Niko's Area

  Αρχικά, οφείλω να ομολογήσω ότι θεωρώ τον εαυτό μου ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΟ γιατί εργάστηκε σε τρία ΜΕΓΑΛΑ ΣΧΟΛΕΙΑ. Στο Φως των Σπορ και στην Αθλητική Ηχώ, που εξέφραζαν τα κορυφαία σχολεία αθλητικής δημοσιογραφίας επί σειρά ετών (και το Φως συνεχίζει ακόμα με την ίδια εντιμότητα και ηθική) και φυσικά στο Goal που κατά γενική ομολογία ήταν ο απόλυτος εκσυγχρονισμός των καθημερινών εντύπων αθλητικών Μέσων. Όμως το ΦΩΣ θα είναι πάντοτε κάτι… παραπάνω απ’ όλα! Άλλωστε… ο πρώτος έρωτας δεν ξεχνιέται. Μαζί με τις πρώτες εμπειρίες που «ρουφάς» σαν το σφουγγάρι. Και ταυτόχρονα με τη μυρωδιά από το μελάνι, τον ήχο της γραφομηχανής, τις φωνές «κλείνουμε- κλείνουμε», την αγωνία για το ρεπορτάζ, να κυνηγήσεις με επιμονή και να βγάλεις την είδηση. Έτσι ήταν οι εφημερίδες στη χρυσή τους εποχή. Ζωντανοί οργανισμοί, που «ανέπνεαν» μαζί με τους δημοσιογράφους και τους τεχνικούς. Το καλύτερο Πανεπιστήμιο που έβγαζε ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ και όχι… διπλωματούχους έτσι απλά κι αόριστα. Με την καθημερινή τριβή,...

Στους ατέλειωτους περίπατους που μου αρέσει να κάνω στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, εντελώς αυθόρμητα επιστρέφουν στο μυαλό μου οι αναμνήσεις μιας άλλης εποχής. Ξεκινώντας το περπάτημα από τα Πετράλωνα, συνεχίζοντας στο Θησείο, καταλήγοντας στην Πλάκα και στο Σύνταγμα και περνώντας μέσα από το Ζάππειο, τον Εθνικό Κήπο, το Κολωνάκι, αυτόματα ένα παζλ από αναμνήσεις αρχίζει και σχηματίζεται μέσα στο κεφάλι μου. Εκεί μεγάλωσα. Εκεί βρίσκονται οι πιο όμορφες εικόνες και οι πιο γλυκές αναμνήσεις. Και βέβαια όταν περπατάς, με χαλαρή διάθεση και είσαι μόνος, η καλύτερη συντροφιά είναι οι σκέψεις. Διότι περνάς από σημεία που κάτι σου θυμίζουν. Κι αμέσως «επιστρέφεις» 20-30 χρόνια πίσω και ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη σου. Δεν έχω άσχημες αναμνήσεις από παιδί ή έφηβος. Ποτέ δε μου έλειψαν οι φίλοι αν και ήμουν πάντοτε «μαζεμένος» και δεν «ανοιγόμουν» εύκολα. Επίσης πρόλαβα την εποχή που παίζαμε στους δρόμους. Και σαν παιδί ΕΠΑΙΞΑ κι ΕΤΡΕΞΑ πολύ. Μεγάλωσα στο δρόμο, πανέμορφη εμ...

Τα παιδικά μου χρόνια είναι γεμάτα από αναμνήσεις, εικόνες, χρώματα και οσμές της Μάνης και κατά μια έννοια είμαι τυχερός που πρόλαβα την «πρωτόγονη» εποχή. Διότι μπορώ να συγκρίνω και να επιβεβαιώσω τις συνθήκες στις οποίες ζούσαν οι άνθρωποι σε χωριά της Ελλάδας, ακόμα και τη δεκαετία του ’70. Πρόλαβα έστω κι αμυδρά, την εποχή που ανεβαίναμε στο μουλάρι ή το γαϊδουράκι για να φέρουμε νερό από το πηγάδι! Αλήθεια, ΤΙ ΝΕΡΟ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟ;;;; Κρύσταλλο! Τρομερό. Επίσης πρόλαβα την εποχή που δεν υπήρχε ηλεκτρικό σε χωριάτικα σπίτια. Όταν βράδιαζε, ανάβαμε τις μεγάλες λάμπες και καθόμασταν έξω στην αυλή, όλοι μαζί. Η μοναδική εξοικείωση με τη φύση, γεμάτη ανεμελιά, παιχνίδι αλλά και ήχους από τα άγρια ζώα, τα τσακάλια κυρίως, που σου υπενθύμιζαν την παρουσία τους. Το βράδυ για να ανέβουμε στο δωμάτιο παίρναμε τις λάμπες πετρελαίου για να μη γκρεμοτσακιστούμε. Το πρωί μας ξυπνούσε η φωνή του κόκορα και μαζί η ζωηράδα από τις κοτούλες που φώναζαν. Η γιαγιά με έπαιρνε αγκαλιά- ακόμα το θ...

Αρχίσαμε κάτι για την... ηρεμία μας. Μέσα στην καραντίνα αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι όμορφο για να γεμίζουμε τη ψυχή μας, το μυαλό μας και να δημιουργούμε. Μια "βουτιά" στην ιστορία, μέσα από ρεπορτάζ προπολεμικών εφημερίδων όπου ανακαλύψαμε διάφορα... Ιστορικά, αστεία, δραματικά, εξοργιστικά, κειμήλια, ντοκουμέντα, περίεργα, ανατριχιαστικά και πόσα ακόμα. Η ασχολία αυτή είναι πολύ όμορφη γιατί πραγματικά σε "γεμίζει". Και βέβαια αισθανθήκαμε την ανάγκη, νιώσαμε τη χαρά να μοιραζόμαστε οτιδήποτε βρίσκουμε σε αντίστοιχα γκρουπ στο Facebook. Που μας έκαναν την τιμή να τα αποδεχτούν όταν τα post-άραμε και να τα βρουν ενδιαφέροντα. Θα ήταν λοιπόν άδικο να μην τους ευχαριστήσουμε. Κι αυτό μπορούμε να το κάνουμε μέσα από το χώρο μας ενώ θα σας προτείνουμε να γίνετε ενεργοί σε αυτές τις σελίδες. Η ανταλλαγή πληροφοριών, αναμνήσεων, ειδήσεων, οτιδήποτε μας κάνει "σοφότερους" και μας φέρνει πιο κοντά σε συνανθρώπους μας είναι πάντα εποικοδομητική διαδικασία...

Πόσες φορές (όσοι τουλάχιστον την ζήσαμε για τα… καλά) δεν έχουμε πει την λέξη: «Που είσαι δραχμούλα μου»; Το ελληνικότατο νόμισμα που αποτελεί παρελθόν από το 2002 όταν και υιοθετήσαμε το ευρώ, μετά από δύο αιώνες συμπόρευσης με την δραχμή Από το 1833 όταν καθιερώθηκε επί Οθωνα κι αντικατέστησε   τον «φοίνικα» που είχε εμπνευστεί ο Ιωάννης Καποδίστριας, μέχρι την 1η Μαρτίου 2002 όταν μετά από δίμηνη παράλληλη κυκλοφορία με το ευρώ, του… παραχώρησε την θέση της ως «νόμιμο χρήμα» στην Ελλάδα. Η δραχμή όμως ήταν νόμισμα από τα αρχαία ελληνικά χρόνια και η ετυμολογία της προέρχεται από το ρήμα «δράττω» που σημαίνει «αρπάζω, πιάνω σφιχτά». Στα αρχαία χρόνια μια δραχμή ήταν ίση με έξι οβολούς, ένα νόμισμα το οποίο είχε σχήμα σιδερένιας ράβδου. Το πάχος του ήταν τέτοιο ώστε κάθε ανδρική χούφτα μπορούσε να πιάσει έξι απ’ αυτούς. Οπότε εκ του «δράττω» (όσους οβολούς μπορούσα να… αρπάξω δηλαδή) προέκυψε η δραχμή. Στην αρχαιότητα η 1 δραχή ήταν 6 οβολοί, οι 2 δραχ...