Cobra Kai: Στο τέλος νικά η κοινή λογική απέναντι στον κατασκευασμένο τζιτζιφιόγκο
Εντάξει δεν πρόκειται για κανένα «αριστούργημα» που θα αντικαταστήσει το «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» στην κορυφή, αλλά για όσους μεγαλώσαμε κατά την δεκαετία του ’80 κι απολαύσαμε το πρώτο (και το δεύτερο) Karate Kid είτε στην άβολη καρέκλα ενός κινηματογράφου (σιγά μην είχαμε τις ανέσεις του Village ) ή σε βιντεοκασέτα από το γειτονικό Video Club (τι σας γράφω τώρα) το τέλος του Cobra Kai ασφαλώς και μας συγκίνησε. Για αρκετούς λόγους. Ο πρώτος, ίσως ο πιο ασήμαντος αλλά σίγουρα νοσταλγικός και «ρομαντικός» επειδή μας γύρισε σαράντα χρόνια πίσω. Τότε που ονειρευόμασταν κι εμείς τη… δόξα ή έστω να κατακτήσουμε ένα κορίτσι σαν την Άλι! Η Ελίζαμπεθ Σου άλλωστε ήταν το κορίτσι που όλοι ερωτευτήκαμε τότε. Κι εδώ αρχίζουν τα επόμενα βήματα: Εφόσον τα κατάφερε (στο έργο) ο Ντάνιελ Λαρούσο γιατί να μην τα καταφέρουμε κι εμείς; Μείνετε σε αυτό που γράφω διότι εκεί κρύβεται όλη η ουσία που αφορά στην εξέλιξη και στο τέλος του Cobra Kai . Ενός τέλους που άξιζε! Συγγνώμη που το «...