Niko's Area

Μέσα σε όλο αυτό το χαμό που γίνεται τις τελευταίες ημέρες, που έχει χάσει το νόημα η λέξη "αποκάλυψη" (χωρίς να αμφισβητώ τα στοιχεία της έρευνας αλλά χωρίς και να καταδικάζω ως άλλος εισαγγελέας) βρέθηκε μια φωνή καθαρά "μπασκετική" με την παλιά καλή έννοια, να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Πραγματικά είναι θαυμάσιο το να μπορείς μέσα σε λίγες λέξεις να αποδίδεις πλήρες νόημα σε αυτό που θέλεις να πεις και παράλληλα να περνάς ένα αισιόδοξο μήνυμα προς εκείνους που αγαπούν το μπάσκετ και μόνο αυτό. Που αγαπούν το παιχνίδι, που συναρπάζονται από το ίδιο το άθλημα. "Το μπάσκετ είναι η λύση δεν είναι το πρόβλημα" είπε ορθά- κοφτά ο Μάνος Μανουσέλης, ένας εξαιρετικός προπονητής και δημοσιογράφος και κατά την ταπεινή μου άποψη ένας από τους ελάχιστους που γνωρίζουν το άθλημα ΣΥΝΟΛΙΚΑ. Μέσα σε 9 λέξεις επισήμανε όλη την αλήθεια. Μα ακριβώς αυτό ισχύει! Θα πρέπει να επιστρέψουμε στο... κανονικό μπάσκετ, με τον τρόπο που μεγαλούργησε, που έφτασε ψηλά, που έγιν...

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Πετράλωνα, εκεί όπου παραμένει ακόμα η καρδιά μου μαζί με τις αναμνήσεις και τις εικόνες μιας εποχής ιδιαίτερα έντονης λόγω της ηλικίας μου. Για εμένα τα Πετράλωνα, ακόμα και τώρα, μισό αιώνα περίπου μετά τις πρώτες εικόνες, παραμένουν μια «ασπρόμαυρη» ταινία. Θα μου πείτε ότι δεν θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς, καθώς εκεί εξελίσσεται η υπόθεση της (κατ’ εμέ) κορυφαίας ελληνικής ταινίας όλων των εποχών: «Συνοικία το όνειρο». Κάθε φορά που βραδιάζει στην πλατεία Μερκούρη, με τα πολλά φώτα πλέον, αισθάνομαι ότι στην έρημη πρώην ταβέρνα του Δεδιώτη θα δω τη φιγούρα του Αλεξανδράκη να χορεύει έντονα, καθώς ο Μπιθικώτσης θα τραγουδάει αυτό το στιχουργικό αριστούργημα που λέει: «Βρέχει στη φτωχογειτονιά». Τα Πετράλωνα παραμένουν στο μυαλό μου η ασπρόμαυρη ελληνική ταινία, όπου ο γείτονας ήταν σημείο αναφοράς στην καθημερινότητά σου, με τα καλά και τα άσχημα.  Το θετικό ήταν ότι άκουγες τις «καλημέρες» κατά ριπάς κάθε πρωί από τα μπαλκόνια ή το δρόμο και ότι, ...

Όταν δεν συμφωνείς μαζί μου, τότε ψηφίζεις αντίθετο κόμμα οπωσδήποτε, είσαι άλλη ομάδα, είσαι είτε βολεμένος είτε αναρχικός, γενικά αποκλείεται να ανήκουμε στον ίδιο χώρο (πολιτικά, αθλητικά, κοινωνικά, οτιδήποτε) να να διαφωνούμε!  Ο διχασμός μέσω της αντίστοιχης ρητορικής, είτε από πολιτικούς, είτε από προέδρους ομάδων, είτε από (κατευθυνόμενη) δημοσιογραφία- ο Θεός να την κάνει- έχει θριαμβεύσει απόλυτα! Κι αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα, διότι αποτελεί την απόλυτη έκφραση του φασισμού. Όταν δεν είμαι έτοιμος να σε ακούσω και να κάνουμε έναν υγιή διάλογο με επιχειρήματα και πολιτισμό, αλλά σπεύδω να κολλήσω ταμπέλα, τότε τα πράγματα γίνονται άσχημα. Δεν έχει καμία σημασία να συνεχίζεις έναν διάλογο που στερείται επιχειρηματολογίας και στεγνώνει με ρητορικές δεκαετίας '50, με "εμφυλιακά" συνθήματα, με διαχωρισμό των ανθρώπων! Ας αγγίξουμε την πολιτική... Με πρωτοστάτη τον υπουργό της Υγείας (πόσο ειρωνικό) όποιος διαφωνεί με την κυβέρνηση είναι... κομμουνιστής και αριστερ...

Ένα από τα ερωτήματα που δεν μπορώ να απαντήσω ποτέ με σιγουριά είναι το εξής: Πως αντιμετωπίζεις έναν ηλίθιο; Πάντοτε με τον ίδιο τρόπο; Υπάρχουν περιπτώσεις που αντιμετωπίζονται ξεχωριστά; Λοιπόν, για να πούμε την αλήθεια από τη στιγμή κατά την οποία ασχολούμαι με έναν «ηλίθιο» αυτομάτως έχω σπαταλήσει άδικα το χρόνο μου! Ή μήπως όχι; Τελικά ποιος ορίζεται ως «ηλίθιος»; Πάμε στην επιστημονική ερμηνεία: Ηλίθιος είναι ο άνθρωπος που αδυνατεί ή αρνείται να αντιληφθεί, να αξιολογήσει και να συνδέσει σωστά τα δεδομένα μιας κατάστασης, με αποτέλεσμα να καταλήγει σε παράλογα συμπεράσματα ή να ενεργεί με τρόπο που αντιστρατεύεται ακόμη και το ίδιο του το συμφέρον. Η λέξη χρησιμοποιείται στην καθημερινή γλώσσα για να χαρακτηρίσει κάποιον που κρίνεται ότι στερείται στοιχειώδους κρίσης, αντίληψης ή λογικής σε συγκεκριμένες περιστάσεις. Ο ηλίθιος δεν είναι απαραίτητα κάποιος με χαμηλή νοημοσύνη. Μπορεί να διαθέτει γνώσεις, εξυπνάδα και ικανότητες, αλλά να αδυνατεί να τις αξιοποιήσει ...

Δεν μπορώ να διεισδύσω στον ψυχικό κόσμο του καθενός, ούτε έχει νόημα να προσπαθούμε να τον ερμηνεύσουμε. Άλλωστε, ο καθένας αντέχει μέχρι εκεί που φτάνει το μυαλό του. Ας είμαστε, λοιπόν, επιεικείς. Δεν θα το κρύψω: δεν ήθελα να δημοσιεύσω την παραπάνω φωτογραφία. Αναζητούσα κάτι πιο έξυπνο, πιο πνευματώδες, που να αποδίδει την κατάσταση όπως ακριβώς είναι. Σκέφτηκα όμως ότι η εικόνα οφείλει να απεικονίζει το κεντρικό πρόσωπο. Από τη στιγμή που ο ίδιος ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το One και τον τερματισμό της εκπομπής του, ξεκίνησε ένας κύκλος αντιδράσεων. Άλλοι έλεγαν «καλά να πάθει» , ενώ άλλοι στάθηκαν στο πλευρό του. Είναι φυσικό: είχε και υποστηρικτές. Το ζήτημα, όμως, είναι να γνωρίζει κανείς γιατί τον υποστηρίζει και γιατί διαφωνεί με την απομάκρυνσή του. Η αποπομπή Ζαχαρού παρουσιάζεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως νίκη της Αριστεράς και ως απόδειξη ότι το κυβερνών κόμμα δεν ελέγχει τα ΜΜΕ .  Δεν ξέρω με ποιο από τα δύο να γελάσω περισσότερο : με τη νίκη της Αριστ...

  Μην πιστέψετε ότι είμαι απ'εκείνους της... κουλτούρας που δεν βλέπουν το πανηγυράκι του Μαϊου μόνο και μόνο για να πείσουν (δεν ξέρω ποιόν... Ίσως τον δίπλα) ότι το επίπεδό τους είναι υψηλό!  Για να είμαι ειλικρινής, οι προαναφερόμενοι μου προκαλούν την ίδια ακριβώς απέχθεια μ' εκείνους που μετατρέπουν τον διαγωνισμό της Eurovision σε εθνικό ζήτημα.  Τι είναι (για εμένα) η Eurovision; Κάτι χαλαρό, έτσι απλά! Ούτε που με ενδιαφέρει ποιο είναι το φαβορί καθώς, ειδικά τώρα με το κουμάντο των στοιχηματικών εταιρειών, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Ακόμα και οι αποδόσεις ύποπτες είναι με δεδομένο ότι οι στοιχηματικές δεν υπάρχουν για να πληρώνουν αλλά για να κερδίζουν! So simple , από έναν που ΠΟΤΕ στη ζωή του δεν έχει παίξει στοίχημα. Συνειδητά. Η βραδιά του διαγωνισμού, από παλιά, ήταν κάτι ξεχωριστό. Από τότε που είχαμε δύο κανάλια κρατικά (άντε τρία) με το που έμπαινε το σήμα, όλα... τελείωναν!  Χαλαρότητα, φαγητό, ποτό, παρέα, χαμός την ώρα της βαθμολο...

Η κοινωνία μας, δυστυχώς, έχει επιλέξει να επιβραβεύει τον θόρυβο. Όχι τον θόρυβο της δημιουργικότητας ή της αυθεντικής έκφρασης, αλλά τον θόρυβο των "τενεκέδων" — εκείνους τους άδειους, φλύαρους, εξωτερικά εκρηκτικούς ήχους που επιδιώκουν να καλύψουν κάθε πιθανότητα σιωπής και στοχασμού. Στην εποχή μας, η φασαρία έχει αναδειχθεί σε το πιο πολύτιμο αγαθό, και η πραγματική επικοινωνία, η ουσιαστική συνεννόηση, έχει γίνει απλώς μια περιττή πολυτέλεια. Το τίποτα έχει κατορθώσει να επιβιώσει ακριβώς γιατί φωνάζει. Και όσο φωνάζει, η παρουσία του αναγνωρίζεται, η "ύπαρξή" του, σε εισαγωγικά, επικυρώνεται. Οι τενεκέδες, κενές κούρσες που δεν περιέχουν τίποτα πέρα από την επιθυμία να τραβήξουν την προσοχή, έχουν κυριαρχήσει στη σύγχρονη κοινωνία. Τα πάντα σήμερα είναι γεμάτα από αυτούς: τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι δημόσιες συζητήσεις, η πολιτική, ακόμη και οι προσωπικές σχέσεις. Η ησυχία της σκέψης, η βαθιά ανάλυση, είναι πλέον δυσδιάκριτες, καταπλακωμένες από την...

Υπάρχει μια ύπουλη πανώλη που εξαπλώνεται με εκθετική ταχύτητα, διαπερνώντας τον κοινωνικό ιστό σαν ξέφρενος ιός. Δεν αφήνει σάρκα και αίμα στο διάβα της, αλλά καταστρέφει κάτι εξίσου πολύτιμο: την αλήθεια. Ο λόγος για την ανεξέλεγκτη διασπορά fake news, τη μαζική πλάνη που δηλητηριάζει συνειδήσεις, αποσαθρώνει την εμπιστοσύνη και σέρνει ανθρώπους στην άβυσσο της διαπόμπευσης. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης –και ιδιαίτερα το Χ (πρώην Twitter)– έχουν μετατραπεί σε αρένες, όπου η συκοφαντία χτίζεται με την ταχύτητα του φωτός και η «δολοφονία χαρακτήρων» γίνεται με την ίδια ευκολία που κάποιος πατάει ένα κουμπί. Λόγια ρυπαρά, αναληθείς κατηγορίες και μοχθηρές εικασίες διαχέονται με μία ανησυχητική φυσικότητα, σαν να είναι απλώς ένα ακόμα επεισόδιο σε ένα απρόσωπο θέαμα. Ο σεβασμός έχει πλέον γίνει έννοια εξωτική, μια ξεχασμένη αρετή. Οι πολέμιοι της λογικής, τυφλωμένοι από προκαταλήψεις και μικρόνοια, ακονίζουν τις λεπίδες των λέξεών τους και εκτελούν εν ψυχρώ όποιον διαφωνεί με την...

Η επικοινωνία, αυτή η πολυδιάστατη ανθρώπινη δραστηριότητα που από τα βάθη των αιώνων διαμορφώνει την κοινωνία, φαίνεται σήμερα να ζει σε μια εποχή αντιφάσεων και αβεβαιότητας. Ενώ ανέκαθεν η επικοινωνία είχε ως σκοπό την ανταλλαγή γνώσεων, συναισθημάτων και ιδεών για την αμοιβαία κατανόηση και την οικοδόμηση της κοινωνικής πραγματικότητας, το σύγχρονο τοπίο φαντάζει να έχει πάρει μια πορεία όπου η αξία της αυθεντικότητας και της αλήθειας μοιάζει να εκλείπει. Η σύγχρονη επικοινωνία, εν μέσω της τεχνολογικής επανάστασης και της εκρηκτικής ανάπτυξης των μέσων μαζικής ενημέρωσης, έχει επεκταθεί σε βαθμούς που ούτε οι πιο τολμηροί στοχαστές του παρελθόντος θα μπορούσαν να φανταστούν. Το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα, σαν νέοι «άμβωνες», επιτρέπουν σε κάθε άτομο να εκφράσει τις απόψεις του, να αναπαράγει και να δημιουργεί περιεχόμενο με ταχύτητα και έκταση χωρίς προηγούμενο. Ωστόσο, η αυξημένη πρόσβαση σε πληροφορίες δεν συνοδεύεται πάντα από την υπευθυνότητα της επιλογής και τη...

Η ελληνική κοινωνία μοιάζει, πολλές φορές, σαν να πορεύεται υπό το βάρος μιας δικαιολογημένης, σχεδόν αναπόφευκτης καχυποψίας. Αυτό το αίσθημα, που διαπερνά τις κοινωνικές σχέσεις, τις πολιτικές συζητήσεις και τις καθημερινές συνήθειες, έχει, ίσως, βάσεις τόσο βαθιές όσο και η ίδια η ιστορία της χώρας μας. Από την εποχή της τουρκοκρατίας μέχρι τις πολυάριθμες κοινωνικές αναταραχές του 20ού αιώνα, η αίσθηση της ανασφάλειας και της προδοσίας φαίνεται να διαμορφώνουν τον ελληνικό χαρακτήρα. Η αλήθεια για τον Έλληνα πολίτη, φαίνεται να είναι πάντα σε μια κατάσταση αμφισβήτησης. Ίσως αυτό να εξηγείται από την πολύχρονη ιστορία της χώρας μας, που χαρακτηρίζεται από ξένες παρεμβάσεις και καταπιέσεις. Όπως τα «παράθυρα» της κοινωνίας ανοίγουν για μια νέα εποχή, το φάντασμα του παρελθόντος συχνά παραμένει να σκιάζει τα βήματα του μέλλοντος. Η καχυποψία απέναντι στους πολιτικούς και τους θεσμούς εν γένει – ειδικά στους δημόσιους λειτουργούς και τους φορείς εξουσίας – είναι αναπόσπαστο κομμ...

Σε αυτό το χωράφι που ζούμε, όπου δυστυχώς κυριαρχούν οι συνειδητά καθοδηγούμενοι (άρα διπλά «ένοχοι») έχουμε φτάσει στο σημείο να παίζουν τα ΜΜΕ το ρόλο των τηλεδικαστών και να «δολοφονούν χαρακτήρες» χωρίς όμως να κάνουν κάτι άλλο, δυστυχώς. Ούτε έρευνα υπάρχει, ούτε κανονικό ρεπορτάζ παρά μόνο εκτέλεση εντολής non paper. Όμως αυτό δεν ενοχλεί το «πόπολο» σε μεγάλο ποσοστό του, αρκεί να «ακούσει» αυτά που θέλει.  Κι εδώ είναι το πλέον ανατριχιαστικό με τους «συνειδητά καθοδηγούμενους» που περιμένουν να ακούσουν τι είναι αυτό που βολεύει την κομματική τους κατεύθυνση ώστε να πυροβολήσουν κατά ριπάς στα social media και να θεωρήσουν ότι «προσφέρουν υπηρεσία» αλλά κυρίως ξεγελούν τον εαυτό τους ότι «δεν κάνουν λάθος»! Όταν υπάρχει ένα κοινό ευεπίφορο στην πλάνη και στη δημαγωγία τότε θα ακούσεις απόψεις ότι «ο πιλότος δεν είναι για να σκοτώνει» ή «ο όμορφος δεν είναι για να βιάζει» ή επίσης ότι «το κορίτσι που βιάστηκε δεν είχε δουλειά να πηγαίνει σε πάρτι» ή ακόμα και ότι «δεν ...

Ο καλύτερος δρόμος ώστε να ανακαλύψεις τι πραγματικά ζητάς είναι ο εξής: Άρχισε να κάνεις ερωτήσεις στον εαυτό σου σχετικά με όσα σε απασχολούν για να πάρεις ειλικρινείς απαντήσεις. Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι στην Ελλάδα, αρχίζουμε τα αναθέματα, τις κατάρες και τους ξεσηκωμούς. Δεν είμαι εναντίον του να αναζητάς το δίκιο σου με πολιτισμένο και κόσμιο τρόπο, το βρίσκω αυτονόητο εκτός από εξόχως δημοκρατικό. Μετά την τραγωδία στα Τέμπη, απλώθηκε παντού μια οργή. Δικαίως. Το να χάνονται συνάνθρωποί μας κατ’ αυτόν τον τρόπο και παράλληλα να είσαι αναγκασμένος να ανέχεσαι και την προπαγάνδα των ξεδιάντροπων που αποτελούν όνειδος για το δημοσιογραφικό λειτούργημα (κι εφόσον επιμένουν να αποκαλούνται δημοσιογράφοι ) αποτελεί τεράστιο βάρος. Στη ψυχή, στο μυαλό ακόμα και στο σώμα. Δεν είναι μεγάλες οι αντοχές μας, το γνωρίζουμε καλά. Μόλις περάσουν λίγες ημέρες, ο πόνος θα παραμείνει στους συγγενείς των συνανθρώπων μας που χάθηκαν τόσο άδικα. Μόνο σε αυτούς. Για τους υπόλοιπους η ζωή...

Στο Σύνταγμα δε συγκεντρώθηκαν «μπαχαλάκηδες» ούτε και περίεργοι. Η πιο ηχηρή σιωπή που υπήρξε ποτέ απλώθηκε παντού σε όλη την Ελλάδα. Η σιωπή μας ακούστηκε εκκωφαντικά. Ήταν για τα παιδιά μας. Γι’ αυτό που θέλουν και πρέπει να ζήσουν σε μια χώρα κανονική, πολιτισμένη που θα ταιριάζει σε όλα με το υπέροχο κλίμα και την ιστορία της. Μια χώρα που τη λούζει ο ήλιος για δέκα μήνες το χρόνο, που έχει απαράμιλλη ομορφιά (έχουμε βαλθεί να την καταστρέψουμε βέβαια) αλλά μας πληγώνει όλο και περισσότερο. Για τα παιδιά μας που τους κουνούσαν το δάχτυλο ότι «παρτάρουν ανέμελα και μεταδίδουν τον κορονοϊό». Έτσι τους έλεγαν εκείνοι που δεν τους έχουν εξασφαλίσει ούτε μέλλον, ούτε παιδεία, ούτε υγεία, ούτε ασφάλεια. Εκείνοι που ψελλίζουν κάτι ασάφειες για το λόγο που ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ μπήκαν σε ένα τρένο και δε βγήκαν ποτέ ζωντανά. Για τα παιδιά μας που είναι καταδικασμένα- όσα δεν είναι πορφυρογέννητα, τα περισσότερα δηλαδή- να ζουν στο απόλυτο ρημαδιό, να μη ξέρουν τι θα κάνουν ακόμα κι αν εξα...