Niko's Area

Όσοι γεννηθήκαμε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 (όπως εγώ) ή εκεί γύρω, μεγαλώσαμε με το όνομα του Πελέ στα χείλη μας. Ο Βραζιλιάνος αποτελούσε πάντα σημείο αναφοράς κάθε φορά που παίζαμε μπάλα στη γειτονιά (ναι τις προλάβαμε αυτές τις εποχές) και θέλαμε να σχολιάσουμε κάτι θετικό ή αρνητικό. «Ρε φίλε, νομίζεις ότι είσαι ο Πελέ; Τι παριστάνεις;» ήταν το κράξιμο σε όποιον προσπαθούσε να κάνει κάτι εξεζητημένο και παράξενο ή δε σκεφτόταν να δώσει πάσα! Κι αντίστοιχα «πω ρε φίλε, ο Πελέ είσαι» σε όποιον έκανε μια όμορφη ενέργεια ή έβαζε κανένα γκολ φέρνοντας τη μπάλα στα «νοητά δίχτυα» ανάμεσα στο χώρο που σχηματιζόταν από τις αποστάσεις δύο πετρών (που έκαναν τα δοκάρια). Ο Πελέ μεγάλωσε στις γειτονιές άλλωστε και τότε, που οι αλάνες ήταν στα τελευταία χρόνια της ύπαρξής τους όπως και οι γειτονιές είχαν ελάχιστα αυτοκίνητα κι επέτρεπαν τα πρωινά «ντέρμπι», ζούσε σε κάθε γειτονιά. Δεν τον είχαμε προλάβει να παίζει. Μάθαμε το όνομά του μέσα από το μύθο που είχε δημιουργηθεί. Ο Πε...

Η Πόπη Τσαπανίδου έκανε το αυτονόητο από τη στιγμή που αποφάσισε να αλλάξει επίπεδο και να αφήσει τη δημοσιογραφία, την παρουσίαση και να περάσει το πόστο ευθύνης της επικοινωνίας στον ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο ακριβώς είχε κάνει παλαιότερα (μεταξύ άλλων) και ο Θοδωρής Ρουσόπουλος και σίγουρα υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις. Τα ίδια γίνονται και στις αθλητικές ομάδες όπου θα πρέπει να αφαιρέσεις την ταυτότητα του δημοσιογράφου εφόσον αναλάβεις υπεύθυνος επικοινωνίας. Το έχω ζήσει αυτό το «έργο» και δε μπορώ να πω ότι ήταν εύκολο. Από τη μία είναι μεγάλη τιμή να αναλαμβάνεις ένα τέτοιο φορτίο. Από την άλλη, θα πρέπει να το διαχειριστείς εσωτερικά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να μη μπλέξεις τη μια ιδιότητα με την άλλη, αλλιώς θα έχεις μεγάλο πρόβλημα. Ακόμα κι αν οι προθέσεις σου είναι οι καλύτερες. Κι αυτό θα συμβεί επειδή θα κρίνεσαι- πλέον- ως παράγοντας, ως πολιτικός και όχι ως δημοσιογράφος. Απλά και ξεκάθαρα. Κάπως έτσι θα κριθεί και η κ.Τσαπανίδου απ’ εδώ   και στο εξής. Με μια υ...

Τέτοιες ημέρες στις εφημερίδες- στις χρυσές εποχές- βάζαμε κάτω τις ιδέες μας για το «διπλό φύλλο» που θα κυκλοφορούσε στις γιορτινές ημέρες. Πρωτοσέλιδο Πρωτοχρονιάς 1923, εκατό χρόνια πριν.  Υπήρχαν βέβαια και τα «γνωστά» θέματα. Ένας χιουμοριστικός καζαμίας, η ανασκόπηση της σεζόν που πέρασε, τα πρόσωπα, τα γεγονότα κτλ. Όμως πάντοτε υπήρχαν και ξεχωριστά θέματα. Ειδικά στο μπάσκετ, θυμάμαι, είχαμε κάνει μια χρονιά ένα όμορφο θέμα με ξένους αθλητές να μας εξιστορούν τα Χριστούγεννα στον τόπο τους: Πως έχουν τα έθιμα, τι τρώνε, τη διαδικασία με τα δώρα κτλ. Και δε μιλάμε για Αμερικάνους ή Γάλλους ή Ισπανούς αλλά για Αφρικανούς (πχ) ή από χώρες που δε γνωρίζουμε πολλά (όπως πχ θυμάμαι όταν είχα αναλάβει τον Γιασικεβίτσιους και μου εξιστορούσε τα «λιθουανικά Χριστούγεννα»). Που θέλω να καταλήξω; Βάζαμε κάτω το κεφάλι και το μυαλό μας προκειμένου το «γιορτινό φύλλο» να μην βγει εντελώς διεκπεραιωτικά, αλλά   να είναι κάτι όμορφο κι ελκυστικό. Ακόμα κι αν αναζητήσετε πρωτοσέ...

Ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούν να βουτήξουν στην «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» τον πρωθυπουργό δεν είναι απλώς άκομψος, δεν είναι ούτε προσβλητικός αλλά θα τον χαρακτήριζα εντελώς ΑΝΟΗΤΟ! Δε ξέρω τι είδους επικοινωνιολόγοι είναι αυτοί και που- αλλά και πως- ακριβώς το σπούδασαν ή το εφάρμοσαν το αντικείμενο, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον (έστω κι αν δεν είναι τόσο σημαντικό) έχουν αποτύχει οικτρά. Η κατεύθυνση να βγάλουν «καρτούν» τον κ.Μητσοτάκη, έναν άνθρωπο που πίστεψαν εκατομμύρια ψηφοφόρων και γι’ αυτό τον εξέλεξαν, δεν του ρίχνει «μανδύα αθωότητας κι αφέλειας» αλλά παραδίδει στην κοινή γνώμη έναν πρωθυπουργό που ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ότι απέτυχε. Διότι όταν γίνονται παρακολουθήσεις αλλά «δεν ενημερώνεσαι ούτε και γνωρίζεις» όταν οι Ευρωπαίοι βγάζουν στα μανταλάκια την κ.Σπυράκη και παίρνεις πίσω την υποστηρικτική ανακοίνωση λέγοντας «είναι σοβαρή υπόθεση για την οποία δεν είχα ενημερωθεί», όταν σε περίοδο πανδημίας κάνεις ολόκληρη εκστρατεία για να μείνει ο κόσμος κλειδαμπαρωμένος κι εσύ παίρ...

Η φωνή που μας «ταξίδεψε» από μικρούς κι έγινε στίχος σε τραγούδι, ο δημοσιογράφος που τοποθετήσαμε στην κορυφή όλοι ΕΜΕΙΣ, εκείνος στον οποίο θέλαμε αλλά δε μπορούσαμε να μοιάσουμε. Αυτός ήταν ο Γιάννης Διακογιάννης. Είναι τόσο άτυχες οι γενιές που δεν τον πρόλαβαν μήπως και κατάφερναν να ανακαλύψουν την πραγματική δημοσιογραφία: Πολύ διάβασμα για απόκτηση γνώσεων στις οποίες, όμως, δε γινόταν επίδειξη. Τον άκουγες στη μετάδοσή του κι αισθανόσουν κατ’ αρχήν ότι το χαιρόταν, το απολάμβανε και το μετέφερε αυτό και σ’ εσένα. Στο ποδόσφαιρο τον συνηθίσαμε αλλά η λατρεία του ήταν ο στίβος. Θα μου επιτρέψετε να πω ότι σε κάθε μετάδοση στίβου, διέκρινες την ευτυχία του. Πιστέψτε μας, μπορούσε να μεταδώσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ διότι φρόντιζε να διαβάζει και να έχει ευρύτητα γνώσεων. Αν δεν κάνω λάθος είχε μεταδώσει και τον αγώνα της κατάκτησης του χρυσού μεταλλίου από την Εθνική ομάδα μπάσκετ στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1979 στο Σπλιτ. Αριστοκρατικός, αρχοντικός όχι μόνο στους τρόπους όπου σε κέρ...

Όσοι μιλούν υπερβολικά πολύ για την πατρίδα και χρησιμοποιούν επί ματαίω τον όρο, ξεφεύγουν από το διακριτό όριο της αγάπης και της αφοσίωσης και περνούν στο «παζάρι» όπου απλώνονται οι πάγκοι των μικροπωλητών. Με την ίδια ευκολία που ένας μικροπωλητής πουλάει την πραμάτεια του στα παζάρια, ακριβώς με την ίδια γενναιοδωρία που διακρίνει τους δωρητές πνεύματος, ένας πολιτικός ή ένας φασίστας ή και τα δύο μαζί «πουλάει» την αγάπη για την πατρίδα. Με μια διαφορά που είναι ουσιώδης: Τον πρώτο θα τον σεβαστείς γιατί το κάνει για να ζήσει. Και στο κάτω- κάτω δε σου λέει ψέματα. Πουλάει. Είναι έμπορος. Τον άλλο δεν πρόκειται να τον σεβαστείς ποτέ, διότι πολύ απλά «εμπορεύεται» αξίες και ιδανικά που αφορούν στο κοινωνικό σύνολο. Δεν υπάρχει μετρητής ώστε να διαπιστώσουμε ποιος αγαπά περισσότερο την πατρίδα του. Αυτό φαίνεται από τις πράξεις και όχι από τα λόγια. Ο πρόλογος είναι απαραίτητος εμπρός σε αυτό που ζούμε στο τελευταίο διάστημα, όπου θα μου επιτρέψετε να πω ότι τόσο η ελληνική όσ...

Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις ελευθερίες για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια, είχε πει ο Βενιαμίν Φραγκλίνος και τελικά βλέπουμε ότι στη χώρα μας δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκφράζουν απόλυτα αυτή την τοποθέτηση. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η πολύ επικίνδυνη ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ που εξαπλώθηκε σε χρόνο- ρεκόρ στη χώρα μας μετά « της Καϊλή το πανηγύρι ». Θα μπορούσα να πω ότι αποτελεί την απόλυτη απόδειξη ότι «Καϊλή και όμοιοι μας αξίζουν» αλλά θα μου επιτρέψετε να μην είμαι- ακόμα τουλάχιστον- τόσο σκληρός με τους Έλληνες.   Υπάρχουν αποθέματα υπομονής. «Είδατε που σας ενοχλούσαν οι παρακολουθήσεις; Τις κάνουν και οι Βέλγοι» ήταν το «απόσταγμα σοφίας» που απλώθηκε και το οποίο υιοθετήθηκε ακόμα και από Μ.Μ.Ε. Κάπου εκεί σταματούν τα πάντα και σκέφτεσαι τα εξής: «Είναι πραγματικά τόσο ηλίθιοι ή μας περνούν για ηλίθιους;». Καταλήγω στο συμπέρασμα του Επίκτητου, ενός Στωικού φιλόσοφου: «Κανείς δε μπορεί να είναι ελεύθερος αν δεν είναι κύριος του εαυτού του». Δεν είμαι...