Niko's Area

Δεν μπορώ να διεισδύσω στον ψυχικό κόσμο του καθενός, ούτε έχει νόημα να προσπαθούμε να τον ερμηνεύσουμε. Άλλωστε, ο καθένας αντέχει μέχρι εκεί που φτάνει το μυαλό του. Ας είμαστε, λοιπόν, επιεικείς. Δεν θα το κρύψω: δεν ήθελα να δημοσιεύσω την παραπάνω φωτογραφία. Αναζητούσα κάτι πιο έξυπνο, πιο πνευματώδες, που να αποδίδει την κατάσταση όπως ακριβώς είναι. Σκέφτηκα όμως ότι η εικόνα οφείλει να απεικονίζει το κεντρικό πρόσωπο. Από τη στιγμή που ο ίδιος ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το One και τον τερματισμό της εκπομπής του, ξεκίνησε ένας κύκλος αντιδράσεων. Άλλοι έλεγαν «καλά να πάθει» , ενώ άλλοι στάθηκαν στο πλευρό του. Είναι φυσικό: είχε και υποστηρικτές. Το ζήτημα, όμως, είναι να γνωρίζει κανείς γιατί τον υποστηρίζει και γιατί διαφωνεί με την απομάκρυνσή του. Η αποπομπή Ζαχαρού παρουσιάζεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως νίκη της Αριστεράς και ως απόδειξη ότι το κυβερνών κόμμα δεν ελέγχει τα ΜΜΕ .  Δεν ξέρω με ποιο από τα δύο να γελάσω περισσότερο : με τη νίκη της Αριστ...

  Κατά τη δεκαετία του '90 ως νέοι δημοσιογράφοι, είχαμε τον μεγάλο στόχο να δουλέψουμε σε ένα φάιναλ φορ, σε μια μεγάλη διοργάνωση προκειμένου να παράξουμε ειδήσεις, θεματολογία και ιστορίες που θα προσέλκυαν τον αναγνώστη και θα μετατρέπονταν σε πλούσια ύλη για αφιερώματα στο μέλλον. Ξεκάθαρη φωτογραφία του σήμερα... Δεν έχει σημασία το πρόσωπο που θέλεις να πάρεις τη συνέντευξη όσο το να βγάλεις σέλφι με εκείνο το πρόσωπο που αποτελεί το επίκεντρο της είδησης "Εσύ μιλάς για τον περασμένο αιώνα" θα μου πείτε. Καλά τα λέτε, με την υποσημείωση ότι η έννοια "δημοσιογράφος" και η χρήση των λέξεων "ρεπορτάζ, είδηση" ακόμα υπάρχει.  Απλώς υπάρχει... Δεν εφαρμόζεται. Δεν αποτυπώνεται. Δεν φαίνεται!  Προ ημερών είχα εκθέσει κάποιες σκέψεις σχετικά με το απόλυτο μπέρδεμα που υπάρχει μεταξύ δημοσιογραφίας και marketing όπως και ρεπορτάζ- δημιουργίας περιεχομένου. Μπορείτε να το διαβάσετε, αν θέλετε, με ένα κλικ ΕΔΩ . Με αφορμή το Final 4 της Ευρωλίγκας που διε...

  Μην πιστέψετε ότι είμαι απ'εκείνους της... κουλτούρας που δεν βλέπουν το πανηγυράκι του Μαϊου μόνο και μόνο για να πείσουν (δεν ξέρω ποιόν... Ίσως τον δίπλα) ότι το επίπεδό τους είναι υψηλό!  Για να είμαι ειλικρινής, οι προαναφερόμενοι μου προκαλούν την ίδια ακριβώς απέχθεια μ' εκείνους που μετατρέπουν τον διαγωνισμό της Eurovision σε εθνικό ζήτημα.  Τι είναι (για εμένα) η Eurovision; Κάτι χαλαρό, έτσι απλά! Ούτε που με ενδιαφέρει ποιο είναι το φαβορί καθώς, ειδικά τώρα με το κουμάντο των στοιχηματικών εταιρειών, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Ακόμα και οι αποδόσεις ύποπτες είναι με δεδομένο ότι οι στοιχηματικές δεν υπάρχουν για να πληρώνουν αλλά για να κερδίζουν! So simple , από έναν που ΠΟΤΕ στη ζωή του δεν έχει παίξει στοίχημα. Συνειδητά. Η βραδιά του διαγωνισμού, από παλιά, ήταν κάτι ξεχωριστό. Από τότε που είχαμε δύο κανάλια κρατικά (άντε τρία) με το που έμπαινε το σήμα, όλα... τελείωναν!  Χαλαρότητα, φαγητό, ποτό, παρέα, χαμός την ώρα της βαθμολο...

  Αν υπάρχει κάτι για το οποίο προβληματίζομαι είναι το απόλυτο μπέρδεμα των ρόλων ανάμεσα σε δημοσιογραφία και marketing όπου κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή!  Για να εξηγούμαστε: Η εξέλιξη δεν είναι απλώς αναπόφευκτη (συμβαίνει ανά τους αιώνας) αλλά κυρίως είναι  επιθυμητή. Για τον λόγο ότι μπορεί να κάνει τη ζωή μας ακόμα καλύτερη αν     ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι δεν επιδείξουμε τάσεις αυτοκαταστροφής. Αυτό φυσικά είναι κάτι που... χωράει μεγάλη συζήτηση καθώς διαχρονικά ο άνθρωπος φανερώνει τέτοιες τάσεις.  Γυρίστε, λοιπόν (εσείς/εμείς οι μεγαλύτεροι) το χρόνο πίσω. Ας πούμε ότι είστε 55 ετών . Κι επιστρέφετε πίσω στα 12-13 σας έτη όπου ακόμα δεν είχατε βγει στην αγορά εργασίας, αλλά βλέπατε, μαθαίνατε, ακούγατε για το επάγγελμα των γονιών σας, των φίλων σας, των γνωστών σας. Πόσα επαγγέλματα που υπήρχαν τότε είτε δεν υπάρχουν σήμερα είτε κοντεύουν να εξαφανιστούν; Και παράλληλα πόσα επαγγέλματα που υπάρχουν σήμερα όχι απλώς δεν υπήρχαν ...

Σε μια «χαλαρή» γύρα σε παλιές εφημερίδες, το «μάτι» μου έπεσε σε ένα αναλυτικότατο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Αθλητισμός», με ημερομηνία 3 Ιανουαρίου 1938. Αναφερόταν σε μια «μυστηριώδη» υπερπρωταθλήτρια από την Γαλλία, με κάπως «αντρικό» παράστημα, ονόματι Γερτρούδη Μορίς. Έκανε λόγο για «περιπετειώδη αθλητική σταδιοδρομία» ενώ υπογράμμιζε τον κίνδυνο να καταδικαστεί σε ισόβια! Όπως επισημαίνεται επίσης ήταν πρωταθλήτρια σε ποδόσφαιρο, ποδήλατο και μποξ! Ο λόγος; Λίγες μέρες νωρίτερα είχε παλέψει με έναν άντρα κι ακολούθως τον είχε σκοτώσει πυροβολώντας τον με περίστροφο! Όλα αυτά με υποχρέωσαν να αναζητήσω περισσότερες πληροφορίες κι ευτυχώς, ο «πλούτος» του διαδικτύου με οδήγησε στα ίχνη της Βιολέτ (τελικά, και όχι Γερτρούδης) Μορίς! Πιθανότατα μιας από τις χειρότερες γυναίκες που πάτησαν ποτέ το πόδι τους στη Γη. Μια σκληροτράχηλη Γαλλίδα με κακή συμπεριφορά. Με μια άγρια, μοχθηρή πορεία και ένα δεξί κροσέ που χτυπούσε σαν θερμοπυρηνική κεφαλή. Η Βιολέτ Μορίς ήταν μια σκλη...

Στην Ελλάδα, η λέξη Malakia (επίτηδες την γράφουμε στα αγγλικά) είναι η πλέον συνηθισμένη και σαφώς η πρώτη (και βασική) που μαθαίνει ένας ξένος όταν έρχεται στη χώρα μας. Κι όμως υπάρχει μια χώρα όπου δεν θεωρείται κακή λέξη και ίσως σε εμάς να φανεί παράξενο που στο Νότιο Σουδάν, το «νεότερο» Κράτος στον κόσμο, υπάρχει μια περιοχή που ονομάζεται Hai Malakia ! Βρίσκεται μέσα στην Juba , την πρωτεύουσα της χώρας. Και έχει, φυσικά, μια ξεχωριστή ιστορία. Το Hai Malakia κατασκευάστηκε από την Αγγλο-Αιγυπτιακή αποικιακή κυβέρνηση τη δεκαετία του 1930 για να στεγάσει εργάτες που είχαν έρθει να χτίσουν τη σύγχρονη πόλη. Αρχικά, αυτοί οι εργάτες είχαν εγκατασταθεί σε ένα μέρος που ονομαζόταν Burseki («στριμωχτείτε» στη γλώσσα των Μπάρι), στη γη όπου ξεκίνησε να κατασκευάζεται το αεροδρόμιο το 1925. Όταν το αεροδρόμιο ολοκληρώθηκε, το 1934, μεταφέρθηκαν στην περιοχή Malakia. Οι πρώτοι κάτοικοι του Malakia προέρχονταν από διάφορες κοινότητες του νότιου και βόρειου Σουδάν και ανέπτυ...

Πώς το Μεγαλύτερο Μέγεθος Σχολιασμού Μειώνει την Απόλαυση των Αθλητικών Γεγονότων Το αθλητικό γεγονός, όταν παρακολουθείται, συνήθως αποτελεί μια μοναδική εμπειρία για τον τηλεθεατή. Στη δεκαετία του '80 ή του ΄90, όταν οι τηλεοπτικές συνδέσεις για διεθνείς αθλητικούς αγώνες ήταν πιο σπάνιες, η μοναδική πληροφορία που είχαμε ήταν το σήμα της τηλεόρασης, με την υπόσχεση ότι «κάτι μεγάλο» πρόκειται να συμβεί. Στην πραγματικότητα, για εμάς, ήταν αρκετό να δούμε την εικόνα του αγώνα και να ακούσουμε τον σχολιαστή να μας καθοδηγεί.  Δεν υπήρχαν πολλές αναλύσεις, δεν υπήρχαν social media για να μεταφέρουν κάθε πληροφορία ή δήλωση από παίκτες και προπονητές. Όλοι είμασταν εκεί, στον ίδιο χώρο, με την ίδια πληροφορία. Όμως, σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Η πληροφόρηση που δεχόμαστε πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον αγώνα είναι απίστευτα υπερβολική.  Προ-αγωνιστικές αναλύσεις, συνεντεύξεις, τοποθετήσεις από ειδικούς, στατιστικά, προβλέψεις… Και φυσικά, μετά τον αγώνα, ...