακκουλές ήταν μια… θρυλική φυσιογνωμία στην Αθήνα κατά τα πρώτα χρόνια του 20 ου αιώνα και η… δράση του κράτησε λίγο πριν την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πως περιγράφουν οι εφημερίδες της εποχής τη δράση του; Έχει ενδιαφέρον, αφού συνήθως μοίραζε… μούντζες! Το καλοκαίρι έμενε σε μια σπηλιά στην Ακρόπολη, λίγο πιο πέρα από τα Αναφιώτικα διότι σαν βορινή γωνίτσα του έφερε αεράκι και δροσιά. Όταν όμως έμπαινε ο Σεπτέμβριος ο Κώστας (ή Σακκουλές) μετακόμιζε σε άλλη σπηλιά, στην περιοχή των Σφαγείων. Κάθε πρωί πήγαινε στο κλασικό του στέκι μπροστά στην Εθνική Τράπεζα στην οδό Αιόλου. Έβγαινε χαράματα από τη σπηλιά του, κατέβαινε στη Λεωφόρο Αμαλίας, έβγαινε στο Σύνταγμα και μέσω της Σταδίου έφτανε στην τράπεζα. Πήγαινε από θυρίδα σε θυρίδα με… κουτσαβακίστικο ύφος και χαιρετούσε τους πάντες.   Και μετά ζητούσε «μια χοντρή» από τον καθένα. Δηλαδή μια δεκάρα. Του έκαναν πλάκα ότι δεν θα του έδιναν δεκάρα για να προκαλούν την οργή του. «Ρε δώστε μου...